—“ไปก็ไป เดี๋ยวเดียวก็ถึงร้านอุฮาระที่ร่ำลือกัน เมื่อถึงหน้าร้าน อุฮาระพูดกับหลินเฟิงว่า: “เอ้อ คุณหลินเฟิง ต้องจัดตัวเองหน่อยนะ ไม่งั้นคนอื่นอาจคิดว่าผมพาไอ้บ้าไปบ้าน จะทำให้เด็กสองคนที่บ้านผมตกใจได้” อุฮาระพูด —————————————————— “คุณพูดเด็กสองคนนั้นคือคนหน้ามึนนี้กับเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่กำลังถูกแกล้งนี้เหรอ? แล้วผู้ชายใส่แว่นข้างหลังสองคนนั้นเหมือนน่ากลัวกว่าฉันอีกนะ” —————————————————————————— อุฮาระมองเด็กสามคนที่หน้าร้านเปรียบเทียบกับหลินเฟิง พบว่ามันเป็นความจริง จึงได้แต่เงียบและเปลี่ยนเรื่องพูดว่า: “ขอแนะนำ คนใส่แว่นนั้นคือพนักงานของฉัน ชื่อกีริวเท็ตไซ เด็กผู้ชายชื่อเซ็นตะ เด็กผู้หญิงชื่อเซียวอวี่ —————————————————— ไปกันเถอะ เรามาดูการใช้เวทมนตร์ของคุณ ไม่ใช่มาเม้าท์เล่น ตอนนี้ไปชั้นใต้ดินกันเถอะ” “ขอก่อน ฉันขอจัดตัวเองหน่อย” เสียงของหลินเฟิงดังมาจากไกล อุฮาระเห็นหลินเฟิงรีบไปห้องน้ำที่บ้าน อิงหน้ากระจกดู ปรากฏว่าแค่ผมยุ่งและยาวเกินไป แค่จัดก็พอ หลังจากสักพักหลินเฟิงจัดตัวเองเรียบร้อย มองกระจกอยู่พักหนึ่ง จึงพ่นออกมาหนึ่งประโยค: “คุณหล่อขึ้นอีกแล้วนะ” หลินเฟิงที่จัดตัวเองเรียบร้อยออกจากห้องน้ำพูดกับอุฮาระว่า ไปยังที่ที่คุณพูดกันเถอะ ————————————————————————— อุฮาระพาหลินเฟิงลงไปชั้นใต้ดิน ด้วยน้ำเสียงค่อนข้างภาคภูมิใจพูดว่า: “เฮ้ย ที่นี่ทำไมมีพื้นที่ใหญ่ขนาดนี้ได้ละเนี่ย?”จริง ๆ ทำให้คนประหลาดใจเลย" "จริง ๆ ทำให้คนประหลาดใจมาก แต่ที่ทำให้ฉันประหลาดใจคือทำไมคุณไม่ใช่หนู ทั้ง ๆ ที่กลับสามารถขุดหลุมใหญ่ขนาดนี้ใต้ดิน" เสียงของหลินเฟิงส่งถึงหูของปุเร็น ทำให้การเคลื่อนไหวของปุเร็นแข็งทื่อในทันที ผ่านไปสักพักจึงตอบสนองได้ ———————————————————————————— นี่ไม่ใช่เรื่องสำคัญใช่ไหม มาเริ่มกันเถอะ ตอนนี้ขอให้ฉันดูความเก่งกาจของควันเกิ้งของคุณหน่อยนะ คุณหลินเฟิง ปุเร็นที่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดได้ดึงดาบชัมปุ่งจากไม้เท้าของเขาออกมา และพูดกับหลินเฟิงว่า "งั้นเริ่มเลย เงือกตาขาวใบมีดกลายเป็น ดาบตามังกร" หลินเฟิงก็กลับสู่ปกติ อ่านเวทมนตร์พูดคำสรรพสิ่ง ใช้การ์ดที่ฝึกฝนมาเป็นเวลานานที่สุดในวงเวียนเวทมนตร์ มือของหลินเฟิงปรากฏดาบเหล็กบริสุทธิ์ทั้งเล่ม แต่เต็มไปด้วยพลังทำลายล้าง ที่ปลายด้ามดาบสามารถเห็นหัวมังกรเงือกตาขาวส่งเสียงคำรามอย่างชัดเจน บนดาบทั้งสองด้านมีปีกมังกรเล็กสีขาว แข็งแรงเรืองรอง เราใช้เงือกตาขาว ———————————————————————————— ปุเร็นมองการใช้ควันเกิ้งของหลินเฟิงด้วยใบหน้าย série sérieux ต้องเข้าใจว่าตอนหลินเฟิงปล่อยพลังจิตนั้น เทียบเท่ากับหัวหน้าระดับสูงในโลกวิญญาณที่โจมตีเต็มแรง ปุเร็นซึ่งตั้งใจเพียงอยากดูควันเกิ้งเท่านั้น ความอยากต่อสู้ในร่างกายตื่นขึ้น โดยเฉพาะเมื่อสามารถใช้โอกาสนี้ชดเชยเหตุการณ์ก่อนหน้า ทำให้ปุเร็นตื่นเต้นมาก ในเวลานี้เสียงของเยว่ได้ดังขึ้นจากข้าง ๆ "พวกคุณยังจะสู้ต่อไหม ยืนมาครึ่งวันแล้ว" สำหรับแมวคริสตัลม่วง ขณะหลินเฟิงเรียกเงือกตาขาว พึ่งกลับไปแล้ว "งั้นเริ่มการแข่งขันอย่างเป็นทางการเถอะ" เห็นหลินเฟิงถือดาบตาตามังกรที่กลายเป็นจากเงือกตาขาว สับใส่ปุเร็น แต่สิ่งที่ทำให้หลินเฟิงประหลาดใจมากคือ ปุเร็นได้ป้องกันได้อย่างง่ายดาย แม้ว่าหลินเฟิงในใจจะประหลาดใจมาก แต่ปากยังไม่ละเว้น พูดว่า "คุณผู้ชายตัวจิ๋ว แต่ก็มีฝีมืออยู่" "จริงหรือ?"รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รับคำชมจากคุณ” สีหน้าที่ผ่อนคลายและการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วของอุระฮาระทำให้หลินเฟิงโกรธจนกัดฟัน ไม่ว่าจะมองจากมุมมองของผู้ชมข้างสนาม สองคนบนเวทีดูเหมือนกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด แต่มีเพียงหลินเฟิงเท่านั้นที่รู้ว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ได้โจมตีเลย ไม่มีทางที่จะสู้ต่อไปแบบนี้ คงต่อสู้จนค่ำก็ยังไม่หมด—————————————— ว่าแล้ว หลินเฟิงใช้พลังของผู้สมบูรณ์ขั้นสุด ดึงตัวออกมาหนึ่งเมตรแล้วพูดกับอุระฮาระว่า “既然你不攻击,我也无法打到你那我们就来一招定胜负吧” “ดี งั้นมาเลย ดร.หลินเฟิง” เสียงของอุระฮาระยังคงแผ่วเบาและเย็นชา “งั้นคุณต้องระวังแล้ว ดราก้อนอายคัตเตอร์-แสงพุ่งทำลายล้าง——————————————“อะไรนะ อุระฮาระตกใจอย่างมากกับภาพนี้ ไม่คิดว่าพลังสมบูรณ์ของหลินเฟิงจะมีความสามารถพิเศษเช่นเดียวกับจารึกวิญญาณ “ไม่ดีแล้ว เปล่งเสียงเถอะ ฮิโมริ” อุระฮาระรู้สึกถึงพลังนั้น รีบปลดปล่อยจารึกวิญญาณทันที เห็นได้ว่าท่าพิเศษของหลินเฟิงและโล่สีแดงของฮิโมริ ต้านกันและท้ายที่สุดก็หักล้างกัน พลังนี้ทำให้อุระฮาระประหลาดใจมาก ตอนนี้ยังนึกขนลุกไปด้วยความคิดว่า ถ้าไม่มีโล่สีแดง ฉันคงเหลือแต่ซากศพไปแล้ว—————————————— ขณะนั้น หลินเฟิงมองอุระฮาระที่สามารถสกัดแสงพุ่งทำลายล้างได้ก็รู้แล้วว่าตัวเองแพ้ นี่คือท่าพิเศษที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาในตอนนี้ เขาคิดว่าความสามารถของหัวหน้าทีมค่อนข้างดี แต่ความเป็นจริงทำให้หลินเฟิงตระหนักว่าตัวเองยังก้าวล้ำเกินไป—————————————— แย่แล้ว ทำไมถึงเวียนหัว นี่คือสติสัมปชัญญะเพียงอย่างเดียวก่อนหลินเฟิงสลบ\อย่าถามว่าทำไมยาอิจึงต่อสู้กับแมวคริสตัลอย่างสงบ ไม่กลัวว่าหลินเฟิงจะจู่โจมหรือ นั่นเป็นเพราะยาอิไม่เคยรู้สึกถึงความฆ่าฟันจากหลินเฟิงตั้งแต่ต้น มิฉะนั้น ยาอิก็คงไม่ต่อสู้กับแมวคริสตัลที่นี่และคงออกไปสู้กับหลินเฟิงตั้งแต่แรก แม้ว่าจะไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะชนะหรือแพ้\ใคร ซ่อนอยู่ตรงนั้นทำไม? แล้วทำไมคุณถึงซ่อนอยู่ข้างจานอาหารที่เหลืออยู่ล่ะ?หลินเฟิงตะโกนไปทางข้าง ๆ หลังจากความเงียบเล็กน้อย ชายตัวเล็กสวมชุดลายขาวเขียวเดินออกมาจากกองอาหารเหลือแล้วพูดว่า: “ถูกพบแล้วสินะ ผมแค่ดูคุณกับยะอิเล่นสนุกกันไม่อยากรบกวนเท่านั้นเอง อีกอย่างขอแนะนำตัว ผมชื่อ อุราฮาระ คิสุเกะ ตอนนี้กำลังดำเนินร้านเล็ก ๆ ที่นี่ คุณมาที่ร้านจะได้ลด 20% นะ แต่ก่อนหน้านั้นมีคำถามไม่กี่ข้อที่ต้องให้คุณตอบ เห็นคุณกับยะอิเล่นสนุกมากแต่คุณกลับไม่ได้บอกชื่อ นี่ไม่ถูกต้องนะ แล้วเช้านี้ผมเองก็พบความผันผวนของประตูข้ามโลกจากเวียนเปลือยสู่โลกปัจจุบันด้วยใช่ไหม? คนที่ใช้ประตูข้ามโลกได้มีแค่ยมทูต ดูแล้วคุณก็ไม่ใช่ยมทูตนี่?”
ออกไปหาของกินบ้าง มองไปที่วิญญาณที่น่าสนใจตรงหน้าอยากรับเป็นศิษย์เล็ก ๆ ไม่ระวังเกิดแรงดันจิตวิญญาณหลุดออกมา จะบอกว่าเป็นเพราะสั่งสอนเขาโดยไม่ระวังแรงดันจิตวิญญาณก็คงไม่ได้ นี่แหละถึงรู้สึกแปลก ไม่มีทางเลือก มีวิญญาณปรากฏในโลกปัจจุบัน และยังมีแรงดันจิตวิญญาณมหาศาล อาจเป็นอันตรายต่อวิญญาณโลก จะรู้ว่ายะอิถึงแม้จะหนีออกจากโลกวิญญาณได้แต่เธอก็ยังเป็นหัวหน้าของตระกูลชิเฟิงอิน ที่สำคัญยะอิเป็นวิญญาณ ไม่งั้นในต้นฉบับเธอจะต้องรับผิดชอบความปลอดภัยของโลกวิญญาณทำไม ต้องทำเพื่อสนองตัวเองหรอ
แต่โชคดี สักสองทีที่ทำร้ายคนนี้มันสบายใจจริง ๆ
