เอสเซ้นส์ 2012-12-6 บันทึกสั้น
วันนี้เป็นหวัด ทำอะไรก็ไม่อยากทำเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการไปเข้าฟอรัม ตอนนี้กำลังเล่น 'ยุคหิน 3' จริงๆ ก็อยากจะโพสต์ทรัพยากรสักหน่อย แต่คิดถึงผลลัพธ์แล้ว ก็ไม่โพสต์ดีกว่า ผมไม่ชอบซ่อนโพสต์อยู่แล้ว ไม่ซ่อนก็มีกลุ่มคนขอของเยอะมาก ตอบกลับก็น้อย ซ่อนก็รู้สึกขี้อาย เพราะโพสต์ทรัพยากรคือการแบ่งปัน ถ้าเก็บซ่อนก็เสียความหมายไปบางส่วน กระโดดละ จริงๆ ผมกลับมาที่ฟอรัมด้วยทัศนคติที่จะเผชิญหน้าและอยู่ต่อ แต่สิ่งที่ผมเจอคืออะไร? ...เจาะจงก็พูดไม่ถูก หัวใจว้าวุ่น ความคิดก็ไม่สามารถดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ สิ่งของยังอยู่ แต่คนเปลี่ยน ชื่นชมฟอรัมเก่า จำได้ว่าแต่ละวันหลังเลิกเรียนต้องแวะฟอรัม ทุกโพสต์ ทุกข้อความตอบอย่างละเอียด ผมได้อะไรเยอะ ไม่ใช่เพียงมิตรภาพและความสนุก แต่ยังรวมถึงการพึ่งพาฟอรัม 7723 ผมพบว่าผมเลิก 'เธอ' ไม่ได้ 'เธอ' มีความหมายในใจผมมากขึ้นเรื่อยๆ จนเกินกว่าการเรียน ... ต่อมา ... ผมก็ลืมไปแล้วว่าเริ่มรู้สึกเหนื่อยและอ่อนล้าเมื่อไหร่ ทำไม? ผมก็ไม่รู้ ค่อยๆ เพื่อนสนิทไม่ค่อยเข้าฟอรัม ผมก็เริ่มเงียบๆ ทุกครั้งที่ออนไลน์ต้องไล่ดูสมาชิกออนไลน์ทั้งหมด ตั้งแต่ต้นจนจบ ดูว่าใครออนไลน์ ใครเงียบๆ ผมยังจำได้ว่า 'หวังชวน' เคยคึกคักมาก หลังจากผมเข้าฟอรัม แทบทุกวันเห็นเงาเขา ตอนนั้นผมประทับใจเขามาก ถ้าพูดตรงๆ คือเขาเป็นเพื่อนที่ไร้ที่ติ ไม่มีข้อบกพร่องเลย แต่เขาตั้งใจตอบโพสต์มากมาย เมื่อเขาโพสต์ทรัพยากรหรือบทสนทนา มีสมาชิกตอบกลับกี่คน? ผมดูแล้วก็ใจห่อเหี่ยว เขาโดดเดี่ยว ผมไม่รู้ตอนนี้ในฟอรัมมีใครเข้าใจประวัติความเป็นอยู่ของเขาอีกบ้าง ตอนนี้ ผมก็คงไม่เห็นเงาของ 'หวังชวน' อีกแล้ว ตั้งแต่เดือนที่ผ่านมา ผมก็ไม่เห็นเขาอีก อาจเป็นเพราะผมเงียบไม่เห็น หรือ 'หวังชวน' ก็รู้สึกเหมือนผม รู้สึกหนักใจ แต่ยังก้าวไปต่อ ตอนนี้ในฟอรัมยังมีผู้เก่าที่คึกคักอยู่กี่คน? ถ้าพูดตรงๆ คงไม่มีแล้ว 'คึกคัก' ก็คือ สามารถโพสต์อย่างน้อยวันละ 1 โพสต์ พูดคุยกับทุกคน แชทบ้าง โพสต์ทรัพยากรบ้างเคยมีช่วงเวลาที่ฉันพึ่งพาฟอรั่มถึงจุดสูงสุดที่ไม่เคยมีมาก่อน เคยมีครั้งที่ฉันอดหลับอดนอนเพราะความเคลื่อนไหวในฟอรั่ม เคยมีครั้งที่ฉันแสดงความรู้สึกภายในใจออกมาหลังจากที่อยู่ในฟอรั่ม นั่นคือความรู้สึกที่แท้จริง: ความสุข ความกังวล ความโกรธ ฯลฯ แต่ตอนนี้ล่ะ? ฉันยอมรับว่าฉันทำไม่ได้แล้ว และไม่มีความสามารถที่จะทำได้อีกต่อไป และยิ่งไม่อยากทำ ฉันมีความหวังต่อฟอรั่มมากเกินไป ทุกครั้งฉันมักมโนไว้สวยงาม แต่ผลลัพธ์กลับทำให้ฉันเจ็บปวดอย่างไม่ลดละ บ่อยครั้งมากขึ้น ความเจ็บปวดเล็ก ๆ นี้รวมกัน ทำให้ฉันทนไม่ไหว ในที่สุด คืนนี้ฉันตั้งใจจะเขียนบทแรกของ 『帝盟之暗杀天下』 ตัวละครทั้งหมดมาจากเพื่อน ๆ ในฟอรั่ม อดีตเจ้าอำนาจเช่น เหวิงชวน ฮว่างฟู และ “เจ็ดยอดฟอรั่ม” รวมถึงเพื่อน ๆ ที่ยังคงมีชีวิตอยู่ในตอนนี้ แต่หลังจากคิดไตร่ตรองหลายครั้ง……ก็ล้มเลิกไป ฉันไม่สามารถสร้างความสนใจได้แล้ว ฮู้ เพ้อเจ้อไปซะเยอะ แต่สภาพจิตใจฉันดีขึ้นบ้างแล้ว ฉันคิดนานและสุดท้ายก็ตัดสินใจที่จะโพสต์ข้อความนี้ มีใจความอยากฝากไว้ให้เพื่อน ๆ ในฟอรั่มที่อาจเคยได้ยินหรือเห็นมาบ้าง: จงหวงแหนทุกสิ่งในตอนนี้ อย่ารอจนกระทั่งสูญเสียไปแล้วถึงจะรู้จักการหวงแหน…
ตอบกลับ (28)
แม้ว่าสิ่งที่ผ่านมาอาจหลงหายไป ต่อให้มันสำคัญสักเท่าไหร่ก็ไม่เป็นไร เพราะคุณยังมีชีวิตที่ดีอยู่ เข้าใจไหม? นี่เรียกว่า 'เก็บความคิดบวกไว้ ไม่กลัวจะไม่มีอารมณ์' หวังว่าความเศร้าของคุณจะไม่ส่งผลต่อสภาพจิตใจของคุณอีก เช้น: รีบทำให้ตัวเองมีความสุขและคิดบวกซะ ก่อนที่จิตใจคุณจะเปลี่ยนไป ร่างกายและจิตวิญญาณก็จะเปลี่ยนตาม นั่นจะทำให้คุณมีทัศนคติที่แข็งแรงเหมือนเช้น! (อวดตัวเล็กน้อย) เป็นพลังที่มุ่งไปข้างหน้าเสมอ พลังนี้จะทำให้คุณมีสุขภาพแข็งแรงและเต็มไปด้วยพลัง! (โม้หน่อย) หลังจากเต็มไปด้วยพลังแล้ว หากมีเวลา อยากให้เชิ้นคนดีคนนี้ชวนคุณกินขนมปังและดื่มชาสักหน่อย ไม่มีธุระอะไรก็อย่าลืมเอาใจใส่เชิ้นคนดีคนนี้หน่อย!
ทุกวันอารมณ์ของฉันมักจะมองโลกในแง่ดี แต่ก็จะมีบางเรื่องบางสิ่งที่มาทำให้อารมณ์ติดขัด บ่อยครั้งไป อารมณ์มองโลกในแง่ดีก็เริ่มอ่อนแอและไร้พลัง
จมดิ่งอยู่กับความคิดหนักๆ แต่สร้างคำไม่ได้ แม้กระทั่งแรงกระแทกของจิตสำนึกอันใหญ่มหาศาล ก็ยากที่จะรวมตัวกลายเป็นสิ่งที่จับต้องได้ บางทีอาจเป็นเพราะคุ้นเคยกับความเศร้าอันไม่ทราบสาเหตุ ความเศร้าที่ค่อยๆ ซึมออกมาจากภายใต้ความสงบแบบปลอม หลังความหวังซ่อนความสิ้นหวังที่มีค่าเท่ากัน หากสักวันไม่หวังอีกต่อไป อาจเหลือเพียงความเจ็บปวดก็ได้ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงกลายเป็นผู้ชมที่เย็นชา คงเป็นเพราะชาแล้วสิ้นหวังแล้ว สูญเสียความหวังต่อทุกสิ่ง หลอกคุณนะ เพียงแต่ทำอะไรไม่ได้ รู้สึกเย็นยะเยือกไหลออกมาจากใจ ยิ่งต้องรักษาความหวังไว้ ความเจ็บปวดที่เหลืออยู่ก็จะเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น
หลังจากได้อ่านสิ่งที่เจ้าของกระทู้พูด ฉันจึงตัดสินใจเปลี่ยนชื่อ จะให้คนอื่นมีความรู้สึกเหมือนกันได้อย่างไร แม้ว่าจะมีฉันเพียงคนเดียวที่ตอบกลับ แต่อย่างน้อยก็พิสูจน์ว่าฉันยังสนับสนุนเจ้าของกระทู้ จะให้คนพูดเพียงแค่ประโยคเดียวแล้วหายไปได้อย่างไร ถ้าไม่ชอบฉันจริง ๆ ก็ท้าดวลสิ ฉันจะยังคงมีส่วนร่วมในเว็บบอร์ดต่อไป
โหลดคำตอบเพิ่มเติม