《ชุดเจ้าสาว》-บทที่สิบเอ็ด-ปล่อยให้ฉันรอคนเดียว

“อู้! ฉันไม่ได้ตาย!” เย่พูดอย่างตื่นเต้น, “ฮ่าฮ่า! พี่ไม่ได้ตาย!” เย่ลุกขึ้นจากพื้น, “แต่…นี่ที่ไหน?” รอบตัวมืดสนิท ไม่มีชีวิตชีวาใดๆ มีเพียงแสงจันทร์สว่างสดใสบนท้องฟ้า นี่ชัดเจนว่าไม่ใช่สถานศึกษาหรอก “เด็กน้อย อย่ากลัวนะ เดินไปข้างหน้าเถอะ แล้วเจ้าจะรู้ทุกสิ่ง” เสียงลึกลับดังขึ้น “ใคร!” เย่พูด “เด็กน้อย เจ้าสบายใจเถอะ ฉันจะไม่ทำร้ายเจ้า แค่เดินไปข้างหน้าก็พอ” เสียงลึกลับนั้นพูด “ไม่สนแล้ว ไปกันเถอะ!” เย่พูด เย่มาถึงหน้าพระธาตุลึกลับ “เด็กน้อย เปิดประตูเข้าไปเถอะ!” เสียงลึกลับนั้นพูด เย่ผลักประตูเข้าไป เมื่อเห็นด้านในของธาตุ ปรากฏว่าเหมือนพระราชวังชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเย่ “คุณคือใคร?” เย่ถาม “เจ้าสามารถเรียกข้าว่า—อัน” อันตอบ “อัน? ชื่อแปลกมาก!” เย่พูด “ฮ่าฮ่า! ฉันไม่คิดว่าแปลกนะ เหมือนเจ้าชื่อเย่เลย!” อันพูด “เจ้ารู้ชื่อฉันได้ยังไง? เจ้า…เจ้าเป็นใครกันแน่?” เย่ดูตื่นเต้นเล็กน้อย “ฉันคือความชั่วร้าย ๑,๐๐๐ ปี นักเวทเทพ-ปีศาจ!” อันพูด “ความชั่วร้าย, ธาตุศักดิ์สิทธิ์? นักเวทเทพ-ปีศาจ?” เย่ถาม “ธาตุชั่วร้ายและธาตุศักดิ์สิทธิ์เป็นธาตุที่ซ่อนอยู่ ทุกคนมีธาตุซ่อนอยู่หนึ่งอย่าง ไม่ใช่ศักดิ์สิทธิ์ก็ต้องมืดมิด แต่ตอนนี้ ธาตุซ่อนของพวกเจ้ามีเพียงศักดิ์สิทธิ์เพียงอย่างเดียว ธาตุชั่วร้ายมีน้อยมาก อาจเกี่ยวข้องกับการปกครองของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์บนทวีป” อันพูด “งั้นธาตุซ่อนของฉันคืออะไร?” เย่ถาม “ชั่วร้าย!” อันตอบ “โอ้—! แล้วนักเวทเทพ-ปีศาจคืออะไร?” เย่ถาม “ระดับ ๑–๙๘ คือ นักเวท, ระดับ ๙๙ คือ นักเวทศักดิ์สิทธิ์, ระดับ ๑๐๐ คือ นักเวทเทพ-ปีศาจ!” อันตอบ “แล้วระดับ ๑๐๑ คืออะไร?” เย่ถาม “ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่เจ้าจะรู้หรอก!” อันตอบ “โอ้!” เย่พูดอย่างผิดหวัง, “แล้วคุณมาที่นี่ได้ยังไง?” เย่ถาม “ตอนนั้นฉันอายุ ๓๐ ปี กำลังจะทะลุ ๑๐๐ ระดับ แต่ไม่รู้ทำไมโดนโจมตี ฉันคิดว่าฉันตายแล้ว แต่พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ที่นี่ ได้ยินเพียงเสียงหนึ่งบอกว่า ให้ฉันรอใครคนหนึ่ง” ……… ป.ล.: คนที่รออยู่คือใครกันนะ?