ไม่กี่วันนี้ โดโดเหนื่อยมาก เลยให้ตัวเองได้หยุดพัก! ฮี่ๆ สบายมากเลย! เพื่อนๆ คิดถึงฉันบ้างไหม ฉันคิดถึงพวกคุณแล้ว! ฮี่ๆ ครั้งนี้ยังคงเป็นบทกวี ทุกคนช่วยสนับสนุนด้วยนะ!\.\ (ความประทับใจเกาะเตียวหยู)\ ทะเลเริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง, ชาวบ้านจับกวางด้วยมีด ต้องรู้ว่านักรบตะวันออก, การสู้รบในอดีตได้จบลงแล้ว ห้าสิบปีที่ผ่านมา รวมกันแล้วก็แยกกัน, ประตูเมืองและถนนเสมือนคลื่นแม่น้ำ นักรบหนุ่มดาบคม, เลือดหยดแรกทะลุพงหญ้า ฉันเป็นนักเรียนผู้เจ็บปวด, ก็ยังมีความแค้นและกตัญญูต่อวีรบุรุษ ทองเงิน, เกาะเตียวหยู, ราชอาณาจักรหย่งเล่อ, ยังคงเป็นวันนี้ ดาบเจียงกงยังอยู่, ในสนามรบสัญลักษณ์ดาวโบกสะบัด\.\
\||\ (唯一) เมื่อฉันวางหัวลงบนหัวใจที่โดดเดี่ยว/บอกลาไป/แต่คุณกลับพูดกับฉัน/ให้อยู่ต่อ/คุณคือคนเดียวของฉัน/เมื่อคุณฝากหัวใจเร่ร่อนนี้/ละทิ้งชื่อเสียง/แต่ฉันกลับพบว่า/สิ่งที่รักษาไม่ได้คือความกระตือรือร้นนั้น/ทำไม/ไม่จับมือฉัน/ตามอย่างกล้าๆ/เสียงระฆังของคนเร่ร่อนบอกฉัน/ฝันอยู่ตรงโน้นก็จะตื่น/โปรดเชื่อ/จากมุมโลกถึงฟากฟ้า/คือคนเดียวอันเป็นนิรันดร์\.\
\||\ (永遇乐)\ โลกหมุนพันร่าง, เมฆค่ำเปลี่ยนท้องฟ้า, ลมฝนพัดผ่านหน้าต่าง ถามเรื่องความรัก, คนห่างไกลพันลี้, ความคิดถึงพาทีหนึ่งบอกเล่า ตั๊กแตนคู่บิน, กลายเป็นคู่รักแล้ว, นกฟีนิกซ์พักตามถนนเส้นทางเซียวเสียง วันนี้ฉัน, ร้องเรียนเอกสาร, น้ำตาเปื้อนใต้พัด ความรักของคนธรรมดา ม้วนซ้อนเป็นเพลงเย็น, รอเธอมองกลับมา ดอกหิมะและกุหลาบ, มุกเหมือนไหม, มรกตคลี่ฝุ่น มู่ซานทะเลลึก, ถั่วแดงประเทศใต้, สัญญาชีวิตตายด้วยกัน ลมใต้พัด, เปิดม่าน, ความรู้สึกรักในอก\.\
