เมื่อวันหนึ่งเมื่อปีที่แล้ว ประธานบริษัทของบริษัทแห่งหนึ่งพาเด็กชายอายุ 16 ปีไปทานข้าวร่วมกัน สนุกสนานมาก ทั้งปรบมือทั้งเชียร์ ยกแก้วเฉลิมฉลอง บรรยากาศนั้นคำพูดไม่สามารถบรรยายได้ คงมีเพียงพวกเขาเองที่สนุกกับมัน\ เพลิดเพลินกับอาหารรสเลิศ ลิ้มรสไวน์หอมกรุ่นคงเป็นชีวิตที่สบายที่สุดของโลก จริงๆ ก็อยากให้เข็มวินาทีหยุดอยู่กับที่ แต่เวลายังคงไหลผ่านไปอย่างไม่ปรานี วินาที นาที ชั่วโมง...\ เหล้าขาว 42 องศา ดื่มไปครึ่งหนึ่ง ขณะนั้นเด็กชายคนหนึ่งเดินออกจากห้องส่วนตัวไปเข้าห้องน้ำ แล้วอาเจียนออกมาทั้งหมด ออกมายืนหน้ากระจกอย่างอ่อนแรงและสิ้นหวัง พนักงานเดินเข้าไปอย่างสุภาพถามด้วยความห่วงใย -คุณครับ เป็นอะไรไหม-\ เด็กชายตอบอย่างสุภาพว่า ไม่เป็นไร ผมเพิ่งอาเจียนออกไป ขออภัยที่ทำตัวไม่สุภาพ รบกวนคุณแล้ว ผมยืนอยู่หน้ากระจกกำลังให้กำลังใจตัวเอง บอกตัวเองว่าผมต้องทำได้ ต้องสู้ แล้วจึงกลับไปดื่มเหล้ากับผู้บริหารต่อ พร้อมทั้งยืนอยู่ตรงนั้นให้กำลังใจตัวเองอีกครั้ง\ อ้อ เป็นแบบนี้นี่เอง พนักงานยิ้มตอบ ขณะนั้นเธอกำลังคิดว่าทำไมบรรดาผู้บริหารเวลาเท่ากันดื่มเหล้าแล้วไม่เคยต้องออกไปอาเจียนในห้องน้ำ สุดท้ายเธอก็เข้าใจได้ในที่สุด ผู้บริหารเหล่านั้นเมื่อตอนที่ดื่มกับประธานบริษัทบ้างก็ไม่ค่อยทนต่อแอลกอฮอล์เหมือนกับหนุ่มหล่อคนนี้ หลังๆ ก็ชินไปเอง กำลังในการดื่มจากไม่มากจนมาก และเมื่อมากในที่สุด พวกเขาก็กลายเป็นผู้บริหาร\ อ้อ แบบนี้เอง ประธานพาเด็กชายมาดื่มเพื่อฝึกการดื่มให้เขาเป็นพื้นฐานสำหรับการสร้างผู้บริหารรุ่นใหม่\ พนักงานยิ้มเล็กน้อย รู้สึกสบายใจที่เข้าใจเรื่องราว เห็นเด็กชายแล้วพูดว่า รีบเข้าไปเถอะ เข้มแข็งไว้ เมื่อตอนที่คุณกลายเป็นผู้บริหาร เวลานั้นคุณจะไม่ต้องเจ็บปวดเหมือนตอนนี้\ ตามคำแนะนำของพนักงาน เด็กชายก็เดินเข้าไป ในขณะที่ได้ยินเสียงว่า: คุณซี ผมขอคารวะคุณ...
วันนี้ ตื่นเต้นโทรไปหา\ เฉียน: ฮัลโหล พี่สาวไหม?\ ผู้หญิง: เอ่อ คุณคือ...?\ เฉียน: ใช่ ผมเอง น้องชายคุณ! จะย้ายไปปักกิ่ง ไปไหนกัน! ไว้ดื่มกันสักหน่อย!\ ผู้หญิง: พอเถอะ อย่าดื่มจนอาเจียนอีก...
——— แม่ง เถลไถลพรรณาอะไรต่อมิอะไร ไม่รู้เขียนอะไรไป... สนุกนะ!! ในที่สุดก็เจอพี่สาว! จะย้ายบ้านแล้ว เย้ๆๆๆ... จู่ๆ อารมณ์ดีขึ้นเลย! ไปดื่มกัน...
