《การวิ่งอย่างกล้าหาญ》

ขับร้อง: เหล่าเมี่ยว อีกครั้งหนึ่งในต้นฤดูใบไม้ผลิของเดือนกุมภาพันธ์ ทำให้ฉันนึกถึงยามเช้าในบ้านเกิด ตลอดชีวิตยากจะลืม ดวงตาที่ยากจะละจากของคุณ มีเพียงคุณเท่านั้นที่เข้าใจความลึกซึ้งของความเศร้าอาลัย อีกครั้งหนึ่งยามเย็นที่มีสีเลือด ปล่อยให้ฝุ่นทรายลอยเต็มท้องฟ้า ลาก่อนญาติพี่น้อง ฉันออกเดินทาง แม้ว่านี่จะเป็นการพลัดพรากระหว่างชีวิตและความตาย ภูมิประเทศอันงดงาม เรารักมันอย่างสุดซึ้ง น้ำและภูเขามากมาย เราเคยผ่านมา กลางฝนเลือดและพายุโกรธ วิ่งอย่างกล้าหาญ เสียสละเพื่อสู่ความอมตะของชีวิต อีกครั้งหนึ่งในคืนฝนฤดูใบไม้ร่วงที่พรำ ภูมิประเทศยังคงแดงด้วยธงรบ ฉันเผชิญทะเลเพลิงและสู่ยามลำบากในการสร้างฝันหลายครั้ง ไม่เสียใจในชีวิตนี้ ฉันทำความถูกต้องและความเมตตา ภูมิประเทศอันงดงาม เรารักมันอย่างสุดซึ้ง น้ำและภูเขามากมาย เราเคยผ่านมา น้ำตาของฉันไม่เสียใจ บาดแผลของฉันไม่เป็นรอย ภูมิประเทศอันงดงาม เรารักมันอย่างสุดซึ้ง น้ำและภูเขามากมาย เราเคยผ่านมา กลางฝนเลือดและพายุโกรธ วิ่งอย่างกล้าหาญ เสียสละเพื่อสู่ความอมตะของชีวิต