【นิยายต้นฉบับ】จอมมาร〔2〕

ชายผู้เย็นชาและหล่อเหลาที่รู้จักกันในชื่อราชาปีศาจก้มหัวลงเล็กน้อย แต่ดวงตาที่ชัดเจนของเขาราวกับดาบที่ทิ่มแทงวิญญาณของชายหนุ่ม! ทันใดนั้นเด็กชายก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก
"หายใจไม่ออก...หายใจไม่ออก!" ” เขาไม่กล้าเคลื่อนไหวมากนักปล่อยให้หัวใจเต้นแรงจนปอดของเขาขาดออกซิเจนด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส “ราชาปีศาจ... น่ากลัวมาก!” ” เขานอนแข็งทื่อบนพื้นโดยมีเหงื่อเย็นไหลออกมาราวกับความกลัวในใจและเปียกโชกเสื้อผ้าของเขา
ราชาปีศาจมองดูชายหนุ่มตรงหน้าอย่างระมัดระวัง ประหลาดใจเล็กน้อย และพูดเบา ๆ : "ผู้สืบเชื้อสายของนางฟ้าเหรอ เขาดูเหมือนเขาจริงๆ..."
เสียงของราชาปีศาจนั้นน่าดึงดูดมาก ราวกับผ้าไหมผืนหนึ่งที่ลอยอยู่ในหูของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าและลอยอยู่ในใจของเขา มันแตกต่างจากเสียงปีศาจร้ายที่ฉันจินตนาการไว้มาก ราชาปีศาจนั้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังและสวยงามที่สุด รวบรวมสิ่งที่น่าทึ่งที่สุดในโลก ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นและจ้องมองไปที่ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของปีศาจด้วยความงุนงง
ทันใดนั้น ร่างของเขาก็สั่นเล็กน้อย และในไม่ช้าก็พร่ามัว ราวกับกลุ่มควันที่รวมตัวกันและกระจายไปในอากาศ
"จริงสิ..." ดวงตาของปีศาจฉายแววดุร้าย และสีหน้าของเขาก็ดูน่ากลัว ทันใดนั้น แสงสีทองสองดวงก็พุ่งออกมาจากม่านตาปีศาจ ทำให้เข้าใจถึงสมัยโบราณและส่องสว่างถึงอนาคต
ราชาปีศาจมองดูมันอยู่ครู่หนึ่ง และแสงสีทองก็หายไป เหลือเพียงดวงตาที่ชัดเจนของเขาซึ่งดูเหมือนจะมีเปลวไฟเต้น
"บ้าเอ๊ย!" !” เขามองขึ้นไปบนฟ้าและคำราม ผมสีเงินของเขาเต้นอย่างดุเดือดราวกับเทพเจ้าที่ลงมาสู่โลก อากาศแข็งตัวอย่างรวดเร็ว ดอกไม้น้ำแข็งปรากฏขึ้นและระเบิดออกมาจากอากาศบาง ๆ โลกทั้งโลกดูเหมือนจะแตกสลายด้วยเสียงคำรามนี้ นี่คือพลังของปีศาจ!
ราชาปีศาจต่อยกำแพงอย่างแรง แต่ไม่มีรอยแตกในผนัง ดูเหมือนว่ามีพลังแปลก ๆ บางอย่างปกคลุมปราสาท "แน่นอน... เขาฟื้นคืนชีพแล้ว" ด้วย!" ! 』ในเวลานี้ ราชาปีศาจโกรธมากจนผมสีขาวบริสุทธิ์ของเขากลายเป็นสีแดงเพลิง! เต้นรำราวกับไฟ ราชาปีศาจกัดฟันแล้วพูดด้วยความโกรธอย่างยิ่ง "มหาปราชญ์! ทำไมคุณถึงต่อต้านฉันเสมอ! ! สักวันหนึ่ง... ฉันจะฆ่าแกด้วยมือของฉันเองอย่างแน่นอน! 』
ชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ เขาล้มลงกับพื้นอย่างสูญเสีย หลังจากได้เห็นพลังอันยิ่งใหญ่ของราชาปีศาจแล้ว เป็นเรื่องยากสำหรับทุกคนที่จะสงบสติอารมณ์ได้ ทุกคนประทับใจในความแข็งแกร่งของเขา
ราชาปีศาจตะคอกอย่างเย็นชา เหยียดกรงเล็บน้ำแข็งอันใหญ่ของเขาออกแล้วโบกมือไปในอากาศ
"บูม!" 』รอยแตกสีดำปรากฏขึ้นออกมาจากอากาศในความว่างเปล่าตรงหน้าเขา เมื่อแสงส่องเข้ามาก็จะถูกกลืนหายไปทันที ดูเหมือนว่าจะนำไปสู่นรก
นี่คือ...รอยร้าวในเครื่องบิน! ! ชายหนุ่มจ้องมองไปที่รอยแตกที่ไม่มีที่สิ้นสุดพร้อมกับหายใจถี่อย่างรวดเร็วจนแทบไม่เชื่อสายตาของเขา
รอยแตกที่สามารถกระโดดเครื่องบินได้! เดินทางข้ามจักรวาลโดยตรง! !ทางเดินขนาดยักษ์แบบนี้ต้องการประเทศใหญ่ๆ อย่างน้อย 10 ประเทศเพื่อใช้ทรัพยากรเกือบทั้งหมดในการเปิดมัน! เขาฉีกมันออกด้วยมือเปล่าจริงๆ! !
ราชาปีศาจ... น่ากลัวเกินไป...
ราชาปีศาจไม่สนใจเด็กที่ตกตะลึงเลย และลุกขึ้นยืนเพื่อก้าวเข้าไปในรอยแตก
ในขณะนี้ ราชาปีศาจก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างและสีหน้าของเขาก็หยุดนิ่ง
เขายืนอยู่ที่นั่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และรอยยิ้มอันดุร้ายปรากฏบนใบหน้าของเขา
"...โอ้โห วิธีนี้...ฉันไม่อยากใช้" 』
ราชาปีศาจคิดกับตัวเอง
"แม้ว่าจะมีโอกาสล้มเหลวสูง...แต่เพื่อที่จะกำจัดคนๆ นั้นให้หมดไป...สู้ให้เต็มที่!" 』
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ราชาปีศาจก็เสริมความแข็งแกร่งให้กับความคิดของเขา บุคคลนั้น บุคคลเดียวในโลกที่สามารถคุกคามเขาได้ ผู้ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ เพื่อที่จะทำลายปัจจัยที่ไม่แน่นอนนี้ เขายินดีที่จะแบกไม่ว่าราคาจะสูงแค่ไหนก็ตาม
"เฮ้" ราชาปีศาจหันไปทางชายหนุ่มแล้วพูดว่า "เก็บสิ่งนี้ออกไป" ในอนาคตใช้สิ่งนี้เพื่อตามหาฉัน 』
เขาถอดตะปูออก และผลึกน้ำแข็งขนาดใหญ่ก็ค่อยๆ หดตัวลงจนกลายเป็นลูกปัดสีน้ำเงินขนาดเท่ากำปั้นในมือ
จากนั้นราชาปีศาจก็กลั้นหายใจและนั่งสมาธิ และลูกปัดหลากสีอีกสี่เม็ดก็บินออกไปลอยอยู่ในอากาศและเปล่งแสงแปลก ๆ
ในเวลานี้ ในมือของปีศาจมีลูกปัดอยู่ห้าเม็ด เม็ดเงินนั้นเปล่งประกายราวกับดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาว เม็ดสีแดงนั้นร้อนราวกับไฟที่ลุกโชน เม็ดสีน้ำเงินนั้นกัดราวกับผลึกน้ำแข็งและน้ำแข็งหิมะ และเม็ดสีม่วงนั้นลึกเท่ากับหลุมดำเงา พวกมันหมุนและเต้นไปรอบๆ ลูกปัดไร้สีที่อยู่ตรงกลาง
ราชาปีศาจหยิบลูกปัดไร้สีขึ้นมาแล้วมอบให้เด็กชาย ลูกปัดนั้นดูเรียบๆ แต่กลับเปล่งออร่าแบบเดียวกับราชาปีศาจ
"นี่คือต้นกำเนิดของวิญญาณดวงดาว ถ้าฉันเข้าใกล้ร่างกาย สีก็จะหายไป เมื่อมันหายไปอย่างสมบูรณ์ มันก็จะกลับคืนสู่ร่างกายของฉันโดยอัตโนมัติ” ชายหนุ่มรับลูกปัดอย่างเคร่งขรึมและพยักหน้าอย่างมึนงง
ทันใดนั้น ชายหนุ่มก็ตระหนักว่านี่ไม่ใช่สิ่งธรรมดา แหล่งกำเนิดของวิญญาณดวงดาว ชื่อนี้แปลกมาก
"เดี๋ยวก่อน!" ชายหนุ่มตะโกนใส่ราชาปีศาจที่กำลังจะจากไป "ฝ่าบาท พระองค์จะเสด็จไปไหน?"
ราชาปีศาจสะดุ้ง แล้วเขาก็ยิ้มจาง ๆ ให้กับชายหนุ่ม “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” เขาจ้องมองไปที่ม่านตาสีฟ้าของชายหนุ่ม “แต่นางฟ้าตัวน้อย คุณจะต้องเจอฉันแน่ใช่ไหม?”
ชายหนุ่มตกตะลึง ไม่เพียงแต่เพื่อรอยยิ้มที่สวยงามเท่านั้น แต่ยังเพื่อความไว้วางใจนั้นด้วย จากปีศาจจงวางใจ
"อืม!" ในที่สุดเด็กชายก็ยิ้ม
ราชาปีศาจยิ้มตอบแล้วหันหลังกลับ เส้นผมก็ค่อยๆ กลายเป็นสีขาวเด็กชายคิดว่าเขาจะก้าวเข้าไปในรอยแยกในเครื่องบิน แต่...
ร่างของราชาปีศาจค่อยๆ กลายเป็นน้ำแข็ง! จากเท้าถึงหัว มันก็พันรอบตัวเขาอย่างรวดเร็ว เมื่อผมเส้นสุดท้ายตกผลึก ปีศาจก็กลายเป็นน้ำแข็ง
ลูกปัดอีกสี่เม็ดในมือของราชาปีศาจเริ่มสั่นอย่างรุนแรง ราวกับม้าป่าวิ่งอย่างดุเดือด ราวกับน้ำท่วมที่พุ่งออกมาจากเขื่อน!
พวกมันบินขึ้นไปกลายเป็นอุกกาบาตแล้วบินออกจากปราสาท
"ไม่!" ชายหนุ่มตะโกนด้วยความหวาดกลัว ลุกขึ้นและไล่ตามเขาไป
อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ไร้ผล ด้านนอกปราสาท มีอุกกาบาตสี่ดวงกระจัดกระจายอยู่บนท้องฟ้า โดยแบ่งแยกออกจากกันที่ปลายทั้งสี่ของโลก
ชายหนุ่มล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง แต่จู่ๆ ก็จำอะไรบางอย่างได้ รีบวิ่งไปที่ป้อมทันที
ภายในปราสาท มีรอยแตกที่ชัดเจนปรากฏขึ้นบนประติมากรรมน้ำแข็งที่ราชาปีศาจควบแน่น และมันขยายตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ความกลัวเพิ่มมากขึ้น และชายหนุ่มก็ตัวสั่น ฉันเห็นรอยแตกร้าวทั่วร่างของ "ราชาปีศาจ"
เสียง "ปัง" ชิ้นส่วนของน้ำแข็งแตกเป็นผงและกระจายไปในอากาศอย่างชัดเจน
หัวใจของชายหนุ่มดูเหมือนจะตกลงไปในห้องใต้ดินน้ำแข็ง ขณะที่เขากำลังจะตะโกน เขาก็ตระหนักว่ามีบางอย่างอยู่ในแขนของเขา...
ลูกปัดสีดำสนิทส่องแสงอยู่ในแขนของเขา มันคือต้นกำเนิดของดวงวิญญาณดวงดาวของราชาปีศาจ!
"โอ้พระเจ้า...โอ้พระเจ้า..." กล้ามเนื้อทั่วร่างกายของเด็กชายสั่นอย่างรุนแรง ความกลัวของเขา...ความสิ้นหวังไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้อีกต่อไป
"ราชาปีศาจ...ราชาปีศาจ...ตายแล้ว!" 」