【ความรู้สึก】เขาทำเพื่อเธอ

นี่อาจจะเป็นเรื่องราวเก่าแก่และธรรมดามาก เมื่อเขาเจอเธอ เขาอายุ 17 เธออายุ 18 ในฤดูร้อนที่แดดแรงมาก ผมยาวของเธอปกปิดใบหน้าที่เล็กน่ารัก ภายใต้สายน้ำตกสีดำเข้ม โผล่มาเป็นดวงตาที่ใสสะอาด เธอร่างผอมบางปรากฏต่อหน้าของเขาเป็นครั้งแรก โลกนี้ต้องมีความรักครั้งแรกตั้งแต่เจอ เช่นครั้งนี้ เขาหน้าตาธรรมดา เรียนธรรมดา ครอบครัวธรรมดา แต่เธอไม่เพียงแค่สวย ยังมีครอบครัวที่น่าอิจฉา แม้ผลการเรียนไม่ดีมาก การเข้าเรียนมหาวิทยาลัยที่ดีสำหรับเธอนั้นง่ายดายโดยไม่ยากลำบาก ฟ้าลิขิตให้ทั้งสองได้รู้จักกัน เขาพาเธอไปเรียนพลาด พาเธอไปปาร์ตี้ พาเธอทำสิ่งต่าง ๆ ผลการเรียนของเขายิ่งแย่ ครูประจำชั้นเรียกคุยหลายครั้ง เขาเพียงยิ้มแบบงี่เง่าแล้วบอก ครูครับ ผมไม่เหมาะกับการเรียน ผมอยากจบมัธยมปลายแล้วไปช่วยพ่อทำธุรกิจเล็ก ๆ เขาเป็นเงาตามติดของเธอ ทำภารกิจที่เธอมอบให้ในทุกครั้ง ตอนนั้นเขาไม่เข้าใจว่าสิ่งนั้นเรียกว่าความรัก สามปีของมัธยมปลายผ่านไปอย่างรวดเร็ว เธอภายใต้การจัดการของพ่อเข้าเรียนมหาวิทยาลัยชั้นนำ ส่วนเขาเข้าเรียนวิทยาลัยเทคนิค ไม่ได้ไปทำธุรกิจ ถึงแม้อยู่ในเมืองเดียวกัน แต่ก็อยู่คนละฝั่งของเมือง เธอค่อย ๆ ไม่ค่อยติดต่อเขาอีกต่อไป เขาก็ไม่ได้ตามหาเธอ แม้เขาอยากเป็นอย่างมาก ต่อมาทราบว่าเธอมีแฟนแล้ว แฟนเป็นผู้ชายหล่อ เพียงแต่ไม่ได้เรียนในโรงเรียนวันนั้น เขาพาเพื่อนสนิทไปกินดื่มที่ร้านบาร์บีคิวดื่มเบียร์อย่างหนัก 3 กล่อง น่าเศร้าที่เขาไม่เมาเลย เขาอยากเมาให้ตายแล้วบอกคนอื่นว่าเขารักเธอ มากกว่าคนอื่น ๆ ถ้าหากเวลาแก้ปัญหาทุกอย่างได้ ทำไมเขาถึงลดความเจ็บปวดได้แม้แต่น้อย เขาเบื่อและเล่นเน็ต เจอบทความเขียนเกี่ยวกับเพลโต เขาจึงพบว่า เขาสามารถรักเธอได้ เพียงแต่ปิดบังไม่ให้เธอรู้ ดังนั้นทุกครั้งที่เธอทะเลาะกับแฟนแล้วมาหาเขา เขาจะนั่งรถสองชั่วโมงไปโรงเรียนของเธอเพื่อฟังเธอระบายความรู้สึก ปลอบเธอกลับไปหอพัก แล้วนั่งรถกลับไปโรงเรียนอีกสองชั่วโมง หรือหาอินเทอร์เน็ตคาเฟ่นั่งทั้งคืน ในที่สุดวันหนึ่ง เธอเลิกรากับแฟนอย่างสิ้นเชิง เธอไม่ร้องไห้อีกต่อไป แต่เย็นชาแล้วยิ้มเยาะว่า ผู้ชายไม่มีคนไหนดี เขาไม่ได้โต้แย้ง เพียงแค่เงียบ ๆ อยู่เคียงข้างเธอคืนนั้น เธอเมา เขาอุ้มเธอเข้าห้องพัก แล้วนั่งอยู่เฉย ๆ มองเธอตลอดทั้งคืน

วันถัดมา เธอพูดว่า เรามาอยู่ในความรักกันเถอะ

เขาพูดว่า ได้

ดังนั้น เขาเช่าห้องเล็ก ๆ ใกล้โรงเรียนของเธอ และอยู่ข้างเธอทุกวัน

ทุกคืน เขาจะพาเธอกลับหอพัก แล้วกลับมาที่ห้องเช่า โทรปลอบให้เธอหลับ และถามว่าเช้าวันรุ่งขึ้นอยากกินอะไร ทุกเช้า เขาตื่นเช้า วิ่งไปตามร้านขายอาหารเช้า ซื้อสิ่งที่เธอต้องการ แล้วส่งไปที่ชั้นล่างของหอพัก เธอรเห็นเพื่อนร่วมห้องก็แซวเขาว่า สามีตัวอย่างมาอีกแล้วเหรอ? แต่เธอก็เพียงยิ้ม จับมือเขา แล้วขึ้นจักรยานไปเรียน

มีบางคน ไม่ได้เป็นของคุณ สุดท้ายก็จะจากไป

เมื่อเขาสังเกตว่าเธอเริ่มเย็นชาต่อเขา เขารู้ว่าอาจกำลังจะเสียเธอไป จนวันหนึ่ง เขารอเธอที่หน้าตึกเรียน แล้วเห็นเธอกำลังจูบกับชายคนอื่น เขาหันตัวเดินจากไป

เขาพูดว่า เราเลิกกันเถอะ ฉันเหนื่อย

เธอพูดว่า ได้

เขากลับไปอยู่ที่โรงเรียนของตัวเอง

ไม่ได้เหมือนคู่รักคู่ไหน ที่เลิกกันแล้วไม่สามารถเป็นเพื่อน เขาและเธอยังคงคุยกันทุกเรื่อง บางทีเขาและเธอไม่เคยเป็นแฟนกันจริง ๆ แม้กระทั่งจูบก็ยังไม่เคย ดังนั้นเขาก็กลายเป็นเพื่อนหญิงสนิทของเธออีกครั้ง แบ่งปันเรื่องราวของเธอและเขา

วันหนึ่ง เธอพูดอย่างใจเย็นกับเขาว่า ฉันท้อง เขาไม่อยากได้ฉันแล้ว ฉันไม่สามารถขอเงินพ่อได้

เขาหักเงิน 2,000 หยวนจากบัตรพูดว่า ฉันจะไปกับเธอให้เธอยุติการตั้งครรภ์

ออกจากโรงพยาบาล เธอหน้าซีด ขิงหลังพิงเขา ลมหนาวตัดหน้าดั่งมีด เขายังคงนึกถึงสายตาเหยียดหยันของหมอตอนเห็นเขาและเสียงกระซิบกระซาบของพยาบาล "ผู้ชายคนนี้มันเป็นอะไร? สนองความต้องการตัวเองไม่สนใจความรู้สึกแฟนเพื่อเงินแค่สิบกว่าหยวน แค่เดินออกจากบ้านก็อาจถูกรถชนตาย!"

ลมยิ่งแรงขึ้น เธอทั้งโอบเขาแน่นยิ่งขึ้น

เขาเช่าห้องอีกห้อง

ทุกวันเขาซื้อซุปไก่ให้เธอ บังคับให้เธออยู่ห้องเช่าเขา เพื่อที่จะได้ดูแลเธอทุกวัน หลังจากหนึ่งสัปดาห์ สีหน้าเธอดูสุขภาพดีขึ้น พวกเขาไปดื่มเหล้าอีกครั้ง เมาเหมือนตาย เขาเมาสุดท้าย ยิ้มแล้วจูบหน้าผากเธอ พูดว่า ฉันรักเธอ ครบ 5 ปีแล้ว

คืนนั้น แห่งความรักและความใคร่ ตื่นขึ้นในวันถัดมา เขาพบว่าเธอนั่งข้างเตียง สูบบุหรี่เขารีบไปซื้อยาคุมกําเนิด แต่เธอบอกว่า "ไม่เป็นไร ฉันอยู่ในช่วงปลอดภัย"พวกเขาตกหลุมรักกันอีกครั้งเขาดูแลทุกอย่างให้เธอเหมือนทุกครั้ง ขณะที่เธอย้ายเข้าอพาร์ตเมนต์ที่เขาเช่าปีสามใกล้จะจบ เธอเหลืออีกหนึ่งปี และเขาก็จบการศึกษาแล้วพวกเขาตั้งตารออนาคต ทุกอย่างสวยงามมากเขาพูดว่า "ฉันอยากทํางานหนักและหาเงินเยอะ ๆ เพื่อเลี้ยงดูเธอ"เธอบอกว่า ขอแค่เธออยู่ข้าง ๆ ก็พอแล้วเขากลับไปใจกลางเมืองและเริ่มทํางานเป็นพนักงานระดับล่างที่บริษัทเอกชนเธอยังคงเรียนต่อ และทุกวันทั้งสองคุยกันทางโทรศัพท์แค่ตอนกลางคืน โทรหากันครั้งละสองชั่วโมงไม่ว่าเธอจะเหนื่อยแค่ไหน เขาก็ยังยืนยันที่จะปลอบให้เธอหลับแต่โอกาสที่จะได้เจอกันก็น้อยลงเรื่อย ๆ—สัปดาห์ละครั้งตอนแรก แล้วก็ทุกหกเดือน ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง เขาเป็นที่รักอย่างลึกซึ้งจากหัวหน้างาน และเงินเดือนก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆเขาคิดว่า หลังจากเธอเรียนจบ พวกเขาจะอยู่ด้วยกันตลอดไป และเขาก็สามารถดูแลเธอได้บางทีความห่างเหินอาจทําให้ความรู้สึกของพวกเขาจางหายไป เขาดูเหมือนจะเห็นสถานการณ์เดิมเดิมเธอค่อย ๆ เย็นชาลง และเขารู้สึกว่าเธอเริ่มไม่คุ้นเคยมากขึ้นเรื่อย ๆคืนวันเกิดของเธอ เขามาที่หอพักของเธอข้างล่างพร้อมช่อกุหลาบ และรูมเมทของเธอกระซิบบอกว่าเธอยังไม่กลับมาหลังจากถูกถามซ้ํา ๆ เขาก็รู้ว่าเธอมีแฟนจากโรงเรียนอื่น และคืนนั้นพวกเขาไปพักที่โรงแรมวันต่อมา เขาบอกว่า เรามาเลิกกันเถอะเธอบอกว่าไม่ ฉันรักเธอเขาจากไปเธอไม่ร้องไห้ไม่กี่เดือนต่อมา เขาได้รับการเลื่อนตําแหน่งเป็นผู้ช่วยหัวหน้างาน และด้วยเงินจากพ่อแม่กับเงินเก็บของตัวเองเล็กน้อย เขาซื้อบ้านในเมือง เธอจบมหาวิทยาลัยและเลิกกับแฟนอีกครั้งเธอมาหาเขา ร้องไห้ พูดว่า "เขาดูแลฉันดี แต่ฉันรักเธอ ฉันรู้ว่าฉันผิด แต่เธอทิ้งฉันไม่ได้"เขาไม่แสดงสีหน้าใดๆทั้งสองดื่มด้วยกันที่บาร์นาน แต่ไม่มีใครเมาเขาไม่ได้พาเธอกลับบ้าน แค่จองห้องข้างนอกเธอถอดเสื้อผ้าและพูดว่า "ฉันผิดเอง มาเริ่มใหม่กันเถอะ โอเคไหม? เธอไม่ได้บอกว่าจะรักฉันตลอดชีวิตเหรอ?"เขาถอดชุดสูทและคลุมเธอ ยิ้มบางๆ พร้อมพูดว่า "ฉันรักเธอ ฉันทําทุกอย่างที่ฉันต้องการ แม้ว่าคนอื่นจะมองฉันต่ําต้อยเหมือนหมา ฉันไม่คิดอย่างนั้น ฉันคิดว่ามันคุ้มค่า เพราะฉันรักเธอ"คุณจากไปหลายครั้งแล้ว ที่นี่ของฉัน (ชี้ไปที่หัวใจ) ถูกคุณควักออกจนหมด ถูกบดขยี้ เสียใจนะ ฉันไม่รักคุณแล้ว และต่อไปก็จะไม่รักแล้ว” พูดจบ เขาก็หมุนตัวจากไป ไม่หันกลับมามองอีก