<บทประพันธ์งดงาม><ฉันแตกสลายกลายเป็นโคลน ยินดีที่จะกลายเป็นชุดเจ้าสาวโดยเปล่าประโยชน์>

ความรักลึกซึ้งเหมือนกับต้องพึ่งพาอาศัยกัน ราวกับเมฆกับฝน; ความรักซาบซึ้งราวกับยั่งยืน ราวกับลมกับทราย; ความรักเศร้าโศกเพราะไม่ได้พบกัน ราวกับดาวกับจันทร์; ความรักขมขื่นเพราะต้องพรากจากกัน ราวกับโคลนกับดอกไม้ บางความรัก ชะตาชีวิตกำหนดแล้วว่าเป็นเพียงดอกไม้บานเพียงชั่วคราว บางความรัก ในชีวิตนี้ก็เป็นได้เพียงทรายที่ไหล... —— คำนำ ฉันชินกับการเปลี่ยนฤดูจากปลายร้อนสู่ฤดูใบไม้ร่วง จึงใส่เสื้อตัวสั้นเพิ่มเสื้อคลุมหนึ่งตัว เดินไปตามมุมถนน ให้ลมเย็นที่อายอายแอบซุกหน้าเบา ๆ เงาไม้พลิ้วไหว ใบไม้สีหมึกที่ยังไม่ร่วงราวกับกำลังเพลิดเพลินกับมือเล็ก ๆ ของฉันที่ยื่นไปค่อย ๆ นวดเบา ๆ ฉันหลับตาปิดเบา ๆ ราวกับธรรมชาติคือฉัน และฉันคือธรรมชาติ และภายในใจของฉันก็ส่งเสียงร้องอย่างต่อเนื่องว่า: ฉันคือลม… ฉันคือลม ใช่ ฉันบอกตัวเองอย่างดื้อรั้นว่า ฉันคือลม ฉันคิดแบบนี้ในหัว และในจิตใต้สำนึกก็เชื่อเช่นนี้ หลายปีที่ผ่านมา ใช้ชีวิตเรียบง่ายในความเป็นจริง แต่หัวใจที่อยากรู้อยากเห็น ง่ายต่อการรัก และเต็มไปด้วยบาดแผล กลับเคยผ่านร้อนหนาวและล่องลอยไปไกล สิ่งเหล่านี้ ปีแล้วปีเล่า ฉันมองดู และสัมผัสว่าหัวใจหนึ่งหยดเลือดอย่างไร หินกร่อนอย่างไร ลมกัดกร่อนอย่างไร และสุดท้ายกลายเป็นฝุ่นผงปลิวตามสายลม กลายเป็นส่วนหนึ่งของลม ฉันคือลม ลมเบาบาง ลมเรียบง่าย ฉันเชื่อเช่นนั้น เพราะลมเช่นนี้ จะไม่รู้สึกตื่นเต้นเพราะคู่รักได้อยู่ด้วยกัน จะไม่โศกเศร้าเพราะสิ้นสุดชีวิต เพราะมีเพียงฉันเป็นลม ในความสุขจึงไม่ต้องใช้ความสงบเพื่อระงับความยินดีที่ปรากฏขึ้นในใจ และก็เพราะมีเพียงฉันเป็นลม ในความเจ็บปวดจึงไม่ต้องใช้ความเข้มแข็งเป็นที่พึ่งของใจ ฉันคือลม ภารกิจของฉันคือพามาซึ่งการเกิดใหม่และการสิ้นสุดของความเสื่อมโทรม ฉันพัดผ่านดินแดนอันกว้างใหญ่ ภูเขาแม่น้ำไม่สิ้นสุด ฉันได้เห็นสีเขียวชะอุ่มและความแห้งแล้งไกลสุดตา ฉันควรจะไร้ความเศร้า ไร้ความสุข ไร้รูปร่าง แต่ทำไมการเกิดใหม่และความแห้งแล้งถึงสามารถเห็นเงาของฉัน? ทำไมฉันจึงเห็นหญ้าเขียวที่เกิดใหม่มองฉันด้วยสายตาที่แฝงด้วยความเมตตา? ทำไมกลีบดอกไม้ที่ร่วงโรยแสดงความสงสารต่อฉัน? ฉันถามพวกเขา ฉันคือลม ทำไมต้องสงสารฉัน ทำไมต้องเมตตาฉัน? พวกเขาไม่ตอบฉัน เพียงเงียบ ฉันเริ่มตะโกน ฉันคือลม ลมไร้ความสุข ไร้ความเศร้า ไร้รูป ทำไมต้องสงสาร ทำไมต้องเมตตา ทำไมต้องเป็นเช่นนี้?ลมเริ่มพัดแรง หญ้าสีเขียวขยับไปมาโดยไม่ตั้งใจ ราวกับปฏิเสธตัวตนของฉันในฐานะสายลม;หลังจากคําราม ลมก็ค่อย ๆ สงบลงอีกครั้งเสียงแตก กลีบดอกร่วงลงจากใจกลางดอกไม้ สร้างเสียงเงียบจนไม่มีใครเกาได้ แต่ภาพนั้นกลับคุ้นเคยการดูภาพนี้ ลมนี้—ไร้ความสุข ไร้ความเศร้า และมองไม่เห็น—รู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่มแทงในวินาทีที่กลีบดอกไม้หลุดจากกลาง ฉันร้องออกมาว่า: ฉันคือสายลม!ฉันพยายามลืมภาพกลีบดอกไม้ร่วงจากใจกลางดอกไม้;ขณะที่กลีบดอกไม้ร่วง ฉันพยายามดิ้นรนแต่พูดไม่ออก; จนกระทั่งกลีบดอกไม้ร่วง ฝนก็เริ่มตก และฉันก็ล้มลงกับพื้นอย่างหนัก หมดสติ......ในจิตใต้สํานึก เสียงตะโกนของฉันกลายเป็นคําถาม: ฉันคือสายลมหรือเปล่า?ฉันลืมไปว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เมื่อฉันตื่นขึ้นมา ฉันพบว่าตัวเองถูกเหยียบโดยร่างหนัก—ก้านดอกไม้ในชั่วขณะนั้น ฉันเข้าใจ—ฉันไม่ใช่สายลมในความทรงจําของฉัน ปีเหล่านั้นมีกลีบดอกไม้ที่ร่วงจากใจกลางดอกไม้และปลิวไสวตามสายลม;ในความทรงจําเหล่านั้น มีกลีบดอกไม้ที่ลอยไปตามสายลมตลอดหลายปีจนมันเน่าเปื่อย;ในปีเหล่านั้น มีกลีบดอกที่หลังจากเน่าเปื่อยอย่างสมบูรณ์ก็ละลายไปกับสายลม;เพราะฝน ฉันจําได้ว่าฉันไม่ใช่สายลม จากนั้นฉันก็เงียบ ๆ มองดูก้านดอกไม้เติบโตเป็นภาชนะ กลีบ กลีบดอก และเกสรตัวผู้ จนกระทั่งผึ้งและผีเสื้อถูกเรียกออกมา ขณะที่ฉันเงียบวันหนึ่ง หลังจากผึ้งและผีเสื้อเก็บเกสรเสร็จและจากไป ดอกไม้ก็ก้มศีรษะทักทายฉันว่า "สวัสดี ฉันชื่อฮวา"ฉันหยุดชั่วครู่ แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหัวใจเปิดกว้างขึ้นเรื่อย ๆฉันโล่งใจและยิ้มตอบกลับว่า "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหนี......"ฉันลืมตา ปรับแว่นตาด้วยมือขวาตามนิสัย สูดลมหายใจลึก แล้วผ่อนลมหายใจออกจริง ๆ แล้ว ไม่ว่าอารมณ์และความรักในโลกนี้จะยืนยาวแค่ไหน ใครจะบอกได้ว่าใครถูกหรือผิด? บางทีตอนนี้มันอาจจะใกล้ชิดเหมือนกาว แต่ในตอนนั้นมันจะพังทลายสิ่งที่สําคัญไม่ใช่การได้ในสิ่งที่คุณต้องการ แต่คือการได้สิ่งที่คุณทําได้จริงๆเพื่อสิ่งนั้น ฉันจึงยอมกลายเป็นผง พร้อมจะเป็นชุดชั่วคราวสําหรับผู้หญิงที่ฉันเคยรัก......