【แชร์】สามก๊ก ตำนานตงเจ๋อ (บทที่หนึ่ง)

(1)นักรบผู้หดหู่ใจ
สุดยอดยักษ์ใหญ่ทางทหารทั้งสิบ ถูกเยาวชนอัศวินคนหนึ่งทำให้เกิดขึ้นเพียงลำพังมือเดียว
บนเทือกเขาไท่หางมีหิมะสูงสามศอก ในอกของนักรบมีเหล็กสามศอก อัศวินหนุ่มผู้นี้ถือกำเนิดมุ่งมั่น มีความทะเยอทะยาน เดินทางเพียงลำพังด้วยดาบไปทั่วโลก
หัวหน้าเผ่าชาวฉ่างที่ชายแดนได้ยินชื่อของเขามากมายและชื่นชมเขาอย่างไม่รู้จบ แต่ที่น่าเสียดายคือ อัศวินหนุ่มแม้จะเต็มไปด้วยความกล้า แต่กระเป๋ากลับว่างเปล่า เงินทองก็ขาดมือ ไม่ช้าไม่นาน อัศวินหนุ่มใช้เงินหมด จึงต้องกลับบ้านเกิด ยกจอบไปไถนา
เมื่อแสงแดดส่องลงบนทุ่งนาเหงื่อไหลลงพื้นดิน ก็ในขณะที่อัศวินหนุ่มเปลี่ยนตัวเองสำเร็จเป็นเกษตรกรหนุ่ม เขาเห็นบนถนนไกลๆ ฝุ่นควันลอยขึ้นมา มีนักรบเร่ร่อนชาวฉ่างเดินทางมาไม่ขาดสาย ต่างคนต่างถือหอกและดาบใหญ่ มาหาอัศวินหนุ่มและยินดีที่จะติดตามเขาเพื่อสร้างความสำเร็จ
อัศวินหนุ่มซาบซึ้งใจที่นักรบชาวฉ่างผู้ใจดีเหล่านี้ จึงวางจอบและพาพวกผู้มาสมัครกลับบ้าน ขอยืมเหล้าจากเพื่อนบ้าน แต่ไม่มีเนื้อ จะทำอย่างไร? อัศวินหนุ่มกัดฟันแน่น ฝ่าใจลงมือ ใช้ดาบแทงวัวนาให้ล้มลง ไม่แก้หนังไม่ถอนขน ทั้งตัวโยนลงไปในหม้อ ต้มจนสุก เพื่อรับรองนักรบผู้มาสมัคร
เมื่อเนื้อวัวสุก อัศวินหนุ่มยกถ้วยเหล้า น้ำตาคลอเบ้า พูดกับนักรบผู้ตามมาว่า: “พี่น้องเอ๋ย พี่น้องเอ๋ย พวกท่านทิ้งบ้านทิ้งอาชีพ เดินทางไกลพันลี้มาหาผม ตงเจ๋อ คนนี้ เป็นเพราะเห็นค่าผม ผมก็จริงๆ อยาก… อยากนำพาพี่น้องทุกคน ในยุคสับสนนี้ให้ประสบความสำเร็จ แต่พี่น้องเอ๋ย ท่านก็เห็นแล้ว ผมตงเจ๋อ ยากจน มือเปล่า ถ้าพวกท่านตามผม อาหารจะมาจากไหน เครื่องดื่มจะมาจากไหน เสื้อผ้าที่ใส่อยู่จะมาจากไหน ผมตงเจ๋อไร้ความสามารถ พี่น้องเอ๋ย ใจดีของพวกท่าน ตงเจ๋อซาบซึ้งแล้ว ดื่มเหล้านี้เสร็จ ก็กลับไปเถอะ ผมตงเจ๋อไร้ความสามารถ ขอโทษพี่น้องนะ…” พูดยังไม่จบ น้ำตาเม็ดเล็กเท่าเมล็ดถั่ว ก็ตกลงในถ้วยเหล้า
นักรบชาวฉ่างที่มาจากไกล ตาโตปากค้างมองเหตุการณ์นี้ ส่ายหัวพูดว่า: “อ๊ะ เฮ้ย นี่พูดอะไรกัน? ตงเจ๋อ นายเก่งกล้า ยกดาบไปทั่วโลก เราคิดว่านายมีความสามารถเยอะ จึงเดินทางมาไกลพันลี้มาให้การสนับสนุน แต่ไม่คาดคิดว่านายยากจน ถึงขั้นไม่มีข้าวกินเลย”เฮ้อ ตอนนี้เนื้อวัวยังร้อน ๆ อยู่ รีบกินกันเถอะ กินเสร็จแล้วก็จะได้เดินต่อ...

ระหว่างที่พูดคุยกัน เหล่ากล้าหาญรีบแย่งไปที่หม้อ ทั้งเนื้อทั้งน้ำซุป ต่างตักกินกันอย่างไม่รอใคร จากนั้นทุกคนอิ่มหนำสำราญก็แตกกระจายไป เหลือเพียงตงตั๋วอยู่เพียงลำพัง นั่งอยู่ข้างหม้อที่ว่างเปล่า พร้อมน้ำตาไหลโศกเศร้า

วันนั้น เขาไม่ได้ลงไปไถนาข้างล่าง

วันต่อมาก็ไม่ลงไปเช่นกัน

ต่อมาเป็นเวลาหลายวัน ตงตั๋วยังคงนั่งอยู่ในลานว่างเปล่า หน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ในใจเต็มไปด้วยคำสาปแช่งต่อฟ้า โอ้ฟ้าเอ๋ย ฟ้าเอ๋ย ทำไมเจ้าจึงไม่ยุติธรรม ข้าตงตั๋วมีความมุ่งมั่น แต่เพียงเพราะครอบครัวข้าไม่มีเงิน กลายเป็นว่าฮีโร่ไม่มีที่ใช้กำลัง นี่คือยุคสมัยแบบใดกัน

ขณะที่กำลังโกรธและเศร้า ทันใดนั้นก็เห็นควันและฝุ่นจากระยะไกล คล้ายกับกองทัพนับไม่ถ้วน กำลังมุ่งตรงมาทางนี้ ตงตั๋วประหลาดใจ รีบปีนขึ้นไปบนหลังคา มือวางเกะบนชายคา มองไปที่นั่นแล้วถึงกับตะลึง