【นิยายต้นฉบับ】จอมมาร〔หนึ่ง〕

ลมที่ป่าเถื่อนพัดผ่านมา เส้นผมดำของหนุ่มน้อยปลิวป่วน ใบไม้หลายใบกระจัดกระจาย ปะปนกับดินถูกพัดมาตีที่ใบหน้า เจ็บมาก เขาอยู่ท่ามกลางลมอย่างวุ่นวาย ไม่รู้จะทำอย่างไร\ ในลมที่พัดมาทางหน้า มีเสียงแผ่วคล้ายเลือดเย็นผสมอยู่ เหมือนวิญญาณคร่ำครวญอยู่ข้างหู ในความมืดที่ดูไม่มีสิ้นสุด ดูเหมือนจะมีเพียงเขาคนเดียว เมื่อเขาตระหนักถึงสิ่งนี้ ความกลัวก็เข้าปกคลุมอย่างรวดเร็ว เหมือนกับความมืดก่อนรุ่งสาง ใจของเขา ตรมตรมถึงขีดสุด\ หนุ่มน้อยกลืนน้ำลายอย่างระมัดระวัง ความเย็นเล็กน้อยไหลลงคอ เหมือนหนอนลื่น ๆ ตัวหนึ่ง ไขว้เข้าไปในหลอดลม\『ไอ! ไอ๋!!』เขาไอต่อเนื่องอย่างรุนแรง ใช้ทุกแรงเหมือนว่าการไอนี้จะทำให้ความกลัวไล่ออกไป เสียงไอรุนแรงบีบเอาน้ำตาอุ่น ๆ ออกมาแขวนบนใบหน้า แล้วทันใดก็เหือดแห้ง ความร้อนของมัน น้ำตานี้ ครึ่งหนึ่งมาจากความตื่นเต้น ครึ่งหนึ่งมาจากความกลัว\『กลืนน้ำลายยังสำลักเลย ฉัน…』หนุ่มน้อยเช็ดของเหลวที่เหลืออยู่รอบปากและยิ้มเหน็บตัวเอง『ฉันอ่อนแอสุด ๆ เลย…』\『แต่…แค่ปล่อยมันออกมา…ก็…ฮี่ ๆ…』\หนุ่มน้อยยิ้มเย็น ๆ ดวงตาของเขาเห็นประตูเหล็กดำที่เปิดออก เหมือนสัตว์ร้ายขนาดยักษ์ที่อ้าปากขึ้นเต็มที่และแสดงเขี้ยวในความมืด เขาก้าวขาแข็งทื่อ เดินเข้าไปช้า ๆ\ ในทางเดินยาวและแคบ แสงสลัวโยกไปมา เงาผีเรียวยาวตามเขามา ถูกลากยาวราวกับไล่ตามร่างของเขา รอบ ๆ ว่างเปล่าและเงียบสงัด มีเพียงเสียงหายใจอึดอัดของหนุ่มน้อยสะท้อนอยู่ ขมับเต้นไม่สงบ เลือดในร่างเหมือนพร้อมจะพุ่งออกมาได้ทุกเมื่อ ร่างกายเริ่มชา สิ่งเดียวที่ผลักดันให้เขาเดินคือสัญชาตญาณ\ ด้านหน้ามืดสนิท หนุ่มน้อยรู้สึกว่าตัวเองกำลังก้าวสู่ความตาย\ เวลาดูเหมือนแข็งตัว ทุกครั้งที่หายใจ ปอดเจ็บราวกับถูกเผา ความเศร้าอันแปลกประหลาดพุ่งเข้าสู่หัวใจ คลุกเคล้ากับความกลัว ผสมอยู่ในจิตวิญญาณ\ โดยไม่รู้ตัว เขาใกล้ถึงปลายทางเดินแล้ว หัวใจตึงเครียดพรวดพราด กระแทกหน้าอกเร็วขึ้นเรื่อย ๆ\ ใกล้เข้าไปทุกที…\ ต้องปล่อยมันออกมาให้ได้!\ เมื่อความมืดที่ปกคลุมสุดท้ายปรากฏต่อหน้า ร่างกายของเขา…ไม่สามารถทนต่อความกลัวของเขาได้อีกแล้ว!\ ปลายทางเดิน มีหีบหินขนาดยักษ์เหมือนภูเขาวางอยู่ ลุกไหม้ด้วยเปลวไฟที่พัดไปตามลม คลื่นความร้อนที่พุ่งเข้ามาทำให้เขาแทบไม่สามารถลืมตาได้\ ทีละน้อย หีบไฟก็เปิดขึ้น\ ภายในนั้น…\ ในหีบไฟ กลับกลายเป็นหีบน้ำแข็ง!ห่อหุ้มด้วยผลึกน้ำแข็งบริสุทธิ์ที่เปล่งประกาย ส่งออกมาอย่างต่อเนื่องด้วยความเย็นเยือกถึงกระดูก\เด็กหนุ่มสั่นเทาแล้วก้าวออกไปข้างหน้า ไม่สนความทรมานจากน้ำแข็งและไฟ วางโครงกระดูกทองแดงลงบนโลงน้ำแข็ง\ทันใดนั้น โครงกระดูกก็เต็มไปด้วยน้ำแข็งขาวแตกละเอียดและระเบิดออก แรงกระแทกอันมหาศาลเปลี่ยนน้ำแข็งให้กลายเป็นหมอกเย็น\ในหมอกน้ำแข็ง โลงน้ำแข็งค่อยๆ เบ่งบาน\เงาของร่างสูงปรากฏต่อหน้าเด็กหนุ่ม เข่าก้าวลงไปโดยไม่ฟังคำสั่ง\อากาศทั้งหมดเหมือนแข็งตัว เด็กหนุ่มสั่นแล้วเงยหน้าขึ้น เห็นมีคนยืนอยู่ตรงหน้า!\เสื้อคลุมสีขาวประดับลวดลายมังกรที่สง่างามตัดกับร่างสูงผอมได้อย่างลงตัว แขนขวา เขี้ยวน้ำแข็งใหญ่เปล่งประกายความเป็นราชา ใบหน้าคมเข้มคิ้วขมวดตึง ดวงตาสีส้มใสสะอาด ตัดกับดวงตาสัตว์ที่กระพริบเป็นรอยแตก!\ความร้อนและความเย็นเยือกถึงกระดูกถูกส่งออกอย่างต่อเนื่อง แทรกซึมไปถึงจิตวิญญาณของเด็กหนุ่ม\เขาสั่นเทา...พูดว่า:\『ยินดีต้อนกลับ…』\『ท่านจอมมาร』