เมื่อวานนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันเข้าไปในสถานที่บันเทิง เพื่อนร่วมชั้นบอกว่าที่นี่ทั้งเร้าอารมณ์และรุนแรงมาก หมวดหมู่: นิยายเว็บไร้สาระ จัดทําโดย: Nico the Great King ฉันมีชีวิตอยู่มา 28 ปี และเมื่อวานนี้ฉันไปที่ตู้เก็บเงินเพื่อร้องคาราโอเกะเป็นครั้งแรกฉันไม่เคยไปที่แบบนี้มาก่อน ได้ยินจากเพื่อนร่วมชั้นว่ามันเร้าอารมณ์และรุนแรงมากตอนแรกฉันไม่อยากไป แต่เพราะเพื่อนสมัยเด็กมีวันเกิด ฉันเลยต้องไป เลยกัดฟันแล้วเข้าไปแน่นอนว่าที่นี่เต็มไปด้วยเพลงลามก ฉันเห็นผู้หญิงที่มีหน้าอกและสะโพกอวบอิ่ม แต่งตัวเหมือนผู้หญิงที่เย้ายวนยิ่งกว่า โพสท่าเย้ายวน—มันน่าขยะแขยงฉันยังเห็นผู้ชายวัยกลางคนหลายคนแอบจับก้นผู้หญิงพวกนี้ด้วย! สิ่งที่ทําให้ฉันประหลาดใจยิ่งกว่าคือเพื่อนสมัยเด็กของฉันถึงกับพูดกับฉันด้วยสายตาสกปรกว่า 'จะจีบสาวสวยคนไหนก็ได้ แต่ราคาที่นี่ไม่เกิน 500 หยวนต่อช็อต!'โอ้พระเจ้า นี่มันสังคมแบบไหนกัน!นี่แหละสังคมเดียวกับที่ฉันรู้จัก!ใช่!พระเจ้า!เอาล่ะ คนพวกนี้ลืมไปแล้วหรือว่าธงชาติของเรามีสีอะไร?พวกเขาลืมบรรพบุรุษนับไม่ถ้วนที่เสียสละชีวิตและหลั่งเลือดไปแล้วหรือ?พวกเขาลืมสี่ยุคสมัยใหม่ไปแล้วหรือ? คลื่นแห่งความเศร้าและความโกรธพุ่งพล่านจากหัวใจฉันในที่สุด ฉันก็อดใจไม่ไหว รีบวิ่งขึ้นเวที คว้าไมโครโฟนที่ไม่ใช่กระแสหลักซึ่งกําลังร้องเพลง 'พี่ชายและน้องสาว' แล้วเริ่มร้องเพลงถนัดของฉัน 'ลูกชายและลูกสาวผู้กล้าหาญ': ควันลอยขณะฉันร้องเพลงวีรบุรุษ ภูเขาสีเขียวรอบด้านฟังอย่างตั้งใจ...ในวันที่แดดจ้า ฟ้าร้องกลอง คลื่นทะเลส่องประสานกันอย่างกลมกลืน...ทําไมธงรบถึงสวยงามเหมือนภาพวาด?เลือดของวีรบุรุษทําให้มันเปื้อนสีแดงทําไมฤดูใบไม้ผลิถึงส่องแสงบนผืนดินเสมอ?ชีวิตของวีรบุรุษเบ่งบานด้วยดอกไม้!! หลังจากร้องเพลงจบ ฉันก็รู้สึกว่าทั้งสถานที่เงียบสงัดมาก ผู้ชายแดงและผู้หญิงผิวเขียวทุกคนมองฉันด้วยสีหน้าประหลาดใจและสับสน แม้แต่เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ที่รุนแรงก็หยุดลง และแม้แต่พนักงานเสิร์ฟไวน์ก็จ้องมองฉันด้วยความว่างเปล่าตอนนี้ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากร้องเพลงต่อไป ฉันร้องเพลงอะแคปเปลลา "หนังสือของประธานเหมาที่ฉันรักอ่านมากที่สุด" "สามสาขาวิชาหลักและแปดข้อควรจดจํา" "กองทัพแดงกลัวการสํารวจที่ไม่ยากลําบาก" "เพลงกองโจรรถไฟ" "ดอกไม้ชานดันตันบานแดงสดใส" "ถ้าไม่มีพรรคคอมมิวนิสต์ ก็จะไม่มีจีนใหม่" "บทสดุดีดอกบ๊วยแดง"...ค่อยๆ ฉันสังเกตเห็นคนร้องเพลงกับฉันมากขึ้นเรื่อยๆ และคอรัสก็ดังขึ้นเรื่อยๆ!เมื่อเราร้องเพลง "ก้าวเดินของทหารผู้กล้า" เป็นเพลงสุดท้าย เสียงในงานดังอย่างสะเทือนใจ หลายเพื่อนร่วมงานต่างหลั่งน้ำตาด้วยความตื่นเต้น ส่วนฉันเองก็ยิ้มด้วยความชื่นชมใจ
ภายใต้คำเชิญชวนอย่างดุเดือดจากฝูงชน ฉันจึงเป็นผู้นำร้องเพลงที่ฉันชอบที่สุด "พลังของเอเชีย"
บรรยากาศสนุกสนานคงอยู่จนถึงประมาณ 4 ทุ่มกว่าก่อนที่เราจะกลับบ้านอย่างอิ่มเอม เมื่อออกไปฉันพบว่าผู้หญิงที่แต่งหน้าเข้มข้นทั้งหมดไปล้างหน้าในห้องน้ำ กลายเป็นใบหน้าที่เรียบร้อยและสดใส เห็นจริง ๆ ว่า "ลูกหลานจีนแท้มีความมุ่งมั่นหลายประการ ไม่รักผ้าแดงแต่รักการสู้รบ"
เจ้าของร้านคืนค่าตั๋วให้เรา และยังยืนยันที่จะยัดเงิน 100 หยวนให้ฉันเป็นทิป แม้ว่าฉันจะไม่รับก็ตาม เขาพูดว่า: "ต่อหน้าคุณ ผมแค่คู่ควรที่จะคุกเข่าพูดกับคุณ" ฉันยิ้มและช่วยเขาลุกขึ้น พูดว่า: "พวกเรามาจากทุกมุมของประเทศ เพื่อจุดประสงค์เดียวกันมารวมตัวกัน"
ตอนสุดท้ายเมื่อฉันลาเพื่อนสนิท เพื่อนสนิทของฉันน้ำตาไหล กำมือฉันอย่างตื่นเต้นและพูดว่า: "ขอบคุณคุณ วันนี้ฉันได้ใช้วันเกิดที่มีความหมายที่สุดในชีวิต"
กลับถึงบ้านใจฉันยังคงตื่นเต้นไม่สงบ จากนั้นฉันทนไม่ไหว เปิดโฟลเดอร์ซ่อนในคอมพิวเตอร์... (ประโยคนี้มีนัยซ่อนเร้น)
