ในปีนั้นที่พวกเราประดิษฐ์เพลงเด็ก

จิ๊จิ๊ ฟุจิ๊จิ๊ ไก่ตัวผู้คู่กับตัวเมีย
การสอบเร้าใจเพียงพอ ตอบคำถามต้องใช้แผนการ
ฟังครูสอนไม่เข้าใจ ทั้งหมดโทษของโบราณ
ครูพูดมาก น่ารำคาญและพูดซ้ำซาก
เกิดเป็นคนจีน ตายก็เป็นวิญญาณจีน
ถ้าจะให้ฉันเรียนภาษาอังกฤษ เป็นไปไม่ได้เลย
จนถึงปัจจุบัน นึกถึงเซียงอวี๋ ก็ยังพูดอังกฤษไม่ได้
วิชาภาษาไม่ผ่าน ยิ่งแสดงลักษณะนิสัยของฉัน
คณิตศาสตร์ไม่ผ่าน ครูต้องรับผิดชอบทั้งหมด
ภาษาอังกฤษไม่ผ่าน เพราะฉันรักชาติ
สอบได้ดี ขึ้นอยู่กับเพื่อนข้างโต๊ะ
สอบไม่ดี เพื่อนข้างโต๊ะทำไม่ดี
ไปโรงเรียนทุกวันเครียดมาก ครูสอนยาวไม่มีจบ;
ฟังแล้วเหมือนเดินหลับ ทุกครั้งวิจารณ์ไม่มีเหตุผล;
การบ้านมากจนอยากแก้แค้น ทำการบ้านจนหัวโง่;
เวลาผ่านไปไม่เหมือนลูกศร วันกับเดือนไม่เหมือนกี่บ้อง
งานทั้งหมดขึ้นอยู่กับการลอก ถ้าไม่ลอกก็ไม่ส่ง
ไปโรงเรียนรอเลิกเรียน เลิกเรียนแล้วเหมือนวันหยุด
ปีแล้วปีเล่า ความตั้งใจนี้เต็มไปด้วยความโกรธ
เพื่อนร่วมชั้นเคยเป็นนกเดียวกัน พอเลิกเรียนก็แยกทาง วันหนึ่งก็เป็นแบบนี้ OK~···
ลมตะวันออกพัด กลองรบดัง ใครในโลกปัจจุบันกลัวใคร
เพียงเพราะลมใต้พัด ฝนตกเบาๆ ทั้งหมดโทษตัวเองเก่งเกินไป
ท้องฟ้ากว้างใหญ่ ทุ่งหญ้าสะพรั่ง เห็นบทความ 4 บรรทัดบนกระดาษ