【แชร์】สามก๊ก ตงเจ๋อ เรื่องราว (บทที่ 8)

(8) ไม่เล่นกับผู้นําอีกต่อไปไม่นานหลังจากนั้น หานซุ่ยก็ร่วมมือกับหม่า เทิงอีกครั้งและสู้กลับ ภายใต้คําขวัญดังว่า "เคลียร์ราชสํานักของจักรพรรดิ"น่าเสียดายที่ตงจั๋วก็ดุเดือดและเอาชนะทั้งสองได้อีกครั้งรายงานชัยชนะไปถึงราชสํานัก ซึ่งจัดพิธีใหญ่เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะในการประชุม ผู้นําทุกระดับกล่าวว่า: "ความวุ่นวายชายแดนเริ่มแสดงสัญญาณแล้ว ไม่ว่าจะเป็นหานซุ่ยหรือหม่าเถิง พวกเขาก็เป็นแค่ไข่มุกข้าว ไม่มีโอกาสได้เปล่งประกาย"แต่ปัญหาคือ ตงจั๋วคนนี้ช่างเกินจริงเกินไปถ้าเขาชนะการต่อสู้วันนี้และได้รับความดีในวันพรุ่งนี้ ราชสํานักของเราก็ควรแสดงความเคารพบ้างใช่ไหม? แต่ความสําเร็จทางทหารของชายคนนี้ไม่มีวันสิ้นสุด บังคับให้เราต้องให้รางวัลเขา แจกเงินเงินทั้งหมดให้เขาเราจะกินอะไรกันดี?เราปล่อยให้ตงจั๋วทําแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ประเทศจะไม่ใช่ชาติ!ทุกคนตะโกนเสียงดังแต่จะทําอย่างไรเพื่อหยุดแผนแกล้งของตงจั๋ว?ทุกคนรวมสมองและระดมความคิด สุดท้ายตัดสินใจใช้กลยุทธ์เดียวกับเฉาเฉา—เลื่อนตําแหน่งในนามแต่ปฏิเสธอย่างลับๆ—ถอดตงจั๋วออกจากตําแหน่งทหารถ้าไม่มีอํานาจทางทหาร ไม่เชื่อว่าตงจั๋วจะยังกล้าหาญพอที่จะสมควรได้คุณงามความดีทางทหาร?บันทึกประวัติศาสตร์ระบุว่าอํานาจของตงจั๋วแข็งแกร่งขึ้นและเขาไม่เชื่อฟังการควบคุมของราชสํานักอีกต่อไปเพื่อเอาใจเขา ราชสํานักจึงย้ายเขาไปดํารงตําแหน่งข้าราชการฝ่ายรายได้พระราชวัง ตั้งใจจะถอดถอนตําแหน่งผู้บัญชาการทหาร แล้วตําแหน่งเหรัญญิกรองนี้คืออะไรแน่?เหรัญญิกรองมีต้นกําเนิดในยุคสงครามรัฐ ดําเนินต่อเนื่องไปถึงฉินและฮั่น และเป็นหนึ่งในเก้าขุนนาง.รับผิดชอบภาษีภูเขา ทะเล บึง และที่ดิน รวมถึงงานหัตถกรรมของจักรพรรดิ และเป็นที่พํานักส่วนตัวของจักรพรรดิ......ตําแหน่งนี้คล้ายกับผู้อํานวยการกรมสรรพากรแห่งรัฐและผู้อํานวยการบริหารอุตสาหกรรมและการค้าในปัจจุบัน.ทูตได้ประกาศพระราชโองการ แต่ก่อนจะจบ ตงจั๋วก็ได้รับคําตอบ.ในจดหมาย ตงจั๋วเขียนว่า: "ผู้นําทุกระดับที่เคารพ เมื่อได้รับตําแหน่งใหม่ ข้าเต็มไปด้วยพลังและพร้อมออกเดินทาง.ข้าตั้งใจเงียบ ๆ ว่าจะไม่ทําให้ผู้นําทุกระดับผิดหวัง และจะทํางานหนักและสร้างคุณงามความดีใหม่ในตําแหน่งนี้ต่อไป. แต่ทันทีที่ฉันจะออกไป ทหารก็ขวางทางฉัน แต่ละคนร้องไห้เหมือนคนร้องไห้ พูดว่า: ศาลติดหนี้ค่าจ้างทหารและยังไม่ได้แจกจ่าย และธัญพืชทหารที่ขนส่งถูกตัดขาดเพราะเส้นทางถูกตัดขาด จึงยังไม่มาถึงตอนนี้ทหารและครอบครัวของพวกเขาหิวมากจนเกือบตาบอดทหารบ่นพลางจับคอเสื้อฉัน ไม่ให้ฉันไปประจําการผู้นำทุกระดับที่เคารพ ผมตงเจ๋อถ้าได้รับคำสั่ง จะปฏิบัติอย่างไม่ลดละ ก่อนที่จะปฏิบัติคำสั่ง ผมจะปลอบโยนทหารที่กำลังหิวโหยเหล่านี้ก่อน พอปลอบเรียบร้อย ผมจะมาแน่ ไม่พบกันถือว่าไม่ครบ...” ทุกคนอ่านคำตอบของตงเจ๋อซ้ำแล้วซ้ำเล่า: หมายความว่ายังไง? ตงเจ๋อเขียนไว้นี่หมายความว่ายังไงกันแน่? จะหมายความว่ายังไงได้อีก? ตงเจ๋อไม่อยากเล่นกับผู้นำทุกระดับอีกแล้ว! แต่ทำไมล่ะ? เขาไม่ใช่คนนั้นอีกต่อไป เด็กหนุ่มหุนหันพลันแล่น ใจง่าย ฆ่าวัวเพื่อเลี้ยงแขก; เขาก็ไม่ใช่นักรบหัวร้อนที่แบ่งรางวัลจากราชสำนักให้ทหารทั้งหมดแบบไม่รับสักสลึงใด ๆ ช่วงนั้นตงเจ๋อคิดง่ายมาก และที่เขาคิดง่ายก็เพราะเขาอายุน้อย เขาสามารถแพ้ได้! เมื่อเขาฆ่าวัวตัวเดียวในบ้าน เขาไม่ได้คิดเลยว่าพวกนักรบชาวช่างซือจะตอบแทนเขาด้วยสัตว์หลายพันตัว เมื่อเขาแบ่งผ้าไหมจากราชสำนักให้ทหาร เขาก็ไม่ได้หวังรับผลตอบแทนทันที แค่ตอนนั้นเขายังหนุ่ม มีศักยภาพทางกายที่ดี เขามีเวลามากพอที่จะใช้จ่าย ดังนั้นเขาจึงซื่อตรง และไม่เห็นแก่ตัว แต่ตอนนี้ ต้นทุนชีวิตของเขาจ่ายไปเกือบหมดแล้ว ความชรามิอาจหยุดยั้งได้กำลังเข้าครอบงำเขา กำลังที่เสื่อมถอยทำให้ร่างกายที่เคยคล่องแคล่วเริ่มอืดขึ้น ตอนนี้ทรัพย์สินเดียวของเขาคืออำนาจในมือ และกองทัพเหล็กที่ยอมปฏิบัติตามคำสั่งของเขา หากเขาสละอำนาจทางทหารที่มีอยู่ แล้วตงเจ๋อจะเหลืออะไร? จะไม่มีอะไรเลย! คนหนุ่มแพ้ไม่ได้นั้น เพราะพวกเขาไม่รู้ตัวว่าอายุน้อย แต่ผู้สูงอายุแพ้ไม่ได้นั้น เพราะพวกเขารู้ตัวว่ากำลังแก่ ตงเจ๋อไม่ใช่ตงเจ๋อในอดีตอีกแล้ว แต่จักรวรรดิยังเป็นจักรวรรดิเดิม ความแตกต่างของการรับรู้นี้ ทำให้ประวัติศาสตร์มุ่งเดินไปบนเส้นทางที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ การต่อต้านคำสั่ง! ย้ายกองทัพไปเหอทง ตงเจ๋อนั่งเฝ้าดูสถานการณ์ รอคอยอาณาจักรของตน!