บทกวีมู่หลาน

จี้จี้ฟู่จี้จี้ มู่ลานขับเครื่องบิน ขับเครื่องบินอะไร? โบอิ้ง 747! ถามสาวว่าเธอคิดอะไร ถามสาวว่าเธอระลึกถึงอะไร เธอก็มีสิ่งที่คิด แต่ไม่มีเงินซื้อเครื่องบิน คืนก่อนเห็นประกาศทหาร จะต้องใช้เครื่องบินทิ้งระเบิด เครื่องบินสิบสองลำ แต่ละลำซื้อไม่ไหว คุณพ่อไม่มีเงินมาก มู่ลานไม่มีทองคำ เงิน เห็นแก่จะไปซื้อเหล็ก จากนั้นสร้างเครื่องบิน ขึ้นตลาดตะวันออกซื้อแบบ ขึ้นตลาดตะวันตกซื้อสกรู ขึ้นตลาดใต้ซื้อแก้ว ขึ้นตลาดเหนือซื้อแผ่นเหล็ก เช้าบอกลากับพ่อแม่ กลางคืนพักที่โรงเก็บเครื่องเก่า ไม่ได้ยินเสียงพ่อแม่เรียก แต่ได้ยินเสียงเหล็กเสียดสีกึกก้อง เช้าบอกลาโรงเก็บเครื่อง กลางคืนถึงค่ายทหาร ไม่ได้ยินเสียงพ่อแม่เรียก แต่ได้ยินเสียงนายพลหัวเราะฮ่าฮ่า ขับเครื่องบินไปไกลหลายพันลี้ ภูเขาและแม่น้ำข้ามไปไม่หมด ความร้อนส่งไปถึงปีกเครื่องบิน แสงอาทิตย์สาดกระทบแก้ว นายพลตกใจตาย นักรบจิตวิญญาณได้บิน เครื่องบินบินชนจักรพรรดิ จักรพรรดิอยู่บนเตียงป่วย ทำคุณงามความดีสิบสองครั้ง ได้รับรางวัลตบหูสองครั้ง ข่านถามต้องการอะไร มู่ลานไม่อยากเข้าคุก ขอเพียงขับ 747 บินกลับบ้าน พ่อแม่ได้ยินลูกมา ถือปืนกล พี่สาวได้ยินน้องมา ยกปืนมือ พี่ชายเล็กได้ยินพี่สาวมา ยกปืนแล้วขึ้นลำกล้อง เปิดประตูห้องโดยสารของฉัน เข้าไปซ่อนในเครื่องบินของฉัน ถอดชุดสู้รบ ใส่ชุดบิน เพิ่มระเบิดมือหลายลูก ติดปืนกลด้านนอก ออกไปวางระเบิด ญาติและเพื่อนต่างตกใจรีบหนี แยกจากกันสิบสองปี ไม่รู้ว่ามู่ลานบ้าเถรตรงไปแล้ว คนบ้าก้าวเท้าเหยียบพื้น คนโง่หลับตาปี๋ สองคนเดินข้างกัน ใครจะพูดว่าฉันไม่ปกติ