เอสเซ้นส์ 《ชุดเจ้าสาว》-บทที่สิบสี่-ปลอบใจเซียวซวน
สถาบันธาตุ, ห้องเรียนหนึ่ง. เยาวชนคนหนึ่งพุ่งเข้าไปในห้องเรียนทันที, “เสี่ยวเสี๊ยะ! ฉันกลับมาแล้ว!” เยาวชนนั้นเดินไปหาคนที่เขาเรียกว่าเสี่ยวเสี๊ยะ. “เซินยู่? จริงๆ ใช่คุณเหรอ!” เสี่ยวเสี๊ยะถาม. “อืม! ฉันกลับมาแล้ว!” เซินยู่พยักหน้าตอบ. “พี่ชาย, ภารกิจทำเป็นยังไงบ้าง?” เสี่ยวเสี๊ยะถาม. “เฮ้อ~ อย่าพูดเลย? จนถึงตอนนี้ยังหาทางไม่ได้เลย.” เซินยู่ถอนหายใจ. “เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดคุณหรอก! ในเมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นมาตั้ง 1000 ปีก่อนแล้ว!” เสี่ยวเสี๊ยะปลอบใจเซินยู่. …… ลึกที่สุดของป่ามอนสเตอร์. “โฮ้--!” มอนสเตอร์สีทองทั้งตัวส่งเสียงคำราม. “หยุดคำรามได้แล้ว! ฉันสัมผัสลูกของเธอได้แล้ว!” มอนสเตอร์สีดำทั้งตัวพูด. “จริงเหรอ?! คุณไม่ได้หลอกฉันนะ?” มอนสเตอร์สีทองนั้นแปลงร่างเป็นหญิงสาวผมทองทันที. “ฉันสัมผัสตำแหน่งของลูกเรียบร้อยแล้ว.” มอนสเตอร์สีดำก็แปลงร่างเป็นมนุษย์เช่นกัน, แต่มีผมสีดำ. “ไม่ต้องห่วง, เธอก็เป็นลูกฉันเช่นกัน, ฉันจะไม่โกหกเธอ.” “อือ~~” หญิงสาวผมทองกระโจนเข้ากอดเยาวชนผมดำและร้องไห้. “ที่รัก, เราจะไปหาลูกเมื่อไหร่?” หญิงสาวผมทองเงยหน้าถาม. “รออีกสักพัก!” เยาวชนผมดำตอบ. …… “อ้าว~~” เย่ยออกแรงยืดตัว, “เมเม่จัง, เมเม่จัง! ตื่นได้แล้ว!” เย่ยเดินไปที่เตียงของเมเม่จัง, เขย่าเธอ. “ขอฉันนอนต่ออีกหน่อยสิ! ตอนกลางคืนค่อยเรียน!” เมเม่จังยังไม่ลุก. “ฉันไม่สนแล้ว, ฉันไปกินข้าวเช้าแล้วนะ.” เย่ยเดินออกจากห้องพัก. เฮ้อ~~ ช่วงนี้เกิดเรื่องเยอะมาก, เริ่มจากเซียวเสวียน, ต่อมาก็อัน, และสุดท้ายคือไข่คาบหนึ่ง. “พี่เย่ย, คุณคิดอะไรอยู่?” เซียวเสวียนไม่รู้มาจากไหน. “คุณทำให้ฉันตกใจจริงๆ! ทำคนตกใจอาจตายได้.” เย่ยตวาดใส่เซียวเสวียน. “ขอโทษ! ขอโทษ! ฉัน…ฉัน…ไม่ได้…ตั้งใจ…จริงๆ.. ฮือฮือ.” เซียวเสวียนร้องไห้. “เซียวเสวียน, อย่าร้องไห้เลย, ได้ไหม.” เย่ยปลอบใจ. “แต่…ฉัน…ทำให้…คุณ…ตกใจ…นี่.” เซียวเสวียนสะอื้น. “ฉัน…เซียวเสวียน, ขอโทษนะ, ฉันไม่ควรตวาดใส่คุณ, ทั้งหมดเป็นความผิดฉันเอง. อย่าร้องไห้เลย, ได้ไหม?” เย่ยลูบผมสีม่วงของเซียวเสวียน. “เย่ย…ฉัน…” เซียวเสวียนเช็ดน้ำตา, “ดี…ฉันจะไม่ร้องไห้แล้ว, พี่เย่ย, ไปกินข้าวด้วยกันเถอะ!” “อืม! ไปด้วยกันเลย!” เย่ยจับมือเซียวเสวียน, พร้อมวิ่งไปที่โรงอาหาร. การกระทำเพียงครั้งนี้ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองก้าวหน้าไปอีกขั้น.……
ตอบกลับ (16)
................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................ สำหรับบทนี้ฉันรู้สึกพูดไม่ออกอย่างมาก……
ต่อไปก็จะบ่น:กลางคืน ไม่ได้เจอกันซักพัก ผลงานดีนะ เห็นได้ว่าคุณตั้งใจมาก! เก็บไม้เท้าเล็ก ๆ ทั้งหมดไว้...
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —