บทความนี้คัดลอกจาก 《ฉันและหนังสือแห่งรอยยิ้มของคุณ》
หลังจากเวลานาน เมื่อฉันมาถึงต้าเหลียน ในที่สุดก็ได้เห็นทะเลสีน้ำเงินนั้น
ทะเลสีครามท้องฟ้าสีฟ้า สะท้อนกัน บ้านแดงต้นไม้เขียว อยู่เคียงข้างกัน ฝูงนกนางนวลโบยบินเรียกเสียงต่ำอยู่ขอบฟ้า ชายหาดทรายทองมีผู้คนสัญจรไปมา ครึกครื้นอย่างยิ่ง ไม่มีใครสังเกตว่ามีสาวน้อยสวมแว่นตากันแดดสีน้ำชาขนาดใหญ่ยืนอยู่ริมทะเล ดังนั้นก็ไม่มีใครสังเกตดวงตาของฉันที่เต็มไปด้วยน้ำตาภายใต้แว่นตากันแดด
ฉันคิดว่าถ้าซูเหนียนเล่อได้เห็นทั้งหมดนี้ เขาคงหัวเราะใส่ฉันและพูดว่า เหวียนเทียนหลาน หน้าตาไม่สวยก็อย่ามาร้องไห้อีก จะยิ่งน่ากลัว แต่ตอนนี้ความบริสุทธิ์ที่ตาเห็นก็ไม่สามารถต้านรอยยิ้มที่ใสสะอาดนั้นได้ แต่แต่อย่างไรก็ตาม ที่รักซูเหนียนเล่อ ฉันมาถึงเมืองที่คุณอยู่ แต่กลับมองไม่เห็นเงาคุณ ที่รัก ที่รัก คุณอยู่ที่ไหน?
(หนึ่ง) ไก่ตัวโตและลิงน้อยช่างฉลาด
ปี 1999 ฉันยังเรียนอยู่ในเมืองเล็ก ๆ ที่นั่นไม่มีทะเล และก็ไม่มีตึกสูง เพียงเงยหน้าก็สามารถมองเห็นท้องฟ้าที่กว้างไม่รู้จบ
ถ้าตอนนี้ยังสามารถเห็นท้องฟ้าสีฟ้านั้น ฉันคงมักจะเงยหน้ามองก้อนเมฆ นกที่บินแล้ว ความคิดถึงที่ไม่มีที่สิ้นสุด
แต่ตอนนั้นฉันยังไม่เข้าใจคำว่าสลดใจ ดังนั้นฉันจึงไม่มีโอกาสเงยหน้ามองฟ้าแล้วน้ำตาไหลเต็มหน้า
ทุกวันฉันมักจะหนีเรียนไปอาเขตเกมกับซูเหนียนเล่อ ชำนาญการหยอดเหรียญลงในตู้เกม จากนั้นถือด้ามคอนโทรลในมือหนึ่งและกดปุ่มตัวละครในเกมด้วยมืออีกข้าง ต่อสู้กับตัวละครของซูเหนียนเล่อจนฟ้าสลัวในเกม สุดท้ายมักลงเอยที่ฉันชนะ และระหว่างทางกลับบ้าน ซูเหนียนเล่อเรียกเสียงประหลาดโบกมือใหญ่ ๆ ว่า เหวียนเทียนหลาน คุณยังเป็นผู้หญิงอยู่ไหม
ฉันเหลือบตามองเขา ชายที่หยาบคายแบบคุณ อย่าเรียกฉันผู้หญิงตลอดเวลาเลย ดูเหมือนอายุของฉันมีร่องรอยแห่งกาลเวลา ฉันเป็นสาวน้อย สาวน้อย!
ซูเหนียนเล่อว่าเสียงแหลม สาวน้อยคำนี้ไม่มีทางเหมาะกับคุณ เมื่อมองซูเหนียนเล่อที่แปลกประหลาดและน่าตีอยู่ข้าง ๆ ฉันนึกถึงการพบกันเมื่อหลายปีก่อน
ตอนนั้นฉันประมาณสี่ห้าขวบ ยังเป็นเด็กหญิงสวมชุดสีชมพู ฟันหิวตัวเล็ก ผิวสีแทน มักใช้มือเช็ดน้ำมูกที่ชุดสีชมพู ชอบตามเด็กผู้ชายกลุ่มในตรอกไปก่อเรื่อง ทำให้บ้านรอบ ๆ เสียงโหวกเหวกวุ่นวายวันนั้นลุงที่อยู่ในเมืองเอากล่องลูกกวาดช็อกโกแลตมาให้ฉัน กล่องใส ลูกกวาดช็อกโกแลตหลากสี ทำให้ตาฉันพร่าไป ฉันตื่นเต้นกอดไว้ไม่อยากกิน ตอนกลางคืนก็กอดกล่องนอน เหมือนนอนบนสายรุ้งเลย
วันต่อมาฉันเอากล่องไปด้วยไม่ว่าที่ไหน ทำให้ดึงดูดสายตาอยากรู้อยากเห็นของคนเยอะ ฉันก็โชว์ออกไปอย่างไม่เกรงใจ แล้วก่อนที่เด็กๆ จะยื่นมือมาฉันก็ปิดกล่องทันที ดังนั้นเวลาหลังเลิกเรียนฉันก็ถูกเด็กในชั้นมาขวาง ให้แบ่งลูกกวาดช็อกโกแลตกิน ตอนนั้นฉันยังไม่เข้าใจหลักการที่ว่าคนมากกว่ามักชนะคนจำนวนน้อย คิดอยู่ดีๆ ปกติฉันก็ทำเรื่องซุกซนมาตลอด จะกลัวพวกเขาได้ยังไง เลยยกหัวอย่างหยิ่งและดูถูก ปฏิเสธที่จะแบ่งลูกกวาด
อาจเป็นเพราะความหยิ่งของฉันทำให้พวกเขาโกรธ พวกเขาพุ่งเข้ามาแย่ง ฉันกอดกล่องแน่นแต่สู้พวกเขาจำนวนมากไม่ได้ ในระหว่างแย่งไม่รู้ว่าใครเปิดกล่องออก ลูกกวาดหลากสีเด้งออกมากระจัดกระจายเต็มพื้น
เด็ก ๆ รอบๆ พุ่งไปเก็บเท่าที่ได้แล้วก็แยกย้าย เหลือฉันยืนอยู่ที่เดียวดุจคนโง่ มองลูกกวาดสกปรกบนพื้นค่อยๆ เดินไปเก็บแล้วใส่ปากกิน
ตอนนั้นเอง ซูเหนียนเล่อปรากฏตัว เขาใส่เสื้อเชิ้ตขาว ใส่เนคไทเล็กๆ รองเท้าหนังเงา มองฉันจากที่สูงกว่ายกเสียงทุ้มพูดว่า คุณไม่รู้จักคำว่าห้ามกินของที่ได้มาโดยไม่พยายามเองหรือ?
จำได้ว่าฉันตอนนั้นยังท่อง 'หงหงหง' ไม่คล่องเลย ดังนั้นคำพูดลึกซึ้งของซูเหนียนเล่อเหมือนไก่คุยกับเป็ด ฉันมองเขาด้วยสายตา 'คุณโง่หรือ' แล้วเก็บต่อแล้วใส่ปากเคี้ยว
เขาเห็นแล้วรีบวิ่งมาปัดมือฉันออกบอกว่า มันสกปรกแล้ว ฉันโกรธมองเด็กตัวเล็กที่ไม่รู้มาจากไหน เตรียมตัวสู้กับเขา แต่ท่าต่อไปของเขาทำให้ฉันสงบ เขาควานหาในกระเป๋าแล้วยื่นมือออก ผลปรากฏว่ามีลูกกวาดห่อสวยสองชิ้น ฝาอีกชิ้นวาดไก่ตัวเล็กภูมิใจ อีกชิ้นวาดลิงฉลาด
ฉันไม่เกรงใจยื่นมือไปหยิบฉีกห่อแล้วใส่ปากกิน
เขาเอียงหัวมองฉันแล้วพูดว่า น้องชาย ต่อไปอย่าใส่กระโปรงสีชมพู นั่นเป็นของเด็กผู้หญิงตอนแรกฉันกำลังสนุกกับการกินอยู่ดี ๆ พอได้ยินคำพูดนี้ เสียใจโกรธมือก็ยื่นผลักเขาล้ม จากนั้นเตะเขาแล้วหันหลังวิ่งหนี โธ่เอ้ย ถึงฉันจะเป็นคนตัวเล็ก ๆ แต่หน้าตาฉันก็ยังน่ารักอยู่ดี มองยังไงก็เหมือนผู้หญิงใช่ไหม!||(สอง)ครูทำเครื่องหมายเพศเธอผิดหรือเปล่า
ทุกคนบอกว่าความทรงจำวัยเด็กจะเลือนรางที่สุด แต่คำพูดนี้ชัดเจนว่าใช้ไม่ได้กับซูเหนียนเลอเลย ครั้งที่สองที่เจอเขาคือช่วง ม.1 แม่เพิ่งเปลี่ยนงาน จึงย้ายฉันไปเรียนโรงเรียนใกล้ที่ทำงานแม่ เพื่อสะดวกในการไปรับฉันหลังเลิกเรียน
แต่ฉันไม่เคยรู้เลยว่าวันนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของโชคร้ายของฉัน วันที่ไปโรงเรียนวันแรก ฉันยืนอยู่บนแท่นสอนนิ่ง ๆ แนะนำตัวเอง แล้วก้มตัวคำนับ ครูชี้ไปข้าง ๆ แล้วพูดว่า "นั่งข้างเหนียนเลอเลย เขาเป็นประธานนักเรียน สามารถช่วยเธอได้เยอะ"
ฉันก็ถือกระเป๋าไปนั่งที่ครูชี้พอดี พอเพิ่งนั่งเสร็จ เห็นชายหนุ่มข้าง ๆ หันหัวมายิ้มโชว์ฟันขาว ๆ ให้ฉันพร้อมรอยยิ้มมืดมน แล้วพูดว่า "หนูน้อย ไม่เป็นไรนะ!"
ฉันมองเขาตะลึง สุดท้ายเบิกตากว้าง มือสั่น รอถือขวดหมึกอยู่ก็หล่นดัง “ตุบ” หมึกสีน้ำเงินกระเด็นเปื้อนรอบ ๆ ขา คนรอบข้างมีแค่ฉันกับชายคนนี้ชื่อซูเหนียนเลอเท่านั้น ฉันใส่กางเกงขาสั้น เขาใส่กางเกงสีขาว รองเท้าเป็นหนังสีดำ ฉันล้างขาแปปเดียวก็หาย แต่ชัดเจนว่าเขาเป็นฝ่ายเดือดร้อน กางเกงสีขาวเปื้อนเลอะเต็มไปหมด
เรื่องราวหลังจากนั้น ซูเหนียนเลอมองฉันด้วยความดูถูก หน้าตาเหมือนจะสงสัยว่าฉันไม่ควรชดใช้กางเกงของเขาหรือไง
ฉันแค่กระพริบตาไร่อารมณ์แล้วเงยหน้ามองฟ้า ทำไมฉันต้องโง่ไปชดใช้กางเกงให้เขา มันซื้อส้ม串ร้อยกว่าชิ้นได้เลย และใครให้เขามาหลอกฉันแบบนี้ล่ะ
เขาเห็นว่าฉันไม่รู้สึกผิด แกล้งถอนหายใจ "เอาเถอะ ถือว่าให้น้องชายให้อภัยก็แล้วกัน"
ห้าปีต่อมา ได้ยินคำพูดนี้อีกครั้ง ความโกรธไม่ลดลงเลย ฉันตะโกนดัง ๆ ว่า ใครว่าเป็นหนูน้อย เสียใจนะ ฉันเป็นผู้หญิง!
ซูเหนียนเลอต้องตกใจที่เจอกับความเกรี้ยวกราดของฉัน เขามองฉันนิ่ง ๆ ครู่หนึ่ง แล้วเริ่มยิ้ม หัวเราะ ล้อเลียน จากนั้นชี้ไปที่ฉันและหัวเราะลั่น "ฮ่าฮ่า นี่เธอพูดจริง ๆ เหรอ……เธอทั้งตัวเหมือนผู้หญิงตรงไหน"……ฉันร้องตกใจ ฉันคลั่ง ฉันโกรธ แม้ว่าหลังจากสี่ปี ฉันยังเป็นหัวสั้น แต่ด้วยรูปลักษณ์ที่งดงามของฉัน จะบอกว่าฉันเป็นผู้ชายได้ยังไงกัน ฉันรีบหยิบบัตรนักเรียนจากกระเป๋าแล้วขว้างไปข้างหน้าเขา เอียงตาไปมองเขาแล้วพูดว่า ฮึม ชมให้ดีๆ นะ
ซูเนียนเล่อถือบัตรนักเรียนของฉันมองเพศนั้นอยู่ครึ่งวัน จากนั้นก็เก็บไว้คืนฉันอย่างระมัดระวัง แล้วก็มองฉันอย่างระมัดระวังครึ่งวัน ฉันมองฟ้าอย่างภาคภูมิใจไม่สนใจเขา สุดท้ายเขาพูดอย่างระมัดระวังว่า ครูอาจระบุเพศของคุณผิดใช่ไหม?
……
ฉันรู้สึกว่าสิ่งนี้เป็นเรื่องที่ทำลายฉันมากพอแล้ว ดังนั้นหลังจากนั้นฉันก็เริ่มไว้ผมยาว
ทั้งฤดูร้อน ผมของฉันยาวเหมือนหญ้าบ้าคลั่ง และในที่สุดก็ใส่กระโปรงยาวและมัดโบว์เหมือนสาววัยเดียวกัน ทุกวันนี้ฉันยังจำได้ว่าเมื่อฉันยืนอยู่ต่อหน้าซูเนียนเล่อ วันนั้นเขาตกตะลึงมองฉันแล้วพูดว่า ฉันผิดเอง ฉันผิดจริงๆ ฉันยอมรับว่าคุณเป็นผู้หญิง ฮึม ฉันก็รู้ว่าความงามของฉันสามารถทำให้เขาหวั่นเกรง
แต่ในเวลานี้ฉันกับซูเนียนเล่อสนิทกันมากแล้ว เพราะเรานั่งข้างกัน เล่นโกะ 5 วงพร้อมกันในชั้นเรียน หรือเล่นไพ่ หลังเลิกเรียนก็ไปเกมเซ็นเตอร์ด้วยกัน ทุกครั้งที่ตัวละครของฉันเอาชนะตัวละครของเขาจนเละ หลังจากฆ่าเขาแล้ว ฉันยังจะขึ้นไปเหยียบอีกไม่กี่ที
ซูเนียนเล่อมองฉันเอียงตา เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงแบบคุณเลย ไปตีศพคนนี่ไม่ยุติธรรมเอามากๆ
ฉันแก้เถียงกลับอย่างดุเดือด ถ้าฉันมีความเมตตาต่อเธอ ฉันจะมีชีวิตรอดไหมล่ะ?
แม้ว่าซูเนียนเล่อจะถูกฉันเล่นเกมชนะทุกครั้งจนหน้าหมอง แต่ในด้านการเรียน เด็กอัจฉริยะที่อายุห้าขวบสามารถพูดว่า “ไม่รับสิ่งที่คนอื่นให้เรา” ชื่อของเขาก็ยังถูกจัดอยู่ในอันดับหนึ่งในกระดานแดงอย่างโดดเด่น ขณะที่ทักษะเกมของฉันพิถีพิถันจนยอดเยี่ยม แต่ผลการสอบของฉันกลับตรงกันข้าม ร่วงลงอย่างรวดเร็วเหมือนการตกอย่างเสรี
แม่ฉันเห็นผลสอบก็หน้าดำกว่าทุกวัน สุดท้ายวันหนึ่งเธอทนไม่ไหว ถือไม้กวาดและตวาดว่า หวงเทียนหลาน……
พอเห็นแม่หน้าดุราวกับปีศาจ ฉันก็รีบฉวยซูเนียนเล่อที่กำลังจะส่งฉันกลับบ้านมาไว้หลังเขา ซูเนียนเล่อมองฉันอย่างดูแคลน ราวกับจะพูดว่า เวลาไปตีศพคนอื่น คุณไม่ได้กลัวใช่ไหม แล้วตอนนี้ความกล้าไปไหนหมดล่ะ?ฉันหันตาไปข้างบนไม่สนใจเขา เขากลับหัวไป ยิ้มตาปรือมองแม่ของฉัน แล้วยื่นใบรายงานผลการเรียนในมือให้แล้วพูดว่า ป้า ผมเป็นเพื่อนของเทียนหลาน ผมสามารถช่วยสอนเธอได้ในอนาคต
แม่ของฉันเห็นคะแนนเต็มในใบรายงานของซูเหนียนเล่อก็ยิ้มแก้มปริทันที จากนั้นก็เชิญซูเหนียนเล่อเข้ามาในบ้าน ความอบอุ่นนั้นช่างใกล้ชิด
ตั้งแต่แม่ของฉันเห็นผลการเรียนที่น่าประทับใจและความเป็นเด็กดีของซูเหนียนเล่อ แม้ฉันจะพูดจนปากเปื่อย แม่ก็ไม่สนใจ บอกว่าขอให้เหนียนเล่อช่วยฉันมากขึ้น จริง ๆ แล้วคือให้เขาคอยสอดส่องฉัน
วันต่อมา ฉันและซูเหนียนเล่อจึงไปเกมเซ็นเตอร์น้อยลง เพราะเขายอมรับภารกิจสำคัญที่แม่มอบให้ ทุกวันหลังเลิกเรียน เขาจะมาที่บ้านฉันก่อนเพื่อช่วยสอนฉัน เพราะเขากลัวว่าถ้าฉันสอบไม่ติด ม.2 ต่อไปก็จะไม่มีใครเล่นเกมส์กับเขาได้ ฉันมองเขาด้วยตาเศร้า ๆ ทุกครั้งและพูดว่า ด้วยสติปัญญาของฉัน จะไปผ่านการสอบเลื่อนชั้นได้ยังไงล่ะ
แล้วทำไมทุกครั้งสอบถึงไม่ผ่านล่ะ?
…|| (สาม) ทะเลคือท้องฟ้าที่คว่ำกลับ
หลังจากความทุกข์ยากมาหลายวัน ในที่สุดฉันก็สอบติด ม.2 แบบเสี่ยงพอดี ถึงแม้ว่าชื่อของซูเหนียนเล่อยังติดอันดับหนึ่งในรายชื่อสอบ และฉันติดอันดับสุดท้าย แต่นี่ก็ไม่สามารถหยุดความตื่นเต้นของฉันได้ ถือเป็นการพิสูจน์ว่าฉันสามารถสนุกสนานกับซูเหนียนเล่อได้อย่างสบายใจอีกครั้ง
ฉันคิดว่าสองเรื่องใหญ่ที่สุดใน ม.2 คือ เรื่องแรก ซูเหนียนเล่อชอบสาวคนหนึ่ง สาวคนนั้นสวยจนแม้แต่ฉันที่ถือว่าตัวเองงดงามจนต้องอายพระจันทร์ รู้สึกอายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เรื่องที่สองคือ ปีนั้นเราได้สัมผัสกับคอมพิวเตอร์ จากนั้นซูเหนียนเล่อใช้มันเล่นเกม ขณะที่ฉันใช้มันไปทำรักออนไลน์ที่ยิ่งใหญ่และถูกต้อง
ทุกวันหลังเลิกเรียน ซูเหนียนเล่อก็มักลากฉันตามเธอแบบลอบ ๆ จนเห็นเธอเข้าบ้าน สำหรับเรื่องนี้ ฉันมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยามหลายครั้ง แต่เขาไม่สนใจฉันเลย ฉันทำได้เพียงทำใจ
เพราะหลังจากนั้นฉันมีเรื่องขอความช่วยเหลือจากเขา ให้เขาโกหกแม่เพื่อช่วยสอนฉัน จากนั้นก็ไปเล่นเน็ตด้วยกัน
ซูเหนียนเล่อก็ดูถูกการกระทำของฉันเช่นกัน แต่เขาไม่เก็บตัวเหมือนฉัน เขาพูดตรง ๆ ว่า ไม่คิดเลยว่า เหว่ยเทียนหลาน เธอชอบผู้ชายแก่ แหงะ ไม่กลัวถูกหลอกเหรอ
ฉันพิมพ์คีย์บอร์ดด้วยนิ้วไว ๆ แล้วย้อนมองเขา ทำไมคุณต้องสนด้วยล่ะ
ฉันคิดว่าซูเหนียนเล่อไม่ต่างจากคนพูดว่าผลไม้อร่อยเพราะกินไม่ได้ เขาไม่กล้าสารภาพรักเอง เห็นฉันมีความสุขก็อิจฉาซ่งหลานไห่ไม่ใช่คนไม่ดีเลยนะ เขาอ่อนโยน ใส่ใจ ดีและสุขุม อีกทั้งเขาเรียนที่มหาวิทยาลัยทางทะเลในเมืองชิงเต่า เมืองที่สวยงาม เขาบอกว่าเมืองนั้นมีไฟนีออนสวยงาม แสงแดดสว่าง และที่สำคัญคือมีทะเลที่บริสุทธิ์ ในที่สุด เขามักจะพูดว่า "เทียนหลาน เมื่อโตขึ้น ต้องมาหาฉันนะ ฉันพาเธอไปดูทะเล" ตอนนั้นฉัน นอกจากเห็นทะเลจากทีวีและอินเทอร์เน็ตแล้ว ก็ไม่มีความรู้เลย ดังนั้นจึงรู้สึกอยากไปมาก ฉันมักจะถามซ่งหลานไห่ว่า “หลานไห่ หลานไห่ ทะเลมันยิ่งใหญ่แค่ไหนกันนะ?” เขาตอบว่า “เทียนหลาน ทะเล…ก็เหมือนฟ้าที่ถูกกลับด้าน” ตั้งแต่นั้นมา เวลาว่าง ฉันมักมองท้องฟ้าอันกว้างไกลและนึกถึงทะเล นึกถึงซ่งหลานไห่ เขาต้องมีใบหน้าที่สดใส ดวงตาอันลึกซึ้งเหมือนทะเล เขาใส่เครื่องแบบนาวีสีน้ำเงินต้องดูดีกว่าคนอื่นแน่นอน ฉันดื้อรั้นเชื่อว่าการรู้จักกับซ่งหลานไห่เป็นโชคชะตา เพราะชื่อฉันมีคำว่า 'เทียน' ส่วนชื่อเขามีคำว่า 'ไห่' ทะเลคือฟ้าที่กลับด้าน นี่เป็นคำพูดที่วิเศษที่สุดในโลก ซูเนียนเล่อรับรู้จริง ๆ ว่าฉันกำลังทำความรักทางอินเทอร์เน็ตตอนม.3 ในวันเกิดฉัน ได้รับพัสดุจากชิงเต่า กล่องสูงกว่า 1 เมตร ตอนเรียนมัธยมต้น ไม่มีใครส่งของขนาดนี้หรอก ดังนั้นตอนรับพัสดุ ครูยังตกใจ เพื่อน ๆ ล้อมฉันด้วยความอยากรู้และจุกจิกพูดกัน
