【เติมน้ำมันเติมน้ำส้ม 2 ครั้ง】เวอร์ชัน Xiaoji ของนวนิยายหิมะบินเพิ่มเติม - ตอนสั้น (กลาง)

『吐槽』เนื้อหาของฟิ่วเซวียนดูแล้วทำให้คนหลากอารมณ์... กับข้าวต่าง ๆ สารพัดเรื่องแย่ ๆ... สิ่งสำคัญคือหลังจากปรากฏตัวไปแล้ว ถ้าไม่ระวังตัวก็อาจตายไปเองโดยไม่รู้ตัว...— —\_____หัวข้อของโพสต์นี้ได้บอกไว้แล้ว เป็นการเพิ่มเติมความหมายของ 'บทเพลงแทรก' แต่เพราะรู้สึกว่าหากเพื่อน ๆ จบโพสต์นี้เลยอาจจะยัง 'ไม่สะใจ' ก็เลยเพิ่มเนื้อหา 'จินตนาการบ้า ๆ' ในโพสต์ต่อไป! แม้ว่าจะไม่รู้ว่ามีเพื่อน ๆ กี่คนที่ติดตาม แต่ผลงานสั้น ๆ แบบนี้ฉันก็อยากเผยแพร่อย่างสมบูรณ์ คนที่ชอบสไตล์ของฉันก็อ่านอย่างตั้งใจนะ
======(ฉันไม่ได้เห็นการมาถึงของคุณม้าดำ น่าเสียดายจัง ในส่วนนี้ฉันหวังว่าจะได้เห็นการตอบกลับจากเขา)======
______คนแต่งตัวแปลก ๆ เดินเล่นอย่างอิสระในตลาด โดยตัวเองก็เป็นจุดสนใจอยู่แล้ว แม้ว่าผู้คนจะหลบสายตาแต่ก็ยังเคารพและอยู่ห่าง ๆ จริง ๆ การแต่งตัวที่ดูเด่นและเกินจริงแบบเขาไม่เหมาะกับตลาดที่คึกคักและฟุ้งเฟ้ออยู่แล้ว แน่นอนว่าก็ไม่มีใครสนใจว่าทำไมเขาถึงเป็นแบบนั้น แต่เขาเองก็ยังมีช่วงเวลาที่ถูกดึงดูดโดยคนอื่น\_____ตรงหน้าทางที่เขาจะเดิน มีคนกลุ่มหนึ่งมารวมตัวกัน และในกลุ่มนั้นมักจะมีเสียงกระวนกระวายเหมือนกำลังเล่นอะไรบางอย่าง เขาหยุดก้าวทันที ยกตัวขึ้นเล็กน้อยสอดส่องดูเหมือนเจออะไรที่น่าสนใจ ยังคงยิ้มแล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้พร้อมกับม้า\_____“เฮ้! เจ้าหนู ยังจะสู้หรือเปล่า? เกมของเรายังไม่จบ! เอาของเก็บทำไมเนี่ย? เจ้ากลัวหรือไง? ฮ่า ๆ —” คนที่มารวมตัวหัวเราะเยาะผู้ชายตัวใหญ่ตรงกลางตามด้วยรอยยิ้มปิศาจ แล้วหันไปยั่วยุคนข้าง ๆ ให้ร่วมเล่น ส่วนคนที่ถูกเยาะนั้นเป็นเด็กหนุ่มรูปร่างผอม แต่ในสายตากลับมีความโกรธเต็มเปี่ยม เพียงแต่ว่ามีประกายสั่นไหวอยู่เล็กน้อย เขาถือจิ้งหรีดตัวไม่เล็กมาก เขาจ้องชายตัวใหญ่อย่างมุ่งมั่นด้วยเสียงแข็งแต่พยายามยืนหยัดตอบว่า:“ฉันไม่กลัวใครหรอก! ฉันแค่…แค่อยากให้มันพักสักพัก”“อืม.” ชายตัวใหญ่ขยับริมฝีปาก แล้วยังคงใช้น้ำเสียงดูถูกพูดกับคนข้าง ๆ:“ได้ยินไหม? เขาพูดว่า 'พัก' ฮ่า ๆ เคยได้ยินเรื่องตลกแบบนี้ไหม? ฮ่า!” คนรอบ ๆ ก็หัวเราะโห่ดัง.คนผอมและอ่อนแอกัดฟันแน่น ใบหน้าแดงก่ำจากความอับอาย แต่ดูเหมือนเขาจะไม่คิดจะยอมแพ้: “ฉัน…ทัพของฉันจะเอาชนะคุณให้ได้!” คนอ้วนเมื่อได้ยินคำตอบแบบนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนทันที กลายเป็นน่ากลัว เปิดปากตะโกนว่า: “เจ้าคนไร้ค่า เจ้าก็ยังไม่เข้าใจตำแหน่งของตัวเองงั้นเหรอ! เจ้าอ่อนแอจนไม่คุ้มจะเอ่ยถึง! เชื่องๆ มาให้ฉันกำจัดไปซะ ตอนนี้เจ้าจะเหลืออะไรที่จะสู้กับฉัน? บ้านเก่าของเจ้า, ทุ่งรุ่ยๆ ของเจ้าก็อยู่ในมือฉันแล้ว เจ้าก็เก็บจิ้งหรีดที่ยังมีค่าไว้ แล้วรีบไปซะ!” “เจ้…เจ้ามีจิ้งหรีดสามตัว แต่ฉันมีแค่ตัวเดียว…” คนอ้วนดูเหมือนจะงงกับความอ่อนแอแต่ก็ดื้อรั้นของเขา จนไม่รู้จะตอบยังไงดี จึงหัวร้อน: “แล้วไง! ฮึ! ถ้าเอาชนะฉันได้ ทุกอย่างที่ฉันมีจะให้เจ้าหมด! ถ้าเจ้ายังแพ้ก็รีบคลานออกไปซะ!” คนผอม แม้สายตาจะยังคงดุดัน แต่เมื่อมองไปที่จิ้งหรีดในมือที่หมดแรงแล้ว ก็กินน้ำลาย มือสั่น เวลาจะวางมันกลับลงสู่สนามรบ\_____ ตอนที่มือเขาจะวางชาม จู่ๆ มืออีกข้างก็ยื่นมาจับมือเขา เขาตกใจเล็กน้อย สายตาตามมือลงไป…ก็เห็นหมวกงอบใบหนึ่ง ตอนนั้นหมวกงอบถูกยกขึ้น คนที่นั่งอยู่ใต้ตัวเขาดึงมือเขาขึ้น และเผยใบหน้าใต้หมวกงอบ: นั่นคือใบหน้ายังเด็ก ไม่สามารถบอกว่าเป็นรูปงามแต่ก็ดูเรียบร้อย สิ่งสำคัญคือดวงตาของเขาเปล่งประกาย…เต็มไปด้วยความมั่นใจ? “คุณคือ…ใคร?” คนผอมมองคนแปลกหน้าที่ปรากฏตัวขึ้นทันที รู้สึกงงและอาย แต่คนนั้นตอบว่า: “นี่แหละคือตัวจิ้งหรีด! ดูเหมือนจะสนุกดีนะ!” คนผอมมองเขาใช้มือยุ่งยั่วจิ้งหรีดอยู่สักพักก็พูดไม่ออก แล้วหันไปรอบๆ รอบตัวผู้คนต่างก็กระจัดกระจายไปอยู่ด้านข้าง เหลือเพียงม้าสีดำตัวหนึ่งอยู่ด้านหลังเคี้ยวอะไรบางอย่าง ต้องเป็นของคนนี้แน่ๆ… คนผอมเสียงเข้ม: “ฉันไม่อยากรู้ว่าคุณเป็นใคร! แค่รีบออกไปจากตรงนี้!” “เฮ้! พวกเจ้ากำลังเล่นอะไรอยู่? อย่าเล่นเล็กเล่นน้อย รีบมาแข่งกันเลย!” คนผอมไม่สนใจเขาอีก ปล่อยจิ้งหรีด แต่มือของเขาก็ยังจับมือคนนั้นเอาไว้ “ไม่ต้องรีบร้อน…เจ้าคงแพ้หลายรอบแล้วสินะเขาเปิดปากพูด, "ตอนนี้เดิมพันยังคงจะแพ้แน่, ถ้าเธอสงสัยฉัน เธออยากจะเดิมพันกับฉันสักรอบไหม……เดิมพันใหญ่, ถ้าชนะ……" เสียงของเขาต่ำ แต่ตัวเองกลับได้ยินชัดเจน คนผอมบางอึ้งเล็กน้อย, และโดยไม่ทันได้คิด, ก็พยักหน้าไปแล้ว เขายิ้มให้กับตัวเอง, รับตั๊กแตนตัวนั้นมาแล้วหันไปพูดกับคนอ้วนใหญ่ เขาตอนนี้ดูมีสมาธิมาก, พูดไปแล้วยังคงยิ้มอยู่ "ฉันมาช่วยเขาแข่งกับเธอได้ไหม?" คนอ้วนใหญ่สังเกตคนที่เพิ่งปรากฏตัวและจะปกป้องคนผอมบางอยู่สองสามครั้ง, แล้วหัวเราะออกมาอย่างแรง: "มาช่วยเหลือแล้วนะ! แต่สายตาของเธอก็แย่นะ, เขาดูน่าจะอ่อนแอกว่าเธออีก! ฮ่าๆ แน่นอนเลย!" "ขอบคุณนะ, สัญญาที่เคยทำก็ต้องทำตามด้วยใช่ไหม, และต้องเคารพเขา" "ฮ่าๆ แน่นอน! เธอต้องตีฉันชนะจริงๆ ถึงจะพูดสิ! ฮะฮะ ฮ่า! น่าขันจริงๆ!" คนผอมบางเข้าใกล้เขา, พยายามเอาตั๊กแตนกลับ: "พอเถอะ, ฉันจะทำเอง! ไปเร็วๆ สิ!" แต่เขาไม่ได้คืนให้คนผอมบาง "การเดิมพันเริ่มแล้ว, ไปดูเถอะ สิ่งที่ฉันอยากบอกคือ, ตั๊กแตนของเธอเพียงแค่ต้องพัก, ก็สามารถชนะเขาได้ เอามาให้ฉันเถอะ" คนผอมบางเบิกตากว้างจ้องเขา, เขามั่นใจขนาดนั้นเลยหรือ? แต่คนผอมบางก็ทำตามที่เขาพูด, ยืนอยู่ข้างๆ เขาวางตั๊กแตนในฝ่ามือ, ปิดเอาไว้ด้วยมือ, แล้วหันตัวไป, พึมพำอะไรบางอย่าง หลังจากพักหนึ่ง, เขาดูเหมือนจัดการเรียบร้อยแล้ว, แต่ไม่ได้ให้ตั๊กแตนเข้าประชัน, แทนที่จะยื่นคืนมือคนผอมบาง, ยิ้มแล้วบอก: "ฉันทำสิ่งที่ควรทำเสร็จแล้ว, เธอไปชนะเขาได้เลย เออ, เรียกตั๊กแตนของตัวเองว่า 'กองทัพนักฆ่า' ก็น่าจะดี, เพราะมันคล้ายกันมาก, ใช้อ่อนชนะแก่……ฉันต้องไปแล้วนะ" คนผอมบางอึ้งอีก, เขาไม่ได้ทำอะไรเลยนี่นา? คนผอมบางอยากถามต่อ, แต่เขาโบกมือให้แล้ว, หันไปควบม้าของตัวเอง คนผอมบางจ้องมองแผ่นหลังของเขา, ยังคงงงงวย… เขาดึงบังเหียน, ตบหลังม้า, พูดว่า: "ม้าเงามืด, เราทำความดีข้อแรกแล้วนะ…" พูดจบ, ดึงม้าเดินต่อ\_____ไม่นานหลังจากเขาไป, เสียงเอะอะจากฝูงชนดังขึ้น, และคนผอมบางตะโกนด้วยความตื่นเต้น: "ชนะแล้ว!" …เมื่อคนผอมบางหันกลับไปหาตัวเขา, เขาก็หายไปแล้ว\_____แสงยามเย็นของพระอาทิตย์สาดส่องถนน ขณะควันไฟลอยวนอยู่ระหว่างบ้านแต่ละหลัง มีเพียงคนคนเดียวที่เดินถือม้าไปตามลำพัง “ม้าดำ เราควรจะไปหาบ้านใครดีนะ?……”\_____“มาเยือนดินแดนชิงเฉิงของเราสิ นักรบผู้เที่ยวร่อน เจี่ยวจี……” คนที่ตามมาข้างหลังปรากฏตัวขึ้น กลับเป็นสองคนที่เคยเจรจากันที่ร้านชาเมื่อก่อน……\ (ถ้าอยากรู้เรื่องต่อไปดูได้ที่ [ข้างล่าง])\ เล่นนานมาก… ดูเหมือนว่าจะทำลายสถิติเดิมแล้ว… ต้องรีบเข้านอน ไม่งั้นพรุ่งนี้จะมีถุงใต้ตา… เพื่อนสนิท หลังจากอ่านแล้ว ถ้ามีความเห็นก็มาบอกกันได้