เตาผิงแดงมีเกล็ดหิมะโปรยปราย เกล็ดหิมะละลอยไปมา มีเกล็ดหนึ่งพอดีตกลงบนเตาไฟสีแดงร้อน ก่อนที่จะตกลงไป ก่อนอื่นเราแค่ "หยุดภาพ" มัน เราก็จะพบว่ามัน "มีอยู่" แม้เพียงชั่วครู่ มันก็ละลายไปทันที กลายเป็นความว่างเปล่า
ชีิวิตของมนุษย์ ไม่ว่าจะยาวหรือสั้น ก็เหมือนเกล็ดหิมะนี้ มันโปรยปรายมาจากฟากฟ้า ผ่านเส้นทางนับหมื่นลี้ อาจเรียกได้ว่า "ยาว" แต่การโปรยและการกองตัวรวดเร็วนั้น ไม่สามารถย้อนกลับมาได้ และไม่มีเวลาคิดอย่างถี่ถ้วน ก็ต้องเผชิญกับความสูญสิ้นไป จึงสามารถเห็นได้ว่า "สั้น" — สองสามวินาที? ร้อยปีหลายสิบปี? เปลวไฟเตาผิงลุกโชติช่วง กลืนกินมันโดยไม่ถามไถ่
มันเคยมีอยู่ แต่ไม่มีเวลาเหลือทิ้งร่องรอยใด ๆ เมื่อเกล็ดหิมะหนึ่งค่อย ๆ แย่งกันหล่นลงกับสีสันสดใส ก็เป็นเพียงการไล่ตามที่ไร้ความหมาย
ความงดงาม นี่แหละคือความจริง
