ชิงยูเอ่ยชื่อของตัวเองแล้ว ยื่นมือข้างเดียวไปข้างหน้าหันไปทางหมิง แล้วส่งยิ้มบาง ๆ:“งั้น…………ลุยกันเลย!”\หมิงเห็นว่าเขารุกอย่างเต็มใจให้ตัวเองโจมตีเป็นคนแรก ก็ไม่ได้ปฏิเสธ “ได้!” พูดจบ ก้าวย่างก้าวใหญ่ไปข้างหน้า กำหมัดแน่นและพุ่งเข้าใส่ชิงยู ชิงยูเห็นดังนั้น ก็เพียงแค่ยิ้ม เก็บมือไว้ด้านหลัง ใช้แรงที่ขา ทำให้ตัวเองลอยขึ้นเหนือพื้นสองเซนติเมตร หมิงต่อยหมัดใส่เขาทีละหมัด เขาก็แค่ลอยหลบไปมา “ฮะ~ แค่ฝีมือเท่านี้เองเหรอ?” ชิงยูเผยสายตาที่ดูหมิ่น\หมิงเบิกตากว้างมองเขาหลบหมัดของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า โกรธเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ และตะโกนว่า:“นั่นสายตาอะไรของแกกัน! ไอ้บ้า! อย่าหลบไปมาได้ไหม!”\ชิงยูไม่ฟัง ยังคงลอยเหนือพื้นหลบหมัดของหมิง แต่หมิงไม่ทันสังเกตว่าร่างหลบหมัดของชิงยูมีแบบแผน ถ้ามองโดยรวมแล้ว ชิงยูมีความเหนือกว่า เพราะเส้นทางหลบหมัดคือเป็นวง ๆ แกกำลังทำให้หมิงช่วยตัวเองแบบไม่ตั้งใจ\“ไฟ.เทคนิคพิเศษ!” หมิงตะโกน\“หือ?” ชิงยูสังเกตว่า หมิงเก็บหมัดทั้งสองข้างกลับไปแล้ว แต่ก็คิดในใจ: ไอ้เด็กนี่มันจะใช้สกิลต่อสู้ประเภทธาตุด้วยเหรอ?\หมิงเพิ่มความเร็ว ไล่ตามชิงยูที่หลบไปไกลแล้ว เห็นได้ชัดว่าเริ่มเหนื่อย หน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ:“อย่าหลบอีกแล้วนะ!!!” หมิงตะโกนเสียงแผด พลังชิงยูไม่ได้หวาดกลัวจากเสียงตะโกน เพียงแต่ยิ้ม\หมิงเพิ่มความเร็ว ปรากฏตัวต่อหน้าชิงยูเหมือนการเคลื่อนย้ายทันที ชิงยูตกใจมองเขา: ไอ้เด็กนี่…ยังมีความเร็วระดับนี้อีกเหรอ?!\หมิงไม่สนใจว่าชิงยูจะหลบทันหรือไม่ จากด้านหลังยื่นสองนิ้วไปข้างหน้าชิงยู “ไฟ—นิ้วชิโรมารุ!!” ช่วงที่นิ้วของหมิงเฉี่ยวออกมาจากด้านหลัง เปลวไฟพุ่งพล่านพันรอบสองนิ้วนั้นเหมือนกับเสียดสีอากาศ\“!?…นี่มัน…มีฝีมือถึงขนาดนี้?!”\เมื่อหมิงเฉี่ยวออกมาด้วยนิ้ว เปลวไฟพุ่งขยายใหญ่ขึ้นจนบังสายตาของหมิง พอหมิงเก็บนิ้วไป ชิงยูที่เคยอยู่ตรงหน้าก็ไม่อยู่ที่เดิม หมิงหอบหายใจมองรอบ ๆ เหงื่อไหลไม่สามารถควบคุมตามแก้มอย่างต่อเนื่อง “ฮู้~~ ไม่นะ หายไปไหน? รู้สึกตกใจหรือเปล่า?!” หมิงมองไปรอบ ๆ ไม่มีร่องรอยคน\กำลังที่หมิงคิดจะตะโกนอีกครั้ง เสียงหนึ่งดังมาจากเหนือหัวของเขา:“เฮ้…ไอ้เด็ก!”เหม่ยฟังเสียงแล้วยกหน้ามองเขา ในใจพร่ำพรรณาว่า “คนนี้...ตอนไหน...”\“ฮิฮิ~ เจ๋งมากเลยนะ!” พูดจบ ชินเก็ตสแน็ปนิ้วลงกับพื้นดังปัง จากนั้น เหม่ยรู้สึกได้ว่ามีลมพลังแรงหมุนวนรอบตัว มีวงลมที่เกิดจากกระแสลมนั้นล้อมรอบเหม่ยไว้ เหม่ยรู้สึกตัวบางอย่าง ท้าทายชินเก็ตบนอากาศว่า “วงนี้...เป็นวงที่คุณวาดตอนคุณหลบการโจมตีของฉันหรือ? คุณเป็นใครกันแน่?!”\“ฮ่าฮ่า...เด็กแสบฉลาดมาก! มองออกด้วยนะนี่” ชินเก็ตมองเหม่ยด้วยความภาคภูมิใจ ยักไหล่อย่างไร้ทางเลือก “ก็แล้วกันนะ...ฉันนี่...จริงๆ เป็นนักสู้จากสถาบันศิลปะการต่อสู้ แต่เป็นระดับสุดยอดนะเด็กแสบ! จากการฝึกซ้อมเมื่อกี้ คุณได้ผ่านการคัดเลือกเข้ามาเป็นนักเรียนของสถาบันอย่างเป็นทางการแล้ว!”\เหม่ยยิ้มเล็กน้อย “นี่ก็คือที่คุณพูดว่าการสอบเข้าใหม่เหรอ?!”\“อืม~ ไม่เลว! ฮิฮิ วงลมนี้นะ จริงๆ คือสัญลักษณ์ บ่งบอกว่ามีผู้สอบผ่าน และวงลมนี้ก็ยังฝากรอยบนหลังมือเพื่อเป็นพาสเข้าสถาบันของคุณ หลังจากเข้าเรียนแล้วมันจะหายไปเอง ฮิฮิ”\เหม่ยจึงเผลอมองหลังมือทั้งสองข้าง ข้างหนึ่งมีตัวอักษรปรากฏเลือนลาง 2 ตัว — ผ่านการสอบ เหม่ยมองหลังมือแล้วยิ้มขื่น “ก็เป็นเรื่องทางการจริงๆ นะ...”\“เฮ้~ เด็กแสบ! ฉันมีธุระก่อน ขอตัวนะ! ยังมีเด็กแสบอีกหลายคนที่จะทดสอบด้วย~ ยุ่งจริง! ลาก่อนนะ!” พูดจบ ชินเก็ตก็หายไปจากท้องฟ้า\เหม่ยมองตามชินเก็ตที่บินไปไกล แล้วมองสถาบันศิลปะการต่อสู้ไม่ไกลนัก ยิ้มออกมา “ไม่กลัวเหนื่อยตายไปเลยหรือไง?!”
\ ติดตามต่อ…………
