(สวัสดี)------------------------
ก่อนอื่นสวด 'หัวใจหฤทัยปรัชญาปารมิตา' เพื่อป้องกันภูติผีปีศาจ หวังว่าน้องเซียวของฉันจะไม่เจอผี อี๋ หมี่เต้าหู้...
观自在菩萨 行深般若波罗蜜多时 照见五蕴皆空 度一切苦厄 舍利子 色不异空 空不异色 色即是空 空即是色 受想行识 亦复如是 舍利子 是诸法空相 不生不灭 不垢不净 不增不减 是故空中无色 无受想行识 无眼耳鼻舌身意 无色声香味触法 无眼界 乃至无意识界 无无明 亦无无明尽 乃至无老死 亦无老死尽 无苦集灭道 无智亦无得以无所得故 菩提萨陲 依般若波罗蜜多故 心无挂碍 无挂碍故 无有恐怖 远离颠倒梦想 究竟涅盘 三世诸佛 依般若波罗蜜多故 得阿耨多罗三藐三菩提 故知般若波罗蜜多 是大神咒 是大明咒 是无上咒 是无等等咒 能除一切苦真实不虚 故说般若波罗蜜多咒 即说咒曰 揭谛揭谛 波罗揭谛 波罗僧揭谛 菩提娑婆诃
般若波罗密多心经
------------------------
ประเภท: เรื่องสยองขวัญ ผู้ให้: พระมหานิโค
ลม พัดหนาวเย็น เสมือนใบมีด ฟาดใบหน้าของคุณวังผู้จัดการอย่าง乱乱 เขาผลุบลมหายใจเป็นสีขาว ถูมืออุ่น วางเสื้อกันลมรัดร่างให้แน่นขึ้น พิงกับเสาไฟรอแท็กซี่
คุณวังผู้จัดการทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่ง เงินเดือนดี และดูหน้าตาดีทีเดียว เคยคุยกับผู้หญิงหลายคน แต่ก็ไม่มีใครตรงตามความต้องการ ในตอนนี้ยังเป็นโสด อายุใกล้ 30 ปี
ตอนนี้เป็นฤดูหนาว คุณวังผู้จัดการแบกของบางอย่าง น่าจะกลัวว่าถ้าโดนความหนาวของเขาจะแย่ เขาก็ห่อมันด้วยผ้าขาวอย่างแน่นหนา เขายกมุมผ้าออกเล็กน้อย เพื่อตรวจสอบของแล้วก็ห่อกลับ รอรถต่อไป มุมปากของเขายกเล็กน้อย
วันนี้หนาวจริงๆ คุณวังผู้จัดการจุดบุหรี่ มองไปรอบๆ สภาพแวดล้อมรอบตัวเต็มไปด้วยสีเทา สูญเสียสีสันและชีวิต และเงียบจนรู้สึกน่ากลัว เสียงใบไม้ที่ถูกแรงลมพัดเอะอะชัดเจนมาก โคมไฟบนถนนเส้นนี้เสียหมด เหลือเพียงโคมไฟที่เขาพิงอยู่ กระพริบสลัวๆ เหมือนเก่าเกินซ่อมในที่สุดก็ดับลง คุณวังผู้จัดการจมดิ่งลงไปในความมืดโดยสิ้นเชิงเขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ดวงจันทร์ถูกปกคลุมด้วยก้อนเมฆหนาแน่นอย่างแน่นหนา มีเพียงดวงดาวที่สามารถเล็ดลอดมองผืนดินจากรอยแยกของเมฆได้เป็นครั้งคราว รอบตัวยังคงเงียบสงัด เงียบจนหลอน และหนาวเย็นจนติดกระดูก นายหวังอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน เมื่อหลังของเขารู้สึกเย็นเฉียบ แสงสว่างหนึ่งฉีกความมืดตรงหน้า นายหวังตกใจอย่างแรง รถแท็กซี่สีแดงคันหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆ จากความมืด เมื่อเสียงเครื่องยนต์หยุดลง นายหลี่ลงจากรถพร้อมหัวเราะเบาๆ หลี่เป็นคนท้องถิ่นโดยกำเนิด หลังจากทักทายกันแล้ว เขาก็ช่วยนายหวังยกของใส่ท้ายรถอย่างเต็มใจ
หลี่ทำงานในสายนี้มาเกินสิบปี หลังจากลูกเข้าเรียนมัธยมปลาย และนิสัยเสียไปกับกลุ่มไม่ดี มักขอเงินจากบ้านบ่อย ครั้งนั้นเขาได้ยินว่าลูกเปลี่ยนครูประจำชั้น จึงเริ่มดีขึ้นและตั้งใจเรียนมากกว่าเดิม ตอนนี้หลี่ทำงานเต็มที่มากขึ้น เพื่อเก็บค่าเล่าเรียนมหาวิทยาลัยของลูก หลี่จึงพยายามหาเงินมากขึ้น แม้จะดึกมากๆ หลี่ก็ยังคงหาลูกค้าอยู่ วันนี้เขายุ่งมาก ได้เงินเยอะ คิดว่าจะกลับบ้านแต่ดันเจอนายหวัง คิดว่าตัวเองโชคดีวันนี้ จึงหัวเราะอย่างเป็นสุข แต่ต่อจากนั้น หลี่ก็ไม่สามารถหัวเราะได้อีก แม้ว่านายหวังจะไปยังที่ไกล และตกลงกันแล้วว่าจะจ่ายค่ากลับทางด้วย ทำให้ได้กำไรเยอะ แต่ใจหลี่กลับรู้สึกไม่ดี ที่นั่นคือจุดระหว่างชีวิตและหลุมฝังศพ—โรงเผาศพ
โรงเผาศพตั้งอยู่ไกลจากชานเมือง ที่นั่นคนน้อย และรอบๆ เป็นสุสาน มีเรื่องเล่าลึกลับมากมาย หลี่เคยได้ฟังจากเพื่อนร่วมงาน ก่อนหน้านี้ก็มีคนขับรถชื่อหลิว เนื่องจากครอบครัวไม่ดี เขายังคงรับลูกค้าตอนดึกคืนนั้นก็มีผู้โดยสารไปโรงเผาศพ หลิวรับโดยไม่คิดมาก เมื่อถึงโรงเผาศพ ผู้โดยสารให้ธนบัตรสีแดง หลิวก็ไม่ได้นึกอะไร ยังหาเงินทอนให้ กลับพบว่าธนบัตรนั้นคือเงินผี ใช้สำหรับคนตาย เขาโกรธกลับไปหาผู้หญิงคนนั้น แต่เมื่อไปถึงโรงเผาศพที่ว่างเปล่าและไม่มีใคร จะมีโลงศพกลางห้องผู้ไว้อาลัยหลับอยู่หนึ่งคน เขาโน้มตัวเข้าไปดู ขนลุกสุดๆ นั่นคือผู้หญิงคนนั้น มือยังถือเงินทอนที่หลิวให้ หลิวตกใจสุดขีด
หลังจากนั้น หลิวก็หายไป มีคนบอกว่าเขาตายแล้ว บางคนบอกว่าเขาย้ายไปที่อื่น สรุปแล้วไม่พบข่าวคราวใดๆตอนนี้ บนรถคันเดียวกันที่มุ่งหน้าไปยังห้องเผาศพ ลุงหลี่เริ่มรู้สึกกลัวเล็กๆ เมื่อสักครู่ตอนที่เขาช่วยเสี่ยวหวังขนของ เขาก็นึกสงสัยอยู่บ้าง ของที่ห่อไว้ไม่ว่าจะขนาดหรือสัมผัสก็ทำให้ลุงหลี่รู้สึกกลัวเบาๆ เสี่ยวหวังที่นั่งอยู่เบาะหลังต้องมีบางอย่างแปลกไปแน่ๆ นอกจากนี้ ตั้งแต่ตอนที่แล้วมาจนถึงตอนนี้ เสี่ยวหวังก็ยังนิ่งเหมือนไม่มีชีวิต ลุงหลี่เริ่มเสียใจ ตอนที่เสี่ยวหวังขนของ ขนาดของสิ่งของและสัมผัสมันทำให้ลุงหลี่รู้สึกแปลกและประหลาดใจ เขาคิดว่าเสี่ยวหวังด้านหลังอาจเป็นฆาตกร เพราะไม่ว่าจะคิดยังไง ของห่อใบนี้ก็นึกออกแต่เพียงศพ ลุงหลี่สั่นเทาและแอบเหลือบไปดูในกระจกมองหลัง การมองครั้งนี้แทบทำให้ลุงหลี่หัวใจแทบหยุดเต้น ความหนาวสั่นสะท้านแผ่กระจายจากหัวใจไปทั่วร่างกาย เบาะหลังใบหน้ายังเสี่ยวหวังเหมือนกระดาษขาว ตาไม่มีลูกตา มองลุงหลี่ตรงๆ เนื่องจากไม่มีริมฝีปาก ฟันขาวซีดสั่นสะท้านและส่งเสียงหัวเราะแปลกประหลาด คล้ายกรงเล็บเย็นเฉียบขูดเกาทรวงอกลุงหลี่ เสียงเบรกกะทันหันดังขึ้น ผู้จัดการหวังแปลกใจมองลุงหลี่ที่เหงื่อแตกเต็มศีรษะ ทุกอย่างกลับสู่ปกติ เสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลุงหลี่ถูตา หายใจเข้าลึก เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก มือที่ยังสั่นพยายามจับพวงมาลัย หลายนาทีผ่านไป ลุงหลี่ถึงสงบลง และฝืนทำตัวสงบเพื่อขับรถต่อ ลุงหลี่ขับออกจากตัวเมือง มุ่งหน้าไปยังห้องเผาศพ เนื่องจากไม่มีทางแยก จะถึงในประมาณ 30 นาที ถนนเส้นนี้เหมือนเมื่อหลายปีก่อน ยังไม่ปูปูน ไม่มีไฟถนน ริมถนนต้นพุทธรักษาใบไม้ร่วงหมดแล้ว เหลือเพียงกิ่งเปล่าที่ดูเหมือนกรงเล็บนรกเต้นรำในลมหนาว พระจันทร์ที่เคยถูกปกคลุมด้วยเมฆปรากฏออกมาไม่ทราบเมื่อใด แสงจันทร์สีซีดทำให้บรรยากาศรอบข้างวังเวงและน่ากลัวขึ้น เงียบและว่างเปล่า ลุงหลี่เองยังไม่แน่ใจว่าตนยังถือว่าเป็นมนุษย์อยู่หรือไม่ เวลาล่วงเลยไปทีละน้อย เขารู้สึกไม่สบายใจ ถนนนี้ยาวขนาดนี้เชียวหรือ เวลาเกินกว่าที่ลุงหลี่คาด แต่ถนนสุดทางกลับเป็นถนนที่ไกลออกไปอีก ดูเหมือนไม่มีจุดสิ้นสุด ความกลัวค่อยๆ แผ่ซ่านขึ้นในใจ ลุงหลี่ขยี้ตาไม่หยุด พยายามทำใจให้สงบ ปัง! ปัง! ปัง! เสียงเคาะดังจากท้ายรถ หัวใจลุงหลี่เต้นแรงขึ้นตามจังหวะเสียงเคาะ “จอดได้แล้ว!”มือเย็นเฉียบที่เหลือเพียงกระดูก ปรากฏตัวทีละมือพร้อมเสียงลึกลับคล้ายวิญญาณนรกชักนำวิญญาณอย่างช้า ๆ วางบนบ่าของลุงหลี่ ลุงหลี่ร้องเสียงดัง “อ๊า!” ราวกับใจสลาย จากนั้นโครงรถก็ไถลออกมา เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป ในใจเกิดความคิดหนึ่งขึ้น “ฉันจะ——ตายที่นี่!” เขาพิงไปที่ต้นไม้ใหญ่ ขาเขาที่สั่นระริกทนยืนไม่ไหวแล้ว เขาจ้องรถด้วยความตื่นตระหนก นายหวังมองลุงหลี่ด้วยสายตาประหลาดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาเดินเข้าไปช้า ๆ และช่วยพยุงลุงหลี่ด้วยหน้าตาเป็นห่วง
ลุงหลี่กลัวเสียวเลยแก่เล็กหวัง สุดท้ายเขาเป็นคนจริงหรือผีโดยไม่ตั้งใจพบว่าตัวเองอยู่ที่หน้าสถานเผาศพ ชัดเจนว่าก่อนหน้านี้ไม่ว่าเขาจะขับยังไงก็ไม่ถึงปลายทาง แต่ตอนนี้เขาใจสงบลงแล้ว สูดลมหายใจลึกหลายครั้งเพื่อยืนยันว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ เล็กหวังให้ลุงหลี่หลายฉบับเงินร้อยหยวน ดูเหมือนรวมเงินค่าเดินทางกลับด้วย จากนั้นก็สะพายห่อของตรงไปยังสถานเผาศพ
เดือนยังสว่างจ้าอยู่เหนือพื้นดิน กิ่งไม้เหมือนเล็บผียังแกว่งไกว ลุงหลี่ตรวจสอบเงินหลายฉบับอย่างละเอียด ถอนหายใจ ไม่ใช่ธนบัตรผี เขายกหน้าขึ้นมองหลังของเล็กหวัง สายลมเย็นปะปนเสียงใบไม้กระทบราวกับมือผีล้อเล่นลุงหลี่ พร้อมกลิ่นเหม็นศพจากเล็กหวัง เปิดผ้าขาวด้านหลังเล็กหวัง ใบหน้าขาวซีดยิ่งในแสงจันทร์ปรากฏต่อหน้าลุงหลี่ นั่นคือใบหน้าที่มีแต่ดวงตาขาวยิ้มอย่างโหดร้าย ใบหน้านี้ทำให้ลุงหลี่แทบสลายวิญญาณตอนที่ลงจากรถ ใบหน้านี้จับตาลุงหลี่ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ ใบหน้านี้กลายเป็นฝันร้ายตลอดไปในใจลุงหลี่
นั่นคือใบหน้าของผู้จัดการหวัง เขายังคงยิ้มอย่างแปลกประหลาดต่อหน้าลุงหลี่ ลุงหลี่ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาบ้าคลั่งวิ่งขึ้นรถออกจากสถานเผาศพอย่างรวดเร็ว ต้องการหนีฝันร้ายนี้ให้ไกลที่สุด แต่ตอนนี้ ฝันร้ายยังดำเนินต่อไป ลุงหลี่จึงเข้าใจว่าทำไมเล็กหวังต้องจ่ายเงินค่ากลับ ข้างหลังรถ, ผู้จัดการหวังถือกล่องเล็กสวย พร้อมยิ้มอย่างประหลาด...
