<บทความที่สวยงาม><ความดีทำให้ชีวิตสวยงามเช่นนี้>

เคยคิดว่าการทิ้งเวลาเอาไว้ จะทำให้ความรู้สึกถูกเก็บฝังจนชาไปหมดแล้ว แต่พอได้พลิกดูไม่ตั้งใจ ก็มีเรื่องราวหนึ่งที่ทำให้ฉันน้ำตาไหลพราก... อาคารในโครงสร้างถล่มลงมา ผู้ชายคนหนึ่งและผู้หญิงคนหนึ่งจับกิ่งไม้ไว้ กิ่งไม้เล็กๆ นั้นชัดเจนว่าไม่สามารถรับน้ำหนักของผู้ใหญ่สองคนได้ ดูเหมือนว่ากำลังจะหัก ผู้หญิงร้องไห้พูดว่าเธอมีลูกสองคน ถ้าเธอตาย ลูกจะทำอย่างไร? ผู้ชายปล่อยมือออก ก่อนจะตกลงไป เขาพูดเพียงว่า 'ดูแลลูกของเธอให้ดี' เจ็ดคำนี้คือชีวิตหนึ่งสิ้นสุด สามชีวิตดำเนินต่อไป; เจ็ดคำนี้คือการสละรัก กลายเป็นแสงแห่งความดี! ฉันนอนคุกเข่าบนที่นั่งร้องไห้ ร้องไห้ทั้งความซาบซึ้งและความเศร้า อย่างซับซ้อน ชีวิตถึงแม้ว่าจะมีค่ามาก โลกที่หลากสีสันช่างดึงดูด แต่สำหรับชีวิตที่ดีงามและมีค่า อำนาจที่ทำให้ผู้ชายนั้นปล่อยมือคืออะไร! ฉันนึกถึงเรื่อง 'ไททานิก' ที่สร้างความสะเทือนใจให้โลกในปีนั้น ผู้ชายที่ใส่สูทเรียบร้อยนั่งในห้องโถงของเรือ; คู่สามีภรรยาที่นอนกอดกันเต็มไปด้วยผมขาว; แม่ที่มีรอยยิ้มอ่อนโยนเล่าเรื่องให้เด็กๆ ฟัง; มือไวโอลินที่เล่นเพลงปลอบให้ผู้คนสงบบนดาดฟ้า; กัปตันที่ยิงตัวตาย พวกเขามีพลังอะไรที่ทำให้พวกเขาเลือกสละชีวิต ทอดโอกาสรอดให้ผู้อื่น? หลังจากประสบเพื่อนเสียชีวิตก่อนวัย ฉันจึงเห็นคุณค่าชีวิตตัวเองมากขึ้น แต่ละขณะชีวิตเสมือนทรายละเอียดร่วงหล่นผ่านนิ้ว ชีวิตมีเพียงครั้งเดียว เป็นสมบัติที่แสนล้ำค่าที่พระเจ้ามอบให้! ฉันใส่ใจและรักชีวิตมาก ผู้ชายในเรื่องเป็นเช่นนั้น ผู้หญิงเช่นนั้น สุภาพบุรุษบนเรือ คู่สามีภรรยา แม่ มือไวโอลิน พนักงานเรือยังคงเช่นนั้น แต่พวกเขาใช้ชีวิตที่ล้ำค่าของตน แลกกับการอยู่รอดของผู้อื่น นี่คืออะไรกัน? มีเรื่องเล่าของเด็กหญิงคนหนึ่ง เมื่อทราบว่าไม่มีนกตัวไหนไม่กินแมลง เธอเลือกที่จะเป็นแมลง การเลือกของเธอเป็นการสนับสนุนให้การรอดของนก เป็นความรัก ความเมตตาต่อชีวิตและการเคารพชีวิต คล้ายกับผู้ชายที่ปล่อยมือ เหมือนสุภาพบุรุษที่ไม่ได้ขึ้นเรือชูชีพ การเลือกของเด็กหญิงทำให้ฉันละอาย ใจที่ยึดมั่นในชีวิตมากเกินไป ทำให้ฉันหลงทางจากความเมตตา! แต่สุดท้าย ฉันตื่นขึ้นมา น้ำตาของฉันชำระสิ่งสกปรกในจิตวิญญาณ ทำให้ฉันซาบซึ้งต่อผู้คนที่มีความดีงาม! ดูแลผู้อาวุโสเหมือนผู้อาวุโสของตน ดูแลเด็กเหมือนเด็กของตนเองเช่นเดียวกับผู้อื่น.นี่คือสาระสำคัญในชีวิตที่บรรพบุรุษบอกเรา แต่ละคนมีความเห็นแก่ตัวกันบ้าง เพราะเรากลัวที่จะสูญเสียชีวิต กลัวว่าจะไม่ได้สัมผัสความสุขในโลกอีก ไม่มีผู้ศักดิ์สิทธิ์ ไม่มีคนเพอร์เฟกต์ มีเพียงพวกเราที่มีข้อบกพร่องมากมายคอยดูแลชีวิตที่ไม่สมบูรณ์ ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญกับสี่แยกมากมายในชีวิต เราจึงมักลืมความเมตตา การให้ความสำคัญกับชีวิตเป็นสิ่งที่น่านับถือ แต่ความยึดมั่นชีวิตอย่างมากเกินไปกลับเป็นความอ่อนแอที่น่าเศร้า ความเมตตาเป็นสมบัติล้ำค่าที่ต้องเสียสละผลประโยชน์ส่วนตัว คนที่ยึดมั่นในชีวิตอย่างมากจะไม่เลือกการเสียสละเพื่อความเมตตา หากไม่มีความส่องสว่างจากมนุษยธรรมของความเมตตา ชีวิตจะน่าห่วงใยขนาดนั้นหรือ? ชีวิตสวยงามขนาดนั้นหรือ? เราที่ยังมีชีวิตอยู่ต่างก็เลือกที่จะอยู่รอด และเคารพชีวิต เพราะเราเคารพชีวิต เราจึงต้องรัก ต้องให้ ต้องให้อภัย ต้องรู้คุณค่าของสิ่งต่าง ๆ — เหล่านี้คือเนื้อหาของความเมตตานั่นเอง