ค่อยๆ เข้าใจ[การจัดหน้าโดยผู้ดูแล版]

(ตรงกลาง)คุณเคยบอกว่าชอบฉัน\ฉันดีใจเหมือนเด็กเมื่อรู้\นี่คือครั้งแรกที่มีผู้หญิงบอกว่าชอบฉัน\ไม่กี่วันนั้น ฉันก็เริ่มชอบคุณด้วย\แต่วันนั้นคุณบอกว่าคุณมีแฟนแล้ว\ฉันถึงรู้ว่าฉันเป็นสิ่งเกินความจำเป็นมาตลอด\ฉันเกลียดคนที่หลอกฉันที่สุด\แต่กับคุณ ฉันไม่โกรธเลย\คุณคือผู้หญิงที่ฉันชอบและเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ฉันรู้สึกจริงใจ\คุณรู้ไหม วันนั้นฉันร้องไห้เสียใจขนาดไหน?\คุณบอกว่าชอบฉัน\ฉันไม่รู้จริงหรือไม่จริง\ฉันยอมรับว่าฉันเป็นคนโง่ โง่มากๆ\ฉันพอใจง่าย เพียงคำพูดเดียวก็ทำให้ฉันมีความสุขได้หลายวัน\ไม่รู้คุณเคยได้ยินคำพูดนี้ไหม\“ชายมีน้ำตาแต่ไม่หลั่งง่าย เพียงแต่ยังไม่ถึงวันเศร้า”\ยังจำวันนั้นที่เตรียมจะพาคุณออกไปไหม?\ฉันรอคุณเกือบ 2 ชั่วโมง\โทรไปหลายครั้งมาก\แต่คุณไม่รับสายสักสาย ฉันไม่โกรธ และไม่ได้พูดจาหรือโกรธใดๆกับคุณ\ฉันไม่เคยรอใครแบบนี้มาก่อน\แต่คุณเป็นคนแรก\แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่สุดท้ายฉันก็ล้มเหลว\คุณรู้จักเขานานกว่าฉันมาก\ความสัมพันธ์ของคุณดีมาก ฉันไม่อยากทำลายมัน\คุณบอกฉันว่าพวกคุณจะหมั้นกัน\ฉันก็จะไป แต่จะมองอยู่ห่างๆ แล้วก็จากไป\คุณบอกว่าคุณเอาแต่ใจ ไม่เป็นไร\แม้คุณจะเอาแต่ใจ ฉันก็จะห่วงคุณ\หลังจากพวกคุณหมั้น ฉันก็จะหายไป ไม่เข้ามาในชีวิตคุณอีก\ถ้าคุณต้องการฉัน\บอกฉันได้ ฉันจะช่วยคุณ\ถ้าสามีคุณรังแกคุณ\บอกฉันได้ ฉันจะช่วยคุณ\เพื่อนฉันเคยพูดว่า บางครั้ง\คนสองคนเหมือนเส้นขนาน ไม่เคยตัดกัน แม้จะตัดก็เป็นความผิดพลาด\แต่พวกเรา\เหมือนกราฟลูกโค้งกับแกนพิกัด\แม้ไม่ตัดกัน แต่ก็ไม่ขนาน จะเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ\เซียวเซียว คุณคือคนแรกที่ฉันชอบ\และเป็นคนแรกที่ทำร้ายฉัน\แต่ขอให้คุณมีความสุข\จริงๆ การมีตัวฉัน เป็นความผิดพลาด————辰 ลงนามด้วยมือของตัวเอง\แต่พวกเรา,\ก็เหมือนเส้นโค้งและแกนพิกัด,\แม้จะไม่ตัดกัน แต่ก็ไม่ขนานกัน,\แค่จะเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ.\ เหยาหยาว, คุณคือคนแรกที่ฉันชอบ,\และก็เป็นคนแรกที่ทำร้ายฉันด้วย.\ แต่ขอให้พวกคุณมีความสุข\ จริง ๆ แล้ว, การปรากฏตัวของฉัน, คือความผิดพลาด\ ———————— เฉิน, เขียนด้วยลายมือตัวเอง.