เอสเซ้นส์ 《ชุดเจ้าสาว》-บทที่สิบห้า-เวทมนตร์

เย่กับเสี่ยวเสวียนมาถึงโรงอาหาร"เสี่ยวเสวียน กินอะไรอยู่?"เย่เดินไปที่หน้าต่างรับอาหาร"อะไรก็ได้ที่เธอกิน ฉันจะกิน!"เสี่ยวเสวียนตอบ"โอ้!"เย่สั่งแค่ไข่กับนมเย่กับเสี่ยวเสวียนนั่งลงที่ที่นั่งของตัวเอง"เสี่ยวเสวียน ทําไมเธอถึงดีกับฉันขนาดนี้? ครั้งที่แล้วฉันล่วงละเมิดเธอ แล้วเธอไม่โกรธ ครั้งนี้ฉันดุเธอ และเธอก็ไม่โกรธเหมือนกันฉันไม่เคยเข้าใจเลยว่าทําไมเธอถึงปฏิบัติกับฉันดีขนาดนี้"เย่มองเสี่ยวเสวียนแล้วถาม"นี่...นี่เป็นความลับ!"เสี่ยวเสวียนตอบว่า "เย่ ลาก่อน ฉันจะไปฝึกบําเพ็ญเพียรแล้ว!" เสี่ยวเสวียนรีบวิ่งไปที่อาคารสอน"ต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่!""ใคร?""เพิ่งผ่านไปแค่วันเดียวเอง นายก็ลืมฉันไปแล้ว""นายคือดาร์ก!""เอาล่ะ ฉันควรวาร์ปนายไปแล้ว!"วงเวทมนตร์ค่อย ๆ ก่อตัวใต้เท้าเย่ แสงสีดําวาบผ่านไป และเย่ก็หายไปไม่มีนักเรียนคนไหนรอบตัวแปลกใจ;ความหวาดกลัวนี้คือเหตุผลที่ทุกคนคุ้นเคยกับชุดเวทมนตร์เย่ปรากฏตัวในหอคอยธาตุมืด"เย่ มานี่สิ"ความมืดลอยอยู่ในอากาศ"อ่า—!อาจารย์ ทําไมถึงบิน!"เย่ตกใจ"นี่คือการบินกลางอากาศ สัญลักษณ์ของปรมาจารย์ปีศาจเก้าหยาง" "อาจารย์ ทําไมถึงบอกว่ามีอะไรเกิดขึ้น?"เย่ถามด้วยความสับสน"ก่อนอื่น ไม่มีทางที่เธอจะตกหลุมรักคุณตั้งแต่แรกเห็น เสี่ยวเสวียนเป็นหญิงงามที่น่าทึ่ง และคุณก็ไม่ได้หล่อหรือมีอํานาจมากนักไม่มีทางที่เธอจะตกหลุมรักคุณตั้งแต่แรกเห็น เธอต้องมีเหตุผลบางอย่างที่เข้ามาหาคุณ"เธอพูดด้วยเสียงต่ํา"ฉัน...I...ฉันไม่เชื่อว่าเธอมีเจตนาแอบแฝงอะไรถ้าเธอมี เธอคงฆ่าฉันไปนานแล้ว"เย่ไม่รู้ว่าทําไมเขาถึงพูดแบบนั้น"เฮ้~ อย่าพูดถึงมันเลยมาเริ่มงานกันเถอะ!เย่ ฉันเรียกเธอมาที่นี่เพื่อถ่ายทอดทักษะเวทมนตร์บางอย่างของเธอ""ทักษะเวทมนตร์?""นั่นคืออะไร?"เย่ถาม "นี่คือทักษะที่จอมเวทใช้ นักเวทที่มีคุณสมบัติเดียวกันจะใช้ได้เฉพาะทักษะเดียวกันเท่านั้น ทักษะเวทมนตร์แบ่งออกเป็น: ทักษะพื้นฐาน, ทักษะกึ่งฆ่า, ทักษะอัลติเมต และทักษะพิเศษขั้นสูง ทักษะพื้นฐาน: จอมเวททุกคนที่ต่ํากว่าระดับสามหยางสามารถเรียนรู้พร้อมกันได้ พลังของพวกเขาสามารถทําลายต้นไม้ใหญ่และฆ่าสัตว์วิเศษระดับ 1 ได้อย่างง่ายดาย;ทักษะกึ่งฆ่า: ซานหยาง ~ สามารถเรียนรู้พ่อมดหกหยางได้ พลังของพวกเขาสามารถทําลายพืชทั้งหมดบนพื้นที่ 100 ตารางเมตร และฆ่าสัตว์วิเศษที่ต่ํากว่าระดับ 4 ได้อย่างง่ายดาย;ทักษะอัลติเมท: พ่อมดเจ็ดหยาง ~ เก้าหยางสามารถเรียนรู้ได้ พวกเขาสามารถทําลายพืชบนพื้นที่ 1000 ตารางเมตร และฆ่าสัตว์วิเศษที่ต่ํากว่าระดับ 6 ได้อย่างง่ายดาย;ท่าฆ่าขั้นสุดยอด: นักเวทย์ศักดิ์สิทธิ์และนักเวทย์เทพสามารถเรียนรู้ มีพลังทำลายเมืองทั้งเมือง และยังสามารถฆ่าสัตว์ปีศาจระดับเก้าได้อย่างง่ายดาย” ขณะที่อันพูดถึงท่าฆ่าขั้นสุดยอด แววตาของเขาก็ส่องประกายความน่ากลัวขึ้นมาเล็กน้อย “ระดับ? นั่นคืออะไร?” “คือระดับของสัตว์ปีศาจ เหมือนระดับนักเวทย์มนุษย์ สัตว์ปีศาจระดับหนึ่งเทียบเท่ามนุษย์ที่ไม่ได้ฝึกเวทย์มนตร์ สัตว์ปีศาจระดับสองเทียบเท่านักเวทย์หนึ่งชั้น สัตว์ปีศาจระดับสามเทียบเท่านักเวทย์สองชั้น... สัตว์ปีศาจระดับสิบเทียบเท่านักเวทย์เก้าชั้น” อันกล่าว “อ๋อ แบบนี้นี่เอง! ฉันเข้าใจแล้ว!” เย่าพูด “ต่อไปเรามาทำเรื่องสำคัญกัน!” อันดึงเมล็ดพืชสีขาวมุกออกมา “นี่อะไร?” เย่ามองไปที่เมล็ดพืชสีขาวมุกนั้น “เมล็ดเวทย์” ลอยอยู่กลางอากาศพูดขึ้น “เมล็ดเวทย์คืออะไร?” เย่มองเมล็ดเวทย์ “พูดให้ถูก เมล็ดเวทย์คือวิธีการ ฝึกฝน และบทเรียนที่คนฝึกมีต่อทักษะที่เขารู้ นั่นคือความทรงจำของเขา” “โอ้! ฉันเข้าใจแล้ว!” “ตอนนี้ ฉันจะปลูกเมล็ดเวทย์เข้าในร่างกายของเธอ” อันให้เมล็ดเวทย์ลอยอยู่กลางอากาศ “ครับ” เย่ยืนตัวตรง พูดตอบเสียงเข้ม “หลับตา วางมือทั้งสองบนเข่า ร่างกายผ่อนคลาย ไม่ว่าต่อไปจะรู้สึกอย่างไร ให้นั่งนิ่ง ๆ ต้องรักษาความตื่นตัวไว้” เย่จัดท่าทางตามคำแนะนำของอัน ร่างกายของเย่สั่นขึ้นทันที เขารู้สึกถึงความร้อนและความเจ็บปวด “ผ่อนคลาย รักษาความตื่นตัว!” เสียงอันดังเข้าหู เย่ร่างกายเกร็งโดยไม่สามารถควบคุม มือที่วางบนเข่ากำกางเกงแน่น แต่เขายังคงกัดฟันอดทน แต่สุดท้าย เย่ก็สลบไป … “อืม~” เมื่อเย่าพยายามลืมตาคู่หนัก “เย่ ตื่นแล้วหรือ?” เขาได้ยินเสียงคุ้นเคย “ฉันสลบไปกี่วัน?” เย่ยากลำบากปีนขึ้นมา “ไม่กี่ชั่วโมง” ตอนนี้อันยืนอยู่บนพื้น “สำเร็จหรือไม่?” เย่ถาม “อืม! สำเร็จแล้ว! และร่างกายของเธอมีการเปลี่ยนแปลงมหาศาล” เย่สังเกตร่างกายอย่างละเอียด ผิวเนียนขึ้น ความยืดหยุ่นของร่างกายเพิ่มขึ้น และระดับยังเพิ่มขึ้นห้าระดับ “อัน พาฉันไปเรียนก่อนเถอะ!” เท้าของเย่าปรากฏวงเวทย์แสงขาว ละสายตาสว่าง เย่หายไป