มีคนนี้ไหม

0 ปี: ฉันบริสุทธิ์ไรเดียงสา ไม่รู้เรื่องอะไร เนื่องจากพ่อไปทำงานต่างจังหวัด แม่จึงต้องรับภาระทั้งหมดในการดูแลครอบครัว ซึ่งก็กลายเป็นหน้าที่ของฉันที่ยังเด็กน้อยตั้งแต่วันนั้น เพื่อที่จะดูแลแม่ให้ดีขึ้น ฉันจึงต้องคอยไปอาบน้ำกับแม่ที่ห้องน้ำหญิงอยู่บ่อย ๆ!
1 ปี: ฉันที่กำลังจะกลายเป็นชายยังคงต้องไปห้องน้ำหญิงกับแม่ ตอนนี้ฉันสามารถเดินเข้าออกเองได้แล้ว แต่ฉันไม่เต็มใจเลย ตอนนั้นฉันฝันอยากเป็นสุภาพบุรุษ แต่ก็ถูกบังคับอย่างไม่มีทางเลือก~~~
2 ปี: ไม่รู้เรียนมาจากใคร ฉันเริ่มชินกับการจ้องผู้หญิงแล้วยิ้มโง่ ๆ พร้อมน้ำลายไหล~~~
3 ปี: ปีนี้ฉันจำต้องลาจากห้องน้ำที่ไปบ่อย ๆ อย่างถาวร ในฤดูใบไม้ร่วงนั้น ฉันเข้าโรงเรียนอนุบาล ก้าวออกจากชีวิตเด็กๆ สู่สังคมครั้งแรก จากนั้นฉันเริ่มได้พบผู้หญิงคนอื่นนอกจากแม่!
4 ปี: ชั้นกลางในอนุบาล เริ่มลองกลับบ้านเอง ตอนพระอาทิตย์ตก กลุ่มชายโสดจำนวนมากถูกลากเงายาวออกไปยาวมาก......
5 ปี: ชั้นใหญ่ในอนุบาล เริ่มสังเกตว่าช่วงพระอาทิตย์ตก เงาที่ยาวเริ่มลดจำนวนลง ผู้ชายรอบตัวฉันเริ่มชวนผู้หญิงกลับบ้านด้วย พอฉันไปหาก็พบว่าสาวสวยทั้งหมดไปกับคนอื่นหมด เหลือก็…อืม…ไม่พูดดีกว่า! เงาโดดเดี่ยวของฉันยังคงถูกลากยาวมาก......
6 ปี: ชั้นก่อนประถม ฉันเจอสาวคนหนึ่ง จำฝังใจจริง ๆ~~~ จนถึงตอนนี้ฉันยังจำได้ชัดว่า วันนั้นเธอเตะฉันจากบาร์คู่ ยังดีแค่เพียงเย็บคางแค่ 2 เข็ม คิดถึงตอนนั้น ถ้าฉันจีบเธอได้ มันคงเป็น "แฟนสาวดุร้ายของฉัน" คนแรกของจีนใช่ไหม?
7 ปี: ครอบครัวย้ายจากกวางสีไปเหอหนาน ฉันตื่นเต้นที่จะได้เรียนประถมและใช้ชีวิต แต่พบว่าคู่โต๊ะของฉันก็ยังเป็นชายโสดเหมือนกัน!
8 ปี: ต่อเนื่องในชั้นประถมปี 1 ปีนี้ฉันได้ยินคำว่า "ชายโสด" เป็นครั้งแรก และตัวฉันก็เป็นตัวอย่างที่ดีที่สุด ตอนนั้นฉันยังไม่สนใจสาวสวย แม่เคยบอกว่า ผู้หญิง 18 เปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ ถ้าอีก 10 ปี พวกเธอจะเปลี่ยนแปลงยังไงคาดไม่ถึงเลย ข่าวลือก็ว่าไม่รู้เลยจะว่างามหรือไม่น่ามองเหมือนเดิมหรือเปล่า! เจย์ ชาอี้หลินก็ยังร้องเพลงทุกวันว่า "ดูฉันเปลี่ยน 72 แบบ" นี่เอง
9 ปี: วัยรุ่นของฉัน สูญเปล่าในความธรรมดา......
10 ปี: เปลี่ยนครูประจำชั้น และเปลี่ยนคู่โต๊ะ แต่ดอกไม้ยังไม่ได้เสียบลงบนมูลวัว (ใหม่มา)เพียงแต่...หนึ่งเดือนต่อมา เราถึงมีบทสนทนาครั้งแรก “คุณมียางลบดินสอไหม?” “มี!” แค่นั้นแหละ รอหน่อย ยางลบดินสอ? ฉันเหมือน~~~ยังไม่ได้เอามาคืน!!!

11 ขวบ: ฝึกฝนอย่างหนักหนึ่งปี ความสามารถในการเข้าสังคมเพิ่มขึ้นมาก ฉันก็ถูกเปลี่ยนโต๊ะคู่ชายเพราะพูดมากเกินในชั้นเรียน ปีที่ทรมาน~~

12 ขวบ: ฉันได้ลดโทษเพราะพฤติกรรมดี โต๊ะคู่หญิงก็กลับมานั่งข้างฉันอีกครั้ง งานของฉันก็เปลี่ยนจากบนพื้นลงไปใต้โต๊ะ ฉันเรียนรู้ที่จะส่งโน้ตให้โต๊ะคู่

13 ขวบ: ม.1 เด็กผู้ชายเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับผู้หญิงนอกเวลาเรียน ทำไมกันนะ คนชอบเม้าท์ไม่ได้มีแต่ผู้หญิง

14 ขวบ: ม.2 มีคนเริ่มมีความรักแล้ว ส่วนฉัน ยังคงเป็นเด็กดี ฟังพ่อแม่ พ่อแม่บอกว่า “อย่ารีบมีแฟน”!

15 ขวบ: ม.3 กำลังจะแยกจากสาวๆ ที่เคยรังแกฉันมา 3 ปี ฉันจะไม่มีวันลืมรอยแผลที่พวกเธอทิ้งไว้บนฉัน ฉันก็ฉวยโอกาสนี้เก็บรูปสาวสวยหลายคนในชั้นเรียนไว้ ประณีตจนถึงทุกวันนี้!

16 ขวบ: ม.5 ความงดงามของสาวๆ เกือบสมบูรณ์แล้ว เช่นเดียวกับผู้ชายคนอื่น ฉันเริ่มเรียนรู้ที่จะชื่นชมผู้หญิง พวกหนุ่มโสดทั้งก๊วน พอเลิกเรียนก็ปีนขึ้นไปนั่งบนริมหน้าต่าง ชี้นิ้วสอดส่องสาวๆ ข้างล่าง แยกประเภทอย่างละเอียด

17 ขวบ: รู้จักผู้หญิงไม่กี่คน เราเรียกกันและกันว่า “พี่น้อง” เวลานี้ ฉันเพิ่งตระหนักว่าระหว่างชายหญิงก็มีมิตรภาพที่จริงใจและบริสุทธิ์ แต่โชคร้ายที่ช่วงเวลาดีๆ ไม่ยาวนาน “พี่น้อง” ของฉันต่างก็ไปแต่งงานกับคนอื่น หนึ่งคนก็ “รักสวยแล้วลืมเพื่อน” และฉัน ก็ดันเหมือนเดิมเหงาอีกครั้ง!

18 ขวบ: ม.6 ปีมืดมิด สำหรับอนาคตของฉัน ฉันต้องเข้มงวดกับตัวเอง นอกจากแม่แล้ว ฉันมองผู้หญิงทุกคนในโลกเป็นหมู เพื่อที่ฉันจะสามารถตั้งใจเรียน แต่ไม่กี่วันต่อมา ฉันกลับพบว่ากระเป๋าปากกาของโต๊ะคู่แขวนตุ๊กตาหมูคู่หนึ่ง ชื่อว่า “หมูจุ๊บ”! วันทั้งวันก็จุ๊บๆ จูบๆ จูบ~~ พอตอนเที่ยงวันนั้น ม.6 มีเพียงหนึ่งวันที่ฉันไม่ได้งีบ ฉันวิ่งไปที่ชั้นเรียน แงะแม่เหล็กออกจากปากหมูสองตัวนั้น....