ตอนที่ 1 (1)
"ความฝันของทุกคน แม้ว่าจะเป็นเรื่องโอ้อวด ก็ยังควรได้รับความเคารพ..." เงาของคนปรากฏอยู่ไกล ๆ ท่ามกลางหมอก จนกระทั่งหันกลับมายิ้ม...
เด็กหนุ่มคนหนึ่งอยู่ไกล ๆ มองเงาคนนั้น ไม่อดทนเรียกขึ้นว่า: "เฮ้! คุณเป็นใครกันแน่? นี่มันที่ไหน?"
คนนั้นหันตัวกลับ เดินมาช้า ๆ ทางเด็กหนุ่ม เด็กหนุ่มพยายามเบิ่งตาโตเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ยังไม่สามารถเห็นหน้าของคน ๆ นั้นได้ "คุณยังโตไม่พอสินะ..." เด็กหนุ่มรู้สึกว่าสภาพแวดล้อมรอบ ๆ แปลก ๆ หยุดไปครู่หนึ่ง พยายามมองให้ชัดขึ้น "ทำให้เราผิดหวังจริง ๆ!" คนนั้นเดินมาถึงข้างเด็กหนุ่ม ทันใดนั้น กระดูกซึ่งคลุมศีรษะของคน ๆ นั้น กลืนกินตัวเขา ใบหน้าของคนนั้นบิดเบี้ยว กรีดร้องอย่างน่าสยดสยอง เด็กหนุ่มมองเห็นใบหน้าของเขาชัดเจนในตอนนั้น แต่สิ่งที่เห็นคือใบหน้าที่น่ากลัวหลังจากถูกควันกัดเซาะ ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากัน ใบหน้าของคนนั้นกลายเป็นอันตรธาน เผยให้เห็นฟันที่บิดเบี้ยวตรงหน้าของเด็กหนุ่ม: "คุณทำไม...ทำให้เราผิดหวังขนาดนี้!!" เด็กหนุ่มเห็นอย่างนั้น กรีดร้องออกมา...
"ว้าว!!!"
ตีสี่ หมู่ลมเทพถูกฝันร้ายปลุกขึ้นมา
"ชั่วช้า...อีกแล้วสินะ ฝันร้ายนั้น...." หมู่ลมเทพเปิดไฟในห้องนอน พิงเตียงบ่นว่า "ไม่รู้มันจะจบเมื่อไหร่!!"
"ตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ!"
เสียงเคาะประตูห้องไม้ดังขึ้นอย่างรีบร้อน หมู่ลมเทพตอบเสียง แล้วกระโดดลงจากเตียงไปเปิดประตู
"อา...คุณตา?"
หน้าหมู่ลมเทพคือชายชราหน้าตาใจดี รอยย่นบนใบหน้าแทบไม่สามารถบอกได้ว่าเขาเปิดตาหรือปิดตา เขามองไปรอบ ๆ ห้องนอนของหมู่ลมเทพ: "เกิดอะไรขึ้น? ไม่เหมือนมีหนูอยู่เลย ฝันร้ายอีกแล้วหรือ?"
หมู่ลมเทพมองชายชรา เกาหัวแล้วยิ้มอย่างขวยเขิน "อื้ม ใช่แล้วครับคุณตา! อาจจะมีอะไรบางอย่างก็ได้! ฮ่าฮ่า"
"เหรอ?..." ชายชราหยุดไปครู่หนึ่ง "หมู่ลมเทพ... เรื่องบางเรื่อง ไม่ต้องเอามาคิดอยู่ในใจบ่อย ๆ เผชิญหน้ากับมันเมื่อถึงเวลาแค่นั้น สำหรับตอนนี้ของคุณ อย่าเพิ่งเครียดหรือกลัวมากเกินไป..."
"เอ่อ...คุณตา หมายความว่าอะไรครับ? เผชิญหน้ากับอะไร? ผมไม่เข้าใจเลย"
ชายชรามองหมู่ลมเทพ ยิ้มอย่างใจดี "ฮ่าฮ่า ถ้าไม่เข้าใจก็ไม่จำเป็นต้องเข้าใจ รีบไปพักผ่อนเถอะ! พรุ่งนี้ก็ต้องไปเข้าโรงเรียนศิลปะการต่อสู้แล้ว" พูดจบชายชราหันหลัง เดินจากไป หมู่ลมเทพมองหลังชายชรา ใจสับสนอยู่ไม่น้อย...
วันรุ่งขึ้น....“งั้น…คุณตา ตอนที่หนูไม่อยู่บ้าน หลังจากนี้คุณต้าต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ! หนูไม่อยากเสียคนที่ใกล้ชิดที่สุดของหนูไป…” เหม่ยพูดพร้อมกับเก็บเสื้อผ้าไปด้วย ขณะมองคนแก่ข้างๆที่กำลังจัดกระเป๋าให้เขา
คนแก่หยุดงานตรงมือ ยืนตัวตรง “ฉันแก่มากเกินจนขยับไม่ค่อยไหวแล้ว! อย่าดูถูกลุงสิ ไอ้หนูขี้โกง!!
“ฮ่าฮ่า คุณตาพูดถูก! คุณยังหนุ่มอยู่เลยนะ!”
“เออ..พูดเรื่องไร้สาระ! แล้วพอไปถึงสำนักก็ต้องฝึกหนักนะ ที่นั่นไม่ใช่หมู่บ้านในภูเขา มียอดฝีมือเต็มไปหมด ถ้าไม่โดดเด่นคุณก็จะไม่ได้รับการค้นพบหรอก!” คนแก่พิงเก้าอี้นั่งลง “แบบนั้นล่ะ คุณถึงจะทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำได้!”
“อืม! รู้แล้วค่ะคุณตา! หนูต้องเป็นนักรบขั้นสูงสุดแน่! อย่ากังวลนะ! เวลาไม่ค่อยเหลือแล้ว หนูไปก่อนนะ!” เหม่ยยกกระเป๋าและบอกลาคุณตา
“ระวังตัวด้วยนะ!” แต่ยังไม่ทันที่คนแก่จะพูดจบ เหม่ยก็ออกไปแล้ว ตะโกนทางด้านนอก “รู้แล้วค่ะ”
คนแก่เดินไปที่หน้าประตู มองเหม่ยที่กำลังค่อยๆห่างออกไปบนถนนในหมู่บ้านแล้วถอนหายใจ “หวังว่าเด็กนี่จะทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำได้นะ”
ในขณะเดียวกัน มีคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องของคนแก่ มาที่หน้าประตูแล้วมองไปไกล ๆ “ฮะฮะ นี่แหละทางที่เขาจะไป~~” คนแก่หันมายิ้มให้คนข้างๆ
“ใช่แล้ว”
☆★☆ ตอนที่ 1 (1) จบ ☆★☆
เพราะเมื่อวานมีธุระไม่ได้อัปเดต ขอบคุณทุกคนที่เข้าใจนะ~~ หวังว่าทุกคนจะสนับสนุนลองเสี่ยวมากๆ!!
