(ฉบับเต็ม)เขียน《ไซอิ๋ว》แบบกลับด้าน!

ฉันรู้ว่ามีคนเคยโพสต์มาแล้ว แต่บทความชิ้นนี้สมบูรณ์มาก................................................ พระตั๋งส่งศิษย์สี่คนกับมังกรขาวและพวกเทพอีกหนึ่งคณะไปยังแผ่นดินตะวันออกในราชวงศ์ถังเพื่อตระเวนสอนธรรมะ ในระหว่างทางพวกเขาเจอปีศาจหลากหลายชนิด ต่อสู้ไปสู้มาพบว่าพวกมันมีเบื้องหลัง ไม่ว่าจะทำชั่วอย่างไรก็ไม่ถูกลงโทษ จึงทำให้จั๋วเจี๋ยและสารถีทราบว่ามันช่างมืดมนเกินไป หนึ่งคนจึงหนีไปหลบในหมู่บ้านเก่า อีกคนก็ลุยลงไปในแม่น้ำทรายวน เหลือเพียงหวู่คงที่ยืนหยัดเพื่อความยุติธรรม สู้กับปีศาจทุกชนิดปกป้องอาจารย์ไปยังตะวันออกเพื่อตระเวนสอนธรรมะ สุดท้ายสวรรค์ทนหวู่คงไม่ไหว จึงตกลงกับพระตั๋งว่า—เราสามารถรับรองให้ถังซังจั้งเดินทางถึงฉางอานอย่างปลอดภัย แต่เจ้าต้องจัดการเจ้าสุนนั่นซะ พระตั๋งตกลง ภายใต้แผนการโจมตี มังกรขาวบาดเจ็บสาหัสตกลงไปตามหุบเขา หวู่คงพ่ายแพ้ถูกกดใต้ภูเขาห้าปราณ แต่ถังซังจั้งกลับทอดทิ้งหวู่คง เดินทางไปฉางอานเพียงลำพัง สอนธรรมะเสร็จ ถูกโปรดเกล้าฯเป็นอิสริยศักดิ์เพลิดเพลินกับความมั่งคั่งสมบูรณ์และสิ้นชีวิตอย่างสงบแบบธรรมดา ผ่านไปห้าร้อยปี หวู่คงก็หนีออกจากภูเขาห้าปราณได้ สำแดงพลังโดยไม่บอกใคร ทำให้สวรรค์ตระหนก สวรรค์จำเป็นต้องสัญญาให้จั๋วเจี๋ยกลายเป็นคนปกติเป็นแม่ทัพเทียนเผิง และสารถีเป็นแม่ทัพจวนหน้าม่าน เพียงเพื่อให้พวกเขาฆ่าหวู่คงได้ สุดท้าย เนื่องจากความเศร้าสลดใจจากการต้องต่อสู้กับพี่น้อง หวู่คงไปพบครูบาโพธิ์เพื่อตอบข้อสงสัย แล้วจึงปิดผนึกพลัง กลับไปยังภูเขาผลไม้และอยู่กับลิงรุ่นลูกไปจนตลอดชีวิตธรรมดา ในที่สุดบนยอดภูเขาผลไม้เขาก็กลายเป็นหินก้อนหนึ่ง…