เอสเซ้นส์ 《ชุดเจ้าสาว》-บทที่สิบเจ็ด-พลังทำลายล้างของธาตุมืด

“โครม--!” เย่าประสบความสำเร็จในการปล่อยระเบิดธาตุมืด แต่ยังไม่ทันได้ดีใจ เขาก็เห็นว่า: ประตูพังแล้ว กำแพงรอบๆ เย่ก็พังด้วย เย่เห็นภาพที่น่าตกใจ: มีโครงกระดูกตัวเล็กหลายตัวเดินไปมาภายในห้องโถง โครงกระดูกมาจากไหน? นี่คือความคิดแรกที่เย่เห็นเมื่อเห็นโครงกระดูก “เอ๋…เกิดอะไรขึ้น?” เสียงหนึ่งดังมาจากห้องของใครบางคน “ไอ้โห! ทำไมกำแพงพัง!” “ใคร! ใครทำ! การเรียกโครงกระดูกก็พอแล้ว ยังไปทำกำแพงพังอีก!” จี้ล่าวโกรธจัด เดินมาหา “เจียงเสี่ยวเหมย โครงกระดูกนี่เจ้าที่เรียกใช่ไหม?” “อืม ใช่ฉันเอง!” เม่เม่จัง เดินมาหาจี้ล่า “เย่ ประตูและกำแพงนิแกทำพังใช่ไหม?” จี้ล่ามองเย่ “ทำไมถึงรู้ว่าฉันเป็นคนทำ?” เย่เดินมาหาจี้ล่า “อันดับแรก ที่ตรงนั้นแกได้รับความเสียหายมากที่สุด; อันดับสอง ดวงตาของแก ดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจมนุษย์ ไม่ว่าจะแสดงออกยังไง ดวงตาของแกก็จะ 'หักหลัง' แกเสมอ เย่ แกเป็นคนทำไม่ผิดแน่!” “ใช่ ฉันเป็นคนทำ!” เย่กล้าพูดยอมรับ “พวกคุณฝึกต่อไป ฉันมีธุระสักหน่อย!” จี้ล่าพูดกับลูกศิษย์ “เย่ เม่เม่จัง มากับฉัน” พูดจบ จี้ล่าเดินออกไปนอกประตู เย่และเม่เม่จังตามออกไปด้วย “เย่ แกใช้เวทมนตร์ใช่ไหม! และไม่ใช่เวทมนตร์ธรรมดาด้วยใช่ไหม!” จี้ล่าหยุด “ใช่ ฉันใช้เวทมนตร์” เย่ตอบอย่างใจเย็น แม้จะถูกตั้งคำถาม “งั้นเอาเวทที่ทำให้กำแพงพังมาให้ฉันดูสิ ใช่ ใช้ต้นไม้นี่!” จี้ล่าชี้ไปที่ต้นไม้ “ใช้เวทมนตร์ยิงใส่ต้นไม้นี่” “ได้!” เย่หลับตา สูบซับธาตุมืด ประกบมือกันแล้วแยกออก จากนั้นลูกบอลเวทมนตร์สีดำปรากฏขึ้นระหว่างมือ เย่เริ่มประกบมือ บีบลูกบอลเวทมนตร์ “ซู่ว--” เย่ยิงลูกบอลเวทมนตร์สำเร็จ “โครม--!” เสียงระเบิดเกิดขึ้น ระเบิดธาตุมืดสำเร็จ! “เวทนี่…” จี้ล่าเห็นต้นไม้ที่ระเบิดจนพังละเอียด รอบๆ ต้นไม้ก็ไม่มีหญ้าต้นไหน เวทนี้เกินกว่าจะเป็นเวทพื้นฐานแล้ว เป็นเวทสังหาร จี้ล่าตกใจอย่างมาก “ไปกันเถอะ!” …… เย่และเม่เม่จังเข้ามาในห้องทำงานของจี้ล่า “เจียงเสี่ยวเหมย เจ้าเป็นสายวิญญาณตาย เจ้าจะเรียกวิญญาณตายก็ไม่ผิด แต่ห้ามไปกระทบคนอื่น เข้าใจไหม?”好了,你可以走了!……(ต่อ)