เอสเซ้นส์ <ผู้เผชิญวิกฤติ>คืนแรก ทางที่สับสน

ได้ทำการจัดเรียงและรวมต้นฉบับของ BOOLD ใหม่ แก้ไขอย่างละเอียดเป็นเวลานาน ด้วยกระทู้นี้ เพื่อรำลึกถึงพี่ชายที่ดีที่สุดของฉัน: B. รำลึกถึงวันเวลาที่ผ่านมา ตอนที่เรานอนดึกเขียนนิยาย มอบให้ในวันสุดท้ายของชีวิต... ค.ศ. 2012 วันพิพากษาของโลก ไม่มีใครสามารถหนีพ้นภัยพิบัติครั้งนี้ได้ แม้แต่คนคนเดียวที่จะรอดพ้นจากโลกที่กำลังจะพินาศนี้ กลับไม่ใช่ฉัน เด็กน้อยโชคร้ายนี้ 『羽翼』 “เช้านี้หนาวสุดๆ ไปเลย!” ถนนเต็มไปด้วยผู้คน ผู้คนสวมผ้าพันคอหนาๆ ใส่เสื้อโค้ทขนเป็ด ลมหายใจพวยพุ่งเป็นไอขาว แทบจะกลายเป็นน้ำแข็งในทันใด ถึงแม้เป็นแบบนี้ 羽翼 ก็ยังต้องพลิกตัวออกจากผ้าห่มอุ่นๆ ลุกขึ้น “อึ่ย…ถ้ามีสาวสวยมาปลุกฉันนะ…หนาวแค่ไหนก็ยอม!” 羽翼 บ่นพร่ำพร้อมกับค่อยๆ ขยับตัวและหาวไปด้วย “อ๊ะ?” เสียงหวานดังขึ้น “งั้นก็เป็นไปตามที่เธอปรารถนาเลย!” จากนั้น ร่างเล็กและน่ารักก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ลมเย็นตีเข้าที่หัวของ 羽翼 “อะเห้ย!” สิ่งที่迎接เขาคือเสียงคำราม จากนั้น ศอกหนึ่งฟาดเข้าหาหัวของ 羽翼 อย่างแรง “อ้าวว~”... ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้สมองว่างเปล่า ร่างกายดิ้นไม่หยุด กลิ้งลงจากเตียง 羽翼 สั่นเทา ลุกขึ้น เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนหน้าบึ้ง ตรงแก้มมีร่องลึกทั้งสอง ขับกลิ่นอ่อนโยนน่ารัก “สาวสวยมาปลุกคุณแล้วนะ!” ผู้หญิงโวยวายอย่างไม่พอใจ “คะ…สวัสดี…” 羽翼 ถูหัวที่เป็นก้อนโต ทักทายแบบมัวๆ “สวัสดี คนไร้ค่า” ผู้หญิงตอบแบบใจเย็น “เฮ้! 羽翼! เธอพูดแบบนี้กับพี่ได้ยังไง! ไม่มีมารยาทเลยนะ!” 羽翼 มองตาเธออย่างโกรธ โมโห “หึ!” 羽翼 หันหน้าเล็กขาวนวล “ตั้งแต่สอบทุกครั้งตกหมด ทุกครั้งก็สอบไม่ผ่าน อายุสิบเจ็ดแล้วยังไม่มีแฟน ไม่สามารถทำมาม่ากินเอง ต้องให้妹妹มาปลุกทุกวัน แบบนี้เรียกคนไร้ค่าให้มีหน้า!” 羽翼: “…〔โต้เถียงไม่ได้…〕” จึงคอตกไปกินอาหารเช้า เฮ้อ น้องสาวก็คือสิ่งมีชีวิตแบบนี้ เป็นสิ่งมีชีวิตที่ทำให้พี่ชายทุกคนหวาดกลัวได้แรง สามารถทำให้คนตกลงไปในหุบเหวชั่วนิรันดร์ เผชิญหน้ากับน้องสาว นอกจากอึ้งก็อึ้ง… ในอพาร์ตเมนต์ขนาดประมาณ 80 ตารางเมตรนี้ มีเพียง 羽翼 และ 羽翼 สองคนพ่อแม่ต้องเดินทางไปทำงานนอกเมืองเป็นประจำเกือบทั้งปี กลับบ้านเพียงปีละครั้งหรือสองครั้ง เรื่องงานบ้านทั้งหมดอยู่ที่น้องสาวคนเดียว เมื่อมองไปยังบ้านเล็ก ๆ แต่เรียบร้อยและสะอาด หัวที่มีแผลของอวี่อี้ก็ไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่ ต้องยอมรับว่าจริง ๆ แล้ว ต้องขอบคุณน้องสาวคนนั้น ถ้าไม่ใช่น้องสาว บ้านหลังนี้ก็ไม่รู้ว่าจะกลายเป็นสภาพแบบไหน อวี่อี้กัดขนมปังไปไม่กี่คำ มองน้องสาวที่กำลังแต่งหน้าแล้วบ่นพึมพำว่า “ผู้หญิงทำไมต้องแต่งหน้าด้วยนะ? น่ารำคาญจริง ๆ…” “พวกคนชั่วแบบนายไม่เข้าใจผู้หญิงจริง ๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมใกล้จะสิบแปดแล้วยังไม่มีแฟน” หยู่ร่งถือเครื่องสำอางแบรนด์เนมเต็มมือ ตกแต่งใบหน้าเล็ก ๆ ของตัวเอง “แต่สำหรับน้องสาวฉัน แม้ไม่แต่งหน้าก็ยังสวยงามสุด ๆ อายุเพียง 15 ปี แต่รูปร่างพัฒนาเต็มที่ ทุกส่วนดูดีครบถ้วน ทั้งสวยและมีเสน่ห์ต่างจากฉัน อายุ 18 ปีแล้วยังดูเหมือนเด็กที่อกยังไม่โตเต็มที่เลย” อวี่อี้จ้องน้องสาวด้วยความว่างเปล่า คิดขึ้นมาว่า “น้องสาวจะทอดทิ้งฉันพี่ชายไหม? หรือควรพูดว่าตลอดมาน้องสาวไม่เคยสนใจฉันเลย?” “เป็นเด็กที่โตเกินอายุจริง ๆ!” อวี่อี้ส่ายหัว ถอนหายใจอย่างหมดหนทาง “ไปตายซะ! คนร่าน!” “อ๊า!! อย่า…อย่าเข้ามาใกล้!!!” ... บนถนน ผู้คนที่ผ่านอพาร์ตเมนต์หลังนี้ต่างตกใจเมื่อลูกชายร่างผอมถูกโยนออกมาจากประตู กลิ้งบนหิมะ จากนั้นเป้ก็ลอยออกมา ตกลงทับหน้าท้องของเขาอย่างแรง ผู้คนหลายคนหยุดดู หลายคนใจดีเข้ามาช่วยอุ้มเด็กหนุ่มขึ้น “เด็กเอ๋ย…ถ้าอยู่ต่อไม่ไหว ก็อย่าอยู่ที่นี่เลย…ที่อื่นก็สามารถไปทำงานได้… ฮะ ฮะ…” คุณยายใจดีคนหนึ่งกล่าว “นายจ้างคนนั้นช่างใจร้าย แต่ก็ต้องทำความสัมพันธ์ให้ดีไว้ด้วยนะ…” อวี่อี้: “......” “แต่คำพูดนี้มันตรงใจฉันจริง ๆ พูดถึงแล้วไม่รู้เมื่อไหร่ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับน้องสาวถึงแย่ขนาดนี้ ต่อมาก็เริ่มเกลียดกันเลยหรือ?” อวี่อี้ยิ้มนึกรำพึง “อืม ยุ่งยากจริง ไม่ใส่ใจละกัน” หยิบเป้แล้วออกจากบ้านเข้าสู่ฤดูหนาวอันหนาวเย็นและเงียบสงัด อวี่อี้เริ่มต้นชีวิตใหม่ บนถนน ผู้คนที่เดินไปมารีบเร่งเดินไป ไม่มีใครหยุด ไม่มีใครรอ หิมะโปรยปรายเหมือนขนห่าน กลายเป็นดอกไม้เต็มท้องฟ้า ปาฏิหาริย์เข้ามาเยือนเด็กชายที่เดินคนเดียวท่ามกลางฝูงชน เมื่อโลกมุ่งสู่จุดจบ ล้อฟันเฟืองแห่งโชคชะตาเริ่มเคลื่อนไหวและกัดเข้าด้วยกันและเด็กหนุ่มที่เงียบสงบคนนั้นยังไม่รู้เลยว่า อนาคตของเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว ...... หนึ่งปีแล้ว ใกล้จะหนึ่งปีใช่ไหม การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในปี 7723 ฉันเห็นทุกอย่างด้วยตาของฉัน ฉันกำลังจะจบการศึกษาแล้ว และคุณก็เข้ามหาวิทยาลัย พวกเราถูกแบ่งโดยสาวน้อยแห่งกรงเล็บไปอยู่คนละฝั่งของโลก จำได้ไหม ตอนแรกคุณสนับสนุนให้ฉันเขียนนิยาย สนับสนุนให้ฉันฝึกฝนการเขียน ตอนนี้ ฉันได้บรรลุเป้าหมายแล้ว…แล้วคุณอยู่ที่ไหน? B.คุณรู้ไหม? ข้อความที่คุณส่งมาบางครั้งก็หยุดเป็นพักๆ มักจะมีผลต่อชีวิตฉันทุกครั้งที่เห็นข้อความตอบใหม่ ฉันจะยินดีคลิกเปิด แต่ก็ผิดหวังและปิดมัน B.ฉันคิดถึงคุณจริงๆ ช่วงชีวิตที่เหลืออยู่ ช่วงชีวิตที่เหลืออยู่อย่างถาวร