ถึงเวลาที่ต้องโตแล้ว
อีกไม่กี่วันก็จะสิ้นปีอีกครั้งแล้ว เราก็ใกล้จะจากปีเก่าเข้าสู่ปีใหม่แล้ว ช่านรู้ดีว่าตัวเองก็ไม่สามารถทำตัวเกรียนเจ้าบุญทุ่มเหมือนก่อนอีกต่อไป ความไม่พอใจในชีวิตเติบโตเด่นชัดอยู่ในใจ ทุกสิ่งซ่อนไว้หมดในใจ บนใบหน้าไม่มีละอายหรือกังวลเลย มีเพียงรอยยิ้มที่เงียบสงบและสงบเสงี่ยม ใจเหมือนถูกเจาะกลวง กลายเป็นความสงบนิ่ง ไม่มีสิ่งใดที่ต้องห่วงใยเป็นพิเศษ บางครั้งคิดถึงความทรงจำเหล่านั้น ทั้งดีเยี่ยม รวดเร็ว ชวนอับอาย ลืมไปโดยไม่รู้ตัว หล่นหายไป… เมื่อนึกถึงช่านในสมัยก่อน มองตัวเองที่อยู่เพียงลำพังในตอนนี้ ใจเย็นแต่เหงา หรือว่าชีวิตไม่เค็มไม่จืด ความชอบก็ไม่เค็มไม่จืด เริ่มค่อย ๆ คุยเล่นกับเพื่อน ๆ ของ 7723 จนถึงตอนนี้ยังถามตัวเองว่าที่เลือกเส้นทางนี้ ช่านจะเสียใจไหม จะมีวันที่ตบหูตัวเองไปพร้อมกับร้องไห้ด่าตัวเองถึงความใจร้อนตอนนั้นไหม… มองดูเพื่อน ๆ ในบอร์ด แค่สังเกตการลังเลก็ทำให้ถอย ไม่อยากไปแย่งอะไร สนุกไปกับความสบายและการเรียนรู้อย่างสบาย ๆ ต้องเป็นเพราะตัวเองปลอบใจตัวเองว่ายังมีเวลาเยอะ ใช่เลย วัยยังเด็กดี… 2013 ใกล้จะมาถึง ช่านเกือบ 18 แล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะปลอบตัวเองอีกแล้ว คนเยอะ ๆ ก็เริ่มห่างเหิน น้ำเสียงสุภาพ ทำให้ช่านรู้สึกว่าตัวเองที่เคยตบใครตายไม่รู้สึกผิด แยกห่างออกไปเรื่อย ๆ ไม่สามารถทำตัวไร้กังวลกับเรื่องตลก หรือดูถูกยั่วเย้าแบบไม่กลัวอะไรอีกแล้ว ถึงช่านจะต้องพูดคำที่ไม่จริงทุกวัน แต่เรื่องบางอย่างเมื่อคนเรามีอายุถึงจุดหนึ่งต้องเรียนรู้ที่จะทนและปรับตัว ถึงจะเหนื่อยมาก ๆ ก็ต้องทำ ช่วงวัยรุ่นเกรียน ๆ ผ่านไปแล้ว ถึงเวลาที่จะต้องโตแล้ว ย้ายบ้านแล้ว สุนัขสองตัว แมว และหนูขาวทั้งหมดถูกส่งให้คนอื่น น่าสงสารช่านกับป่าเล็ก, อ๋าไต๋, เสี่ยวฟ่าน และรองเท้า (ชื่อสัตว์เลี้ยง) ก็หายไป… โดยเฉพาะรองเท้านะ… เป็นสุนัขดี เสียดายจริง ๆ… หลังจากนี้ต้องใส่รองเท้าแตะเองแล้ว… อ๊ะ… แค่เพิ่งตื่นก็พูดพร่ำไปเยอะ ใจชื้นขึ้นมาหน่อย…ไม่รู้ตัวเองเขียนอะไรไป…
ตอบกลับ (11)
唉, รองเท้า หมานี่ถ้ารู้ตั้งแต่แรกก็ไม่ส่งออกไปหรอก... ต่อไปก็ต้องฝึกสุนัขเองให้คาบรองเท้าไปหยิบของ... รำคาญตายเลย.
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —