เอสเซ้นส์ บทที่ 005 ต้องการเข้าหอไหม

พูดถึงนักผจญภัย กลับไม่เข้าใจว่าฉันกำลังเขียนอะไรอยู่ แล้วเพื่อนส่วนใหญ่ก็ดูน่าจะเข้าใจคลุมเครือเหมือนกัน เรื่องนี้มีเพียงสิบสามตอน ให้ฉันโพสต์ให้ครบก่อนค่อยพูดถึงเรื่องอื่น (แน่นอนว่าตอนที่สิบสามคงไม่สามารถจบได้) หลังจากโพสต์ครบสิบสามตอน ฉันจะนำเสนอเรื่องนิยายใหม่อีกเรื่อง หนึ่งชื่อเดิมว่า 『นักฆ่าที่เก่งที่สุดในโลก』 แต่เพราะชื่อทางอินเทอร์เน็ตเหมือนจะมีอยู่แล้ว จึงเปลี่ยนชื่อเป็น 『อาณาจักรจักรพรรดิ์ – ภาคนักฆ่า』 อาจสังเกตเห็นตัวอักษร『ภาค』 ลองเดาก็ไม่ผิด! ใช่แล้ว มันคือ 『ซีรีส์นิยายอาณาจักรจักรพรรดิ์』 นอกจากนี้ยังมี 『อาณาจักรจักรพรรดิ์ – ภาคอัศวิน』『อาณาจักรจักรพรรดิ์ – ภาคนักรบ』『อาณาจักรจักรพรรดิ์ – ภาคพ่อมด』『อาณาจักรจักรพรรดิ์ – ภาคนักบวช』 ไม่ต้องสงสัยเลยชื่อเดิมล้วนเป็น『นักสุดยอดอะไรก็ไม่รู้』ทั้งนั้น เพราะฉันชอบอาชีพนักฆ่ามากที่สุด จึงเริ่มที่『นักฆ่า』ก่อน สำหรับฉากอื่น ๆ ไม่ใช้เวลาสิบปีแปดปีคงไม่เสร็จเลย หรือพูดอีกอย่างคือ ฉากอื่น ๆ เป็นเพียงจินตนาการ หวังแค่ว่า 7723 จะยังอยู่กับฉันต่อไป ฉันจะพยายามเขียนเนื้อหาของแต่ละตอนให้ดีที่สุด ประกาศว่า 7723 เป็นที่แรกในการเผยแพร่ พร้อมอัปเดตพร้อมกันในเว็บ Qidian (แต่ตอนนี้ยังไม่ได้ผ่านการตรวจสอบ พอเรื่องจบจะส่งตรวจสอบ ก็จะได้เจอกับทุกคนบน Qidian เช่นกัน) พูดมามากมายแล้ว ฉันยังไม่รู้ว่าจะสามารถเขียนต่อไปได้อย่างไม่ย่อท้อหรือเปล่า ทำได้แค่ภาวนาในใจว่า: “ขอพระเจ้าคุ้มครองฉัน…” (แน่นอนว่าพระเจ้าไม่มีอยู่จริง) ต่อไปคือเนื้อเรื่อง . ตอนที่ 005 จะห้องหอหรือไม่ ------------------------ หลังจากนั้นเจ็ดเดือน “ฉันไม่ฟัง! ไม่ฟังแล้ว!” เสียงใสบริสุทธิ์ของเด็กดังก้องอยู่ในอาคารของกลุ่มเย่ ยุนปิดหู ก้มปากลงด้วยความโกรธ นั่งอยู่บนเตียง โมสาร์ตอะไรนั่น อะไรเนี่ย แล้วก็พูดว่าฟังแล้วเพราะ แต่ฉันไม่รู้ว่าร้องอะไรอยู่ ฉันไม่ฟังเด็ดขาด เจ็ดเดือน ฉันฟังมาตลอดเจ็ดเดือน ยอมตายยังจะดีกว่า ถ้ามีคนอื่นอยู่ตรงนี้ คงต้องประหลาดใจกับเด็กชายตัวน้อยที่นั่งงอนบนเตียง ใครเคยเห็นเด็กเจ็ดเดือนพูดคล่องแบบนี้บ้าง? คงไม่มีล่ะ ข้างเตียงของห้องเย่ ยุน หยางหลานโกรธแต่ก็รู้สึกไร้ทางเลือก พูดว่า: “เด็กดี ลูกรัก ยุนเอ๋ย เสียงดนตรีของโมสาร์ตดีต่อหนูจริง ๆ นะ แม่ฟังให้หนูทุกวัน หนูเรียนพูดเร็วขนาดนี้ ถ้าได้ฟังอีกสักไม่กี่เดือน แม่รับรองว่า หนูจะเริ่มคำนวณเลขได้แน่นอน“ อะไรวะเนี่ย ใครพูดว่าฟังเพลงโมซาร์ตแล้วจะพูดเร็ว ฉันพูดได้ตั้งแต่เกิดแล้ว! แค่ไม่อยากทำให้พวกเธอตกใจเท่านั้น ถาจะบอกว่าฟังเพลงของใครแล้วจะเก่งขึ้นล่ะก็ ตอนนี้ฉันก็จะทุบอิฐให้ดูเลย!

ถ้าจะพูดถึงการทุบอิฐ ยี่หยุนก็มีฝีมือจริง ๆ เพราะหลังจากฝึกมาเจ็ดเดือน ระดับของเขาก็ถึงสตาร์มิกซ์เชอร์ ระดับเดียวกับพวกสัตว์ประหลาดธรรมดา และสามารถสู้ได้ แต่เขามาอยู่ที่นี่นานขนาดนี้ ยังไม่เคยเห็นสัตว์ประหลาดจริง ๆ เลย

โอ้ไม่ ต้องพูดให้ถูกก็ควรจะเห็น สัตว์ประหลาดห้า ตัวนั่นแหละ คือห้าที่พ่อเรียกมาซึ่งวิ่งเร็วมาก โดยเฉพาะตัวสีดำยาวที่กินตัวเองแล้วยังทิ้งออกมา แข็งแกร่งมาก

ยี่หยุนน่าสงสาร แท้จริงแล้วเขายังไม่รู้เลยว่า สัตว์ประหลาดตัวใหญ่ที่เขาคิดถึงนั้นก็คือ Lincoln ยาว ๆ …

หยางหลานถือว่าความสามารถพูดเร็วของลูกชายมาจากโมซาร์ต ฟังโมซาร์ต ก็ไม่เล็กน้อยไปแล้ว แม้สมองก็ถูกพัฒนาขึ้นด้วยเช่นกัน หยางหลานเห็นว่าวิธีนี้ได้ผลดี จึงแนะนำให้โจ่วตัวหลิงใช้กับจี้หลิง แต่ผลลัพธ์กับจี้หลิงไม่ได้ดีเท่ายี่หยุน จี้หลิงพูดได้ตอนเดือนที่สี่ ซึ่งเทียบกับปกติถือว่าสายพอสมควร

แต่ที่ทำให้โจ่วตัวหลิงประหลาดใจคือ คำพูดแรกของจี้หลิงไม่ใช่พ่อ หรือ แม่ แต่กลับเป็นพี่หยี่…

โจ่วตัวหลิงหลังจากประหลาดใจก็ยิ้มออกมาอย่างจริงใจ

“เอาล่ะ ไม่ฟังใช่ไหม” หยางหลานเหมือนจะโกรธจริง ๆ พูดด้วยอารมณ์ไม่พอใจ

ยี่หยุนใจสั่น แม่จะโกรธจริง ๆ ใช่ไหม หรือฉันฟังอีก… วัน? ไม่! ไม่เอา! ต่อให้ฟังแค่หยดธูปเดียวก็ไม่ได้! แล้วพูดอย่างเด็ดขาดว่า “ไม่ฟัง!”

หยางหลานก็อึ้ง ๆ ไม่คิดว่าลูกชายดื้อรั้นขนาดนี้ พูดว่า “ดี คุณไม่ฟัง แม่ก็จะไม่สนใจคุณอีก แม่จะเอาคุณไปทิ้งไว้บนถนน ไม่มีอะไรจะกิน ไม่มีเสื้อผ้าใส่…” เธอพูดหยุดเอง และตกใจในคำพูดของตัวเอง ถามตัวเองว่า เขาเพิ่งอายุแค่เจ็ดเดือนเองนะ หยางหลาน หยางหลาน คุณช่างใจร้าย!

ฮ่า ๆ ก็ไม่แปลกที่หยางหลานคิดแบบนี้ เพราะความรู้สึกของหยางหลานต่อยี่หยุน ไม่ใช่ความรู้สึกต่อเด็กอายุเจ็ดเดือนเลย

ใช้กับฉันวิธีนี้อาจเอาเด็กมาหลอกได้บ้าง แต่ใช้กับฉัน เป็นวิธีที่ไร้ประโยชน์มาก ยี่หยุนรู้จุดอ่อนของหยางหลานทันที และคิดหาวิธีรับมือ นั่นคือ การร้องไห้วิธีนี้ได้ผลจริง ๆ เมื่อเย่หยุนร้องไห้ หยางหลานก็ใจอ่อนทันที เธออุ้มเย่หยุนขึ้น กุมผม และจูบไปที่แก้มกลม ๆ ของเย่หยุน พร้อมกับพูดว่า “ที่รัก น่ารักมาก แม่ผิดเอง โอเค ไม่ฟังก็ไม่ฟัง ตามใจหนูนะ”

เย่หยุนยิ้มทั้งน้ำตา หยางหลานไม่ได้สังเกตถึงความพอใจในรอยยิ้มของเขา และพูดอย่างหวานว่า “แม่ดีจริง ๆ” จากนั้นเขาก็ทำตามแบบนั้น จูบไปที่หน้าของหยางหลานบ้าง

หยางหลานรู้สึกดีใจสุด ๆ และเริ่มเล่นสนุกกับลูกทันที

“ที่รัก หนูว่าแม่ดีกว่าพ่อหรือเปล่า?”

“หนูดีเอง…”

“แล้วหนูชอบแม่มากกว่าพ่อหรือเปล่า?”

“หนูชอบนอนมากกว่า…”

“หลังจากนี้หนูต้องตั้งใจเรียนหนังสือนะ”

“หนูไม่อยากเรียนหนังสือ หนูอยากนอน…”

“ถ้าหนูโตขึ้น แม่อยากให้หนูแต่งงานกับจื่อหลิงไหงได้ไหม? หนูชอบน้องจื่อหลิงไหม?”

“…”

“ที่รัก?”

“…”

“หนูตัวร้ายนี่ เป็นนอนหลับไปซะแล้ว” หยางหลานตบก้นของเย่หยุนอย่างไม่สบอารมณ์แล้วหัวเราะออกมา เธอชอบเด็กจริง ๆ มีลูกอยู่ด้วยที่บ้าน พูดคุยกันทุกวัน เล่นสนุกกัน ชีวิตเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยอบอุ่น

แต่บางครั้งโจวตัวหลิงพาน้องจื่อหลิงมา นั่นก็ไม่เหมือนเดิม เย่หยุนก็จะแสดงบทบาทหัวหน้าที่ดี ขอรับผิดชอบดูแลน้องจื่อหลิงเอง แล้วผลักเก้าอี้รถเข็นของน้องจื่อหลิงเข้าห้อง และล็อกประตูไว้

ทุกครั้งตอนนั้น โจวตัวหลิงมักจะล้อเลียนว่า “เสี่ยวหยุน พวกหนูจะเข้าห้องคู่หรือเปล่า?”

เย่หยุนก็ตอบอย่างใจเย็นว่า “ใช่ หนูจะมีลูกผู้ชายอวบ ๆ กับคุณป้าเยอะ ๆ เลย” คำพูดไม่ค่อยตรงกับสถานการณ์…

จากนั้นโจวตัวหลิงก็สงสัยไปที่หยางหลานว่า “ดูสิคุณสอนลูกเป็นแบบนี้ได้ไงเนี่ย”

หยางหลานที่ไร้เดียงสาก็จ้องไปที่แผ่นหลังเล็ก ๆ ของเย่หยุน รู้สึกโมโหฟันคันปาก และบ่นอะไรบางอย่างอยู่ในใจ ถ้าใครได้ยิน ข่าวว่าจะรู้ว่าหยางหลานพูดว่า “ผู้ชายเย่หลี่ เถียงได้ไงถึงสอนลูกแม่ให้เสีย มาดูกันหนูจะจัดการแกให้หนัก ๆ”

โอกาสที่เย่หยุนจะได้พบกับน้องจื่อหลิงค่อย ๆ มากขึ้น การทดลองของเขาก็กำลังดำเนินอยู่ แม้อุปสรรคที่มองไม่เห็นจะยังไม่สามารถฝ่าฝืนได้ แต่เขาก็มีเวลามากมายอยู่ดี ดังนั้นเย่หยุนไม่ได้รีบร้อนโชคดีที่สีหลิงอายุแค่เจ็ดเดือนยังพูดได้ไม่ราบรื่น ดังนั้นเย่หยุนจึงวางใจและกล้า ๆ ใส่ปราณที่แท้จริงเข้าสู่ร่างกายของสีหลิงไปพร้อม ๆ กับการบำรุงร่างกายของเธอและผลักดันสิ่งกีดขวางอยู่ตลอดเวลา ทุกครั้งที่เป็นเช่นนี้ สีหลิงจะรู้สึกสบายไปทั้งร่างกายจนบรรยายไม่ได้แล้วหลับไปอย่างลึก ส่วนโจ่วตั่วหลิงก่อนกลับบ้าน เมื่อรับลูกสาวจากมือของเย่หยุนก็จะพบว่าลูกสาวหลับอยู่เสมอ เมื่อถามว่าเป็นเพราะอะไร เย่หยุนตอบพร้อมเหตุผลว่า “ผมเล่านิทานให้สีหลิงฟัง แต่เธอก็หลับไปเสียก่อน” ชีวิตของเย่หยุนไม่ได้จืดชืดนัก อีกสองปีผ่านไป ในเวลาสองปีนี้ ความก้าวหน้าการฝึกฝนของเย่หยุนไม่ได้ช้าเลย เพราะในโลกนี้พลังวิญญาณในธรรมชาติมีความเบาบางเกินไป เขาฝึกได้เพียงถึงระดับหนึ่งดาวของพลังวิญญาณผสมสวรรค์ หากเปลี่ยนเป็นชาติที่แล้ว ในเวลาสองปีก็คงทำให้เขาฝึกจากศูนย์จนถึงจุดสุดยอดของพลังวิญญาณผสมสวรรค์ได้ เพราะการปรับปรุงร่างกายอย่างมหาศาล ทำให้ผิวของเย่หยุนเรียบเนียนกลมกลึง นอกจากนั้นใบหน้าที่งดงามกว่าผู้หญิงยังทำให้บุคลิกของเขาโดดเด่นชัดเจน อย่างไรก็ตาม ในสองปีที่ผ่านมาเขาอยู่แต่ชั้นที่แปดที่มีไว้สำหรับตัวเอง ไม่เคยไปที่อื่นในคฤหาสน์ และคนที่เขารู้จักก็มีเพียงคนที่น้อยนิด แม่หยางหลาน พ่อเย่ลี่ คุณย่าซุนเซียวเซียว คุณปู่เย่เต๋อหล่าง แม่บ้านเสี่ยวฉุ่ย ป้าโจ่วตั่วหลิง น้องสาวจางสีหลิง แค่นั้น เด็กเติบโตขึ้น หยางหลานคิดว่าเด็กฉลาดขึ้นและน่ารักมากขึ้น ไม่ใช่เพียงเธอคิดเช่นนั้น คนที่เคยเห็นเขาก็คิดเหมือนกัน เอ๊ะ มีเพียงไม่กี่คนที่เคยเห็นเขา จะนับคนที่รักเย่หยุนที่สุดก็คือเย่เต๋อหล่าง คนแก่สงสัยว่าเย่หยุนดูดีขนาดไหน เขาก็ชอบเพียงเพราะรูปร่าง หน้าตาก็ทำให้ใครก็ตามเสียความระวังได้ พ่อแก่ยกเย่หยุนขึ้นด้วยความกลัวว่าตก กลัวว่าเจือจางไปในมือ ไม่ว่าเหน็ดเหนื่อยเพียงใดก็จะหาเวลาพบเย่หยุนทุกวัน ทำให้ใบหน้าเล็กของเย่หยุนแดงช้ำจากการหอม... “พี่เย่” เสียงไพเราะเหมือนระฆังเงินดังมาจากทางเข้าชั้นแปด เย่หยุนหยุดฝึก เขารู้ว่าสีหลิงมาแล้ว เขาก้าวไปข้างหน้า วางมือบนที่จับรถเข็นที่สูงเท่าเขา แล้วผลักสีหลิงเข้าสู่ห้องนั่งเล่น ภาพเด็กเข็นรถเข็นเด็กเช่นนี้ มองยังไงก็ดูแปลก แต่โชคดีที่ไม่มีใครเห็น “สีหลิง เธอมาคนเดียวอีกแล้วหรือ?” เย่หยุนก้าวไปหน้าสีหลิง นั่งขัดสมาธิบนพื้นและพูดตอนนี้จื่อหลิง ไม่ใช่เด็กทารกเมื่อก่อนแล้ว รูปร่างดีเด่น เรื่องหน้าตา สามารถสู้กับเย่หยุนที่หล่อและมีความนุ่มละมุนอยู่บ้างได้ เย่หยุนเป็นความหล่อแบบอ่อนโยน ส่วนจื่อหลิงนั้น บนพื้นฐานความนุ่มละมุน ยังมีความสดใสและไร้เดียงสาเพิ่มเข้ามา

“เราเริ่มกันเถอะ” เย่หยุนเข้าสู่เรื่องทันที กล่าว

จื่อหลิงพยักหน้า พูดอย่างเชื่อฟังว่า “ดีค่ะ”

เย่หยุนปรับลมหายใจสักครู่ มือขวาของเขาก็เคลื่อนอย่างชำนาญไปยังกลางต้นขาของจื่อหลิง กระแสชี่อ่อนโยนไหลเข้าสู่ต้นขาของจื่อหลิง

ความรู้สึกสบายแผ่ซ่านไปทั่วร่างอีกครั้ง จื่อหลิงพิงบนเก้าอี้เข็นเพลิดเพลินจนแทบอยากหลับ แต่เธอไม่ได้หลับ เพราะเธอรู้สึกว่า ตอนนี้เย่หยุนเหมือนวีรบุรุษกำลังรักษาโรคให้เธอ และท่าทางจริงจังของเขานั้น เธอจะไม่มีวันลืม

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง

เมื่อเย่หยุนลืมตาที่เหนื่อยล้า เห็นจื่อหลิงกระพริบตาคู่โตเพ่งมองเขา เขาก็ยิ้มอย่างทุเลาใจว่า “น้องสาว เธอยังไม่ยอมนอนอีกสินะ”

จื่อหลิงพูดทีละคำอย่างช้าและตั้งใจว่า “ฉันไม่ง่วง พี่เย่ นี่ผ้าเช็ดหน้าให้พี่ค่ะ” เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าที่เตรียมไว้จากกระเป๋าส่งให้เย่หยุน

“ขอบคุณนะ” เย่หยุนยิ้มเบา ๆ เขาพบว่าเด็กผู้หญิงวัยสองขวบตรงหน้าเขานั้นคล้ายใครบางคนมาก ๆ คล้ายแม่ในชีวิตก่อนของเขา บุคลิกระหว่างพวกเธอคล้ายกันจนบอกไม่ถูก เย่หยุนจากใจชอบบุคลิกแบบนี้ และนั่นทำให้เขามั่นใจยิ่งขึ้นเกี่ยวกับความคิดต่อตัวจื่อหลิง ต้องปกป้องจื่อหลิงไม่ให้ได้รับบาดเจ็บ ต้องทำให้ได้

เขาเป็นพี่ชายของเธอ ต่อไปก็ต้องดูแลเธอจนกว่าเธอจะพบคู่ชีวิตของเธอ ส่วนตัวเขาล่ะ? เขาไม่เคยคิด และไม่อยากคิด เป็นปัญหาที่ทำให้ปวดหัวมาก

“จื่อหลิง เราเอากลับก่อนนะ” เย่หยุนหยิบเครื่องเรียกบนโต๊ะกระจกด้านข้าง พูดบางอย่างกับเครื่องเรียก จากนั้นลุกขึ้นและดันเก้าอี้เข็นของจื่อหลิง พาเธอไปที่ทางเข้าชั้นแปด พูดกับเธอว่า “เธอเดินต่อเองก็ได้ ฉันไม่ตามไปแล้ว พี่สาวเซียวฉู่จะพากลับบ้านเอง”

จื่อหลิงอืมหนึ่งเสียง ยื่นมือเล็กโบกมือ บอกว่า “พี่เย่ บายค่ะ”

เย่หยุนก็ตอบตามปกติว่า “บาย”

สมัยก่อน ทุกครั้งที่จื่อหลิงบอกบายตอนกลับ บ้านเย่หยุนรู้สึกอึดอัดมาก แต่พอเวลาผ่านไป เขาก็ค่อย ๆ ปรับตัวได้มนุษย์มักจะสามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ได้อย่างรวดเร็ว ใบยุนก็ไม่ต่างกัน เขากำลังค่อย ๆ ปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ การเรียนรู้การใช้สิ่งแปลก ๆ กลายเป็นบทเรียนประจำวันของเขาโดยไม่ต้องบันทึกเป็นพิเศษ

โดยเฉพาะช่วงแรก ๆ ที่เริ่มใช้ไฟฟ้า มองไปที่สิ่งที่ส่องแสงสีขาวบริสุทธิ์ ใบยุนอดไม่ได้ที่จะกล่าวชมว่า เป็นไข่มุกเรืองแสงชั้นเลิศจริง ๆ! ยังมีหัวก๊อกน้ำมหัศจรรย์ เสื้อผ้าประหลาด ตู้เย็นที่เย็นตลอดปี พัดลมที่สร้างลม...

ใบยุนถอนหายใจยาว ๆ ระลึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ในชีวิตปัจจุบัน ดวงตาของเขาเริ่มพร่ามัว

บางที คงถึงเวลาที่ควรออกไปเดินเล่นบ้างแล้ว...