【แชร์】สามก๊ก ตำนานตงเจ๋อ (บทที่สาม)

(3)หลานชายของขุนนางทรราช เมื่ออายุ 30 ปี ตงเจ๋อในที่สุดก็เปลี่ยนจากอาสาสมัครเป็นพนักงานราชการอย่างเป็นทางการ ในปีนั้น ผู้ว่าการมิ่งโจวได้แนะนำคนเก่งให้กับราชสำนัก และคนที่เขาแนะนำก็คือตงเจ๋อ ทำให้ตงเจ๋อเข้าสู่เมืองหลวงลั่วหยาง กลายเป็นนายทหารในราชวงศ์และได้รับเงินเดือนครั้งแรกในชีวิต เมื่อคณะตงเจ๋อได้รับเงินเดือนครั้งแรกของชีวิต ขณะนั้นเจาเจียวมีอายุได้ 7 ขวบแล้ว เจาเจียววัย 7 ขวบ แสดงออกถึงบุคลิกที่ไม่ยอมถูกกดขี่ตั้งแต่เนิ่นๆ ในฐานะเด็กอายุเพียง 7 ขวบ วิธีการเป็นตัวของตัวเองเฉพาะเจาะจงยังไม่ปรากฏในบันทึกโบราณ คาดว่าอาจเป็นไม่ชอบอ่านหนังสือ ไล่จับแมวเล่นกับหมา แสดงความสนใจที่ไม่สมกับวัย สิ่งเหล่านี้ทำให้ลุงของเขามองดูแล้วโกรธมาก ดังนั้นลุงของเจาเจียวจึงเตือนพ่อของเขาว่า “พี่ใหญ่ ผมต้องเตือนคุณนะ ลูกชายของคุณ เจาเจียว ไม่ค่อยดีนะ เด็กคนนี้คุณต้องคอยจับตาให้แน่นขึ้น เพิ่มการศึกษาเกี่ยวกับความคิด อย่าให้ลูกคนนี้ทำตัวเลว…ผมหมายถึง อย่าให้เด็กตัวเล็ก ๆ คนนี้ยิ่งเลวขึ้น ตอนนี้เขาก็เลวมากแล้ว” เมื่อพ่อของเจาเจียวได้ฟัง เขาก็มาพูดตักเตือนลูกชายว่า “หลานเอ๋ย ทำไมถึงไม่ตั้งใจเรียนเลย ฮึ? ถึงผมไม่พูดคุณก็รู้ เราในราชวงศ์ฮั่นตะวันออก เด็กที่เป็นลูกข้าราชการตอนนี้ไม่ได้ทำให้คนเชิดชู ใครที่ทำให้เป็นที่ชื่นชอบคือ ลูกของข้าราชการในราชสำนัก ตอนนี้ที่มีอำนาจคือขุนนางทรราช และมีเพียงลูกของขุนนางทรราชเท่านั้นที่เป็นที่ชื่นชอบ แต่ขุนนางทรราชไม่สามารถมีลูกได้ พ่อของเจ้าเพื่อปูทางให้ลูกได้เดินในเส้นทางที่รุ่งโรจน์ แม้ต้องถ่อมตัวเรียกขุนนางทรราชเจาเติงว่าเป็นพ่อแท้ ๆ ของเจ้า เจ้าเป็นหลานชายของขุนนางทรราช ทำไมไม่เข้าใจความลำบากของพ่อและศึกษาเพื่อรู้วิชาความรู้ จะได้มีอนาคต…ไม่ใช่ เพื่อมีอนาคตให้ขุนนางทรราชมีคุณูปการล่ะ ฮึ?” เจาเจียวกลั้นน้ำตาพูดว่า “พ่อ ลูกรู้แล้ว ลูกจะพยายามอย่างเต็มที่ เรียนหนังสือเพื่อเสริมสร้างราชวงศ์ฮั่นตะวันออก” พ่อของเจาเจียวพยักหน้าอย่างพอใจว่า “อืม ไปเรียนหนังสือเถอะ” เมื่อเจาเจียวกลับมา เห็นลุงของเขา เขากะพริบตาและทันใดนั้นล้มลงกับพื้น กระตุกตัวไปมา ม้วนตาขาว ฟองปากออกมา และฟันส่งเสียงกระแทกกันดัง ‘คราก ๆ'ลุงเฉาตกใจมากและรีบไปหาท่านโจว: "พี่ชาย พี่ชาย มีอะไรผิดปกติ!มาดูสิ!ลูกชายเจ้ากําลังบ้าไปกับเขาแกะ......โจวตกใจรีบวิ่งไปหา พบว่าโจโฉนั่งตัวตรงที่โต๊ะ ถือหนังสือของฤาษี พร้อมสวดมนต์เสียงดังว่า "มันช่างเป็นความสุขที่มีเพื่อนมาจากไกล ๆ ใช่ไหม......พ่อ ต้องการอะไรจากผม?"โจวผู้เฒ่าพูดด้วยความกังวลว่า "ลูก ลุงบอกว่าเมื่อกี้ลูกบ้าไปแล้วตอนดึงเขาแกะ......" เฉาเฉากระพริบตากลมโตไร้เดียงสา: "ไม่ ข้าแค่เรียนอยู่ ทําไมข้าต้องบ้าด้วยล่ะ?""นั่น......" เฉาแก่งงงวย "ลูกชาย ถ้าเจ้าไม่บ้า แล้วทําไมลุงถึงพูดแบบนั้นล่ะ?"เฉาเฉาหนุ่มน้ําตาไหล: "พ่อ ข้ารู้ว่าข้าไม่ชอบท่านลุง ท่านเลยอยากกําจัดข้าทั้งหมดเพราะข้ายังเด็กและไม่โตพอจากนี้ไป ข้าจะระวังเป็นพิเศษเพื่อทําให้ท่านพอใจ เพื่อที่ท่านจะไม่ทําให้ข้าลําบาก......"ทําไมข้าจะต้องมีปัญหา?"เฉาแก่โกรธจัดและจับมือเขาเพื่อจะออกไป ไม่นานหลังจากนั้น ลุงเฉาก็กลับมาอีกครั้งเพื่อกล่าวหาเฉาเฉาหนุ่มว่า "พี่ชาย พี่ชาย รีบไปดูหน่อยลูกชายของท่านทําเรื่องไม่ดีอีกแล้ว......"โจโฉผู้เยาว์หัวเราะและพูดว่า "น้องชาย ท่านเบื่อจนบ้าจริงหรือ?ขอบอกหน่อย: 'ครอบครัวที่กลมเกลียวนํามาซึ่งความเจริญรุ่งเรือง ท่านเห็นด้วยไหม?'"และแล้ว เฉาเฉาหนุ่มก็หลุดพ้นจากการควบคุมของลุงเฉาอย่างชาญฉลาด และตั้งแต่นั้นมาเขาก็เติบโตขึ้นเหมือนม้าป่าที่วิ่งอิสระโจโฉผู้เจ้าเล่ห์เล่นกลกับลุงของเขาในปีนี้ หลิวเป่ยได้เกิดใหม่อย่างเป็นทางการแต่ยังไม่ฟักออกมา เวลาผ่านไปห้าปีนี้เป็นวันที่มีความสุขที่สุดสําหรับโจโฉหนุ่ม วันที่หลิวเป่ยตัวน้อยได้รับอาหาร แต่เป็นวันที่ยากลําบากที่สุดสําหรับตงจั๋ว ข้าราชการการใช้ชีวิตในเมืองหลวงไม่ใช่เรื่องง่าย ลั่วหยางเป็นเมืองหลวงของประเทศ ไม่เพียงแต่ค่าครองชีพสูง แต่ปัญหาที่อันตรายที่สุดคือข้าราชการและขุนนางระดับสูงจํานวนมากคนจํานวนมากต้องการความเคารพ แต่ตงจั๋วซึ่งมาจากพื้นเพอาสาสมัครไม่ต้องการความเคารพ ซึ่งทําให้เขารู้สึกถูกกดขี่อย่างมากตลอดห้าปีนี้ ตงจั๋วเขียนจดหมายถึงผู้นําทั้งวันทั้งคืน ประกาศความมุ่งมั่นว่า: ส่งข้าไปแนวหน้า ใช้ข้าในศึกแรก แล้วข้าจะชนะแน่นอน!เขาไม่อยากอยู่ในเมืองหลวงอีกต่อไป มันเป็นสถานที่แห่งความเสื่อมทราม ดนตรีและการเต้นรํา เสื้อผ้าและผมหอมกรุ่น และเสียงจี้หยกกระทบกันวันที่สงบเช่นนี้ไม่เหมาะกับมนุษย์!ฉันต้องการยุคแห่งความวุ่นวาย ยุควุ่นวายเท่านั้นที่เป็นสวรรค์สำหรับทหารเหล็กอย่างฉัน... อะไรทำนองนี้ ปี ค.ศ. 167 ตงเจียวมีอายุ 36 ปี ยุคแห่งความวุ่นวายที่เขาปรารถนา ในที่สุดก็มาถึง!