<แชร์>ทหารญี่ปุ่นเข้าพิธีกรรม... (หนึ่ง)
“รายงานพี่กัง ญี่ปุ่นมาหนึ่งหน่วยมาที่ลานของเรานะ!” พูดพร้อมสูดลมหายใจเข้าลึก . “ว้าว พี่น้อง ญี่ปุ่นเล็กๆ มาที่ดินของเราอีกแล้ว พวกนายคิดว่าเราควรทำยังไง?!” . ทุกคนตอบพร้อมกันว่า:“มาเท่าไหร่ก็ให้พวกมันกินเท่านั้น…” . “ดี พี่น้อง จัดการอาวุธ! ล้อมพวกมันแล้วโจมตีอย่างบ้าคลั่ง!!” . ทุกคนตะโกนพร้อมกันว่า:“รับทราบ!” จากนั้นก็ยกม้านั่ง ก้อนอิฐ พุ่งออกไป…… . . ญี่ปุ่นเล็กๆ ที่ไม่ไกลจากนั้น… “รายงานหัวหน้าหน่วย พบคนทำงานในฟอรั่ม!” ญี่ปุ่นตัวเล็กๆ หน้าตาเหมือนคนคุมขังพูด . “โอเค! แจกกำลังล้อมไว้ อย่าปล่อยแม้แต่ตัวเดียว…” . . คนหนึ่งเดินมาทางขวาอยากจะเลี้ยวไปรอบๆ เพื่อเตะพวกญี่ปุ่นเล็กๆ แต่พอเดินเพียงไม่กี่ก้าวก็เจอญี่ปุ่นตัวเล็กๆ ถือปืน ชี้ไปมาทางซ้ายขวา… . “ฮึ่ม คนโง่! มาหมดตัวแน่” แอบด่าด้วยเสียงต่ำ มือถือตัวทำลายเก้าอี้ เล็งโอกาสแล้วพุ่งเข้าหาตัวเป้าหมายที่หลังของคนโง่… แต่ใครจะรู้ว่าคนโง่คนนั้นหลบได้:“ไอ้บ้า! จิตใจของนายชั่วร้าย!” . “ชั่วกับคุณตาเลย…” รีบเตะขาให้ล้ม คว้าปืนจากมือคนโง่แล้วแทงด้วยปืนขอบมีด…… . ………… . “อา อา ขอโทษ…” จัดการจาม ไม่สามารถทนได้ แล้วหันไปเห็น <★Dongbei Gang Zi O↓30℃> จ้องมองด้วยสายตาฆ่า . “อืม? อะไร? มีเหตุการณ์อะไร” ญี่ปุ่นตัวหนึ่งได้ยินเสียงแล้วเดินมาที่นี่… . “อา…ขอโทษนะ ฉันเพิ่งจามไป!” ยืนขึ้นอย่างอาย . “อืม ทำไมซ่อนอยู่ในหญ้า จิตใจชั่วร้าย…” . “พี่กัง เขาบอกว่าฉันจิตใจชั่ว!” พูดกับหญ้าข้างๆ . ตอนนั้น <★Dongbei Gang Zi O↓30℃> น้ำตาไหลเต็มหน้า:“พี่น้อง นายโง่มากไปแล้วมั้ย?!” . “อืม? มีคนอยู่ในหญ้าด้วย!” . <★Dongbei Gang Zi O↓30℃> ตาไว มือไว กระโดดขึ้นฟาดอิฐไปที่พวกญี่ปุ่นตัวเล็กทันที ญี่ปุ่นตัวนั้นตายทันที:“ว้าว มีพี่สาวของนายด้วยเหรอ…” . “พี่กัง คำว่าพี่สาวนายใช้ผิดแล้วนะ นายเป็นผู้ชาย…” . <★Dongbei Gang Zi O↓30℃> น้ำตาไหลอีกครั้ง:“พระเจ้า โอ้โลก ขอสู้ด้วยพลังมังกรดำ จัดการคนพวกนี้เถอะ!!!”‘…คืนที่มืดมนลมแรง ฆาตกรรม…' ฉันกลั้นใจพูดกับข้างหน้า ‘โอ้ มืดแล้วเหรอ?' <妳▔只属纡涐の冋憶> มองไปที่ไป๋เจี๋ยไร้ที่ติด้วยความไร้เดียงสาแล้วถาม ‘เอ๊ะ เดือนน้อย ทำไมมองฉันแบบนั้น…?' มองไปที่ <妳▔只属纡涐の冋憶> ที่หน้าแดงทั่วใบหน้าฉันรู้สึกเหมือนชีวิตไม่คุ้มตาย… ‘โย่ว นี่มีสองคน ไทจุน!' นักแปลอ้วนคนหนึ่งยิ้มสกปรกพูดกับฉันและ <妳▔只属纡涐の冋憶> ที่ล้มลงกับพื้น ‘พวกคนขายชาติ!!!' ฉันลุกขึ้นพูด ‘อะไรนะ?! พูดว่าอะไรนะ!!! ไทจุน สองคนนี่เป็นพรรคปา-ลู่!!!' นักแปลงมองฉันด้วยความเกลียดชังแล้วพูดกับหัวหน้าญี่ปุ่นน้อย ‘โอ้…ปา-ลู่!!!' พูดจบก็ชักดาบมาปักใส่ฉัน ‘ปัง! ปัง! …' ญี่ปุ่นน้อยยังไม่ยอมแพ้ ก้มหัวลงต่อหน้าฉัน พร้อมกับคนญี่ปุ่นรอบ ๆ ล้มลง <★东北刚子O↓30℃> <消哲丿、…逝伤> <只:珈弗尔~A♀炯> ออกแรงทันเวลา ‘เฮ้ เฮ้ ทุกคนจอมยุทธ ช่วยปล่อยฉันเถอะ…' นักแปลก้มลงร้องไห้ฟูมฟาย ‘โว้ว เหมือนไท่เจี่ยนเลย…' <★东北刚子O↓30℃> พูด ‘เหมือนเฟิงเจ่ะ!!!' <只:珈弗尔~A♀炯> พูดขึ้น ‘น่าเกลียดมาก ตีเขาซะ…' <★东北刚子O↓30℃> พยายามกลั้นอาเจียนแล้วเตะไป ทุกคนจึงเตะตามไป… ‘ทุกคนสบายดีไหม?'สถานการณ์เป็นอย่างไร…<↑เย็น↓ชา↑> เห็นทุกคนหน้าซีดหมอง และยังพาคนอ้วนที่ถูกตีจนหน้าบวมไปด้วย สอบถามด้วยความเป็นห่วง . “จะทำยังไง… อ๊วก…คนนี้จะโตมาขนาดนี้ได้ยังไง…อ๊วก…”<子弄> หมุนตัวแล้วอ้วกอย่างรุนแรง . “ทุกคน พากันเลี่ยงฉันเถอะ ฉันก็ควบคุมตัวเองไม่ได้…” คนอ้วนกำลังจะแปลข้อความก็ยังพูดไม่ทันจบ <↑เย็น↓ชา↑> เตะไปข้างหน้า: “หน้าตาน่าเกลียดสุดๆ เลยจัง พ刚子 ทำไมจับคนหน้าตาขี้เหร่แบบนี้ มันไม่งามเลย…” . “ว้าว คิดเองสิ ฉันไม่ได้ชอบแบบนั้น…พวกญี่ปุ่นมาที่นี่ก็แค่สถานการณ์อะไรสักอย่าง แล้วคนอื่นก็ตายหมด เหลือเขาคนเดียว เธอคิดว่าฉันอยากทำเหรอ…”<★ตงเป่ย刚子O↓30℃> น้ำตาไหลพรากมอง<↑เย็น↓ชา↑>พูด . <↑เย็น↓ชา↑> เห็นหน้าทุกคนโทรมๆ พูดอย่างชวนตกใจว่า: “คืนนี้เอาเขาไปมัดที่กรงหมา ถ้าไม่ทำ ฉันกินข้าวไม่ลง…” . <妳▔只属纡涐の冋憶> ลุกขึ้นพาตัวหักหลังญี่ปุ่นออกไป แป๊บหนึ่งได้ยินเสียงคนร้อง เสียงสุนัขเห่า เสียงถอนหายใจเป็นที่น่าตื่นเต้นมาก… (คำผู้แต่ง: Hui Ge, กล้าพอแล้วใช่ไหม!!!) . . วันรุ่งขึ้น… “ราย…รายงาน刚哥…” . “โอเคๆ ฉันรู้แล้ว ก็เป็นพวกญี่ปุ่นอีกแหละใช่มั้ย พวกเรา จัดการกัน…” . “มีประมาณร้อยกว่าคน…”<子弄> เสริม . “โอ๊ย ปวดท้อง ไม่ไหวแล้ว ขอไปเข้าห้องน้ำหน่อย”<★ตงเป่ย刚子O↓30℃> กุมท้อง . ทุกคน: “……………&＠＃%!!!” . . ที่ค่ายทหารแห่งหนึ่ง “ท่านนายพล ทีมเท้าเปล่าฝึกอย่างดีแต่กองทัพทั้งหมดกลับพ่าย พวกนี้ T566 ฟอรั่มเทพต้องมีอะไรแน่!” . “อืม, ผู้ช่วยนายพล ฉันประเมินพวกโจรพวกนี้ต่ำไป…” . . “อ่า อ่า อา… อาลีเก๊ออ…”<消哲丿、…逝伤> จามแล้วพูดว่า: “刚哥 ดูธงฟอรั่มที่ทำ จะเป็นไงบ้าง?!” . “ฟอรั่มโสด ทุกคนโสด…ว้าว จะเอาอะไรมา!!!” . “ฉันว่าดีออก…” ฉันเดินออกมาจากด้านใน มองธงในมือ<消哲丿、…逝伤>แล้วพูดกับ<★ตงเป่ย刚子O↓30℃> . <★ตงเป่ย刚子O↓30℃> ตกใจ: “อะไรนะ?!” . “ทุกอย่างเป็นเพียงเมฆลอย…ฮิฮิ”<↑เย็น↓ชา↑>พูดออกมาอย่างลื่นไหล . <★หังเบ๋ยกังจื่อO↓30℃>:“…………………” . “สามารถดึงดูดน้องสาวโสด ฮิฮิ…”<จื้อหนง>พูดอย่างลามก . “เอาล่ะ ช่วงนี้แขวนไว้ก่อนไป เดี๋ยวชาวญี่ปุ่นร้อยคนจะมา ทั้งหมดไปชั้นใต้ดิน รอจังหวะ!!” . ทุกคนฟังแล้ว รีบวิ่งลงชั้นใต้ดินโดยไม่พูดอะไร………………เหมือนในทีวี ชาวญี่ปุ่นดูเหมือนหลายร้อยปีไม่ได้กินไก่และเป็ด วิ่งค้นหาทั่วทุกที่…… . “ชาวญี่ปุ่นคนนี้จับคนหรือจับไก่กันแน่… แม้แต่ลูกไก่ก็จับ…”<↑เย็น↓ชา↑>ยืนบนต้นไม้ใหญ่ ทำท่าตาไกลแบบซุนหงอคงพูดกับ<★หังเบ๋ยกังจื่อO↓30℃> . <★หังเบ๋ยกังจื่อO↓30℃> ล้วงจากกระเป๋าเอากล้องส่องไกล…ไม่ใช่ ควรเป็นแว่นขยาย พอจ้องชัดๆ ก็ร้องไห้ในใจ: “ว้าว แกะลูกไก้ของฉันน่าสงสาร ฉันตั้งใจเลี้ยงให้โต ซื้อเงินมาหกซื้อเพื่อไปสู่ขอชุ่ยหลานของเก่าโจ่วจ้วง…!!!” . <↑เย็น↓ชา↑>:“……………นั่นไม่ใช่คนรักของจูกบาลเหรอ??!!!” . ตอนนั้น มีแสงสาดมาไม่ไกล กระพริบๆ <★หังเบ๋ยกังจื่อO↓30℃> เห็นก็หยิบกล่องโกนหนวดเล็กทันที <↑เย็น↓ชา↑>ตกใจ:“โอ้ย แก จังซื่อ กำลังทำอะไร? ตอนนี้ยังโกนหนวดอีกเหรอ?!” . <★หังเบ๋ยกังจื่อO↓30℃>ได้ยินแล้วเกือบล้มจากต้นไม้:“ว้าว ใครจะโกนหนวดกัน รู้จักมอสโคดหรือเปล่า…” พูดจบเปิดกล่อง วางใต้แสงแดด สะท้อนไปด้านตรงข้าม…… . <↑เย็น↓ชา↑>:“โอ้มายก็อด…” . . “พี่จังสั่ง ให้แยกย้าย ทำสงครามกองโจร…”<หลังคา丶เสี่ยวหยาน>หันมาพูดกับฉัน ฉันก็หันไปพูดกับ<นาง▔เฉพาะวู่ท่อผู้กล่าวถึงในความทรงจำ><นาง▔เฉพาะวู่ท่อผู้กล่าวถึงในความทรงจำ>หันไปพูดกับ<จื้อหนง><จื้อหนง>หันไป……………… . . <จื้อหนง>เห็นรอบตัวไม่มีใคร กระโดดลงจากต้นไม้ เดินไปปากบ่อข้างๆ บ่อใต้นั้นเป็นทางลับ… . “หยุด นั่นแหละ ทำงานอะไร…” ชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งผ่านมาเห็น <จื้อหนง> ชูปืนพูด . “เอ่อ…ข้าเป็นกวี มาที่นี่เพื่อแต่งกลอน…” . “โอ้ กวีของเจ้าแต่งกลอนไม่ได้ ก็...ตายซะเถอะ!” . “เอ่อ หน้าต่างเตียงมีแสงจันทร์ สองคู่รองเท้าวางอยู่บนพื้น หากรู้บนเตียงมีไก่เป็ด ว้าว แม่ของเจ้าฉันไม่รู้…”
