<บทความสวย><ปีแห่งวัยเยาว์ที่เราวิ่งด้วยกัน>

บางสิ่งบางอย่างเหมือนเป็นเรื่องไร้ผล เช่นความเยาว์วัย บางความรู้สึก มีความพยายามแต่ไม่สามารถครอบครอง บางคน เคยกอด แต่ไม่สามารถเก็บไว้ตลอดกาล เวลาผ่านไปเร็วเกินไป เราทุกคนเติบโตไปพร้อมกับความล้มลุกล้มคลาน ควรดำเนินต่อไปอย่างไร ควรปล่อยวางอย่างไร? ความรักในวัยเยาว์ มันเหมือนไม้ขีดที่เผาไหม้หมดแล้ว นอนนิ่งอยู่ในมุม เงียบๆ ความรักในวัยเยาว์ มันเหมือนบันทึกที่จารึกลงลึกในใจ บันทึกอดีตไว้อย่างอ่อนโยน ความรักในวัยเยาว์ มันเหมือนเพลงเศร้า ร้องยกย่องความเศร้าเมื่อครั้งอดีต ความรักในวัยเยาว์ เราได้เล่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า เวลาเป็นสิ่งที่ทิ้งหลักฐานที่ดีที่สุดให้กับเรา เพื่อพิสูจน์ความไร้เดียงสาของเรา และสิ่งนี้ก็เพียงพอแล้ว ฉันยินดีเชื่อในชีวิตหน้าของคุณ ความรักที่คุณเอาใจใส่ซึ่งกันและกัน ความสาบานในทะเลและภูเขา ความรักคงอยู่ชั่วนิรันดร์ แต่สุดท้ายแล้วเราก็ไม่สามารถไปถึงความนิรันดร์ที่งดงามที่สุดได้ น่าเสียดายมาก ที่รัก การกล่าวอำลาเพียงสั้นๆ แต่ทำให้ใจว้าวุ่น พูดคำว่า ‘ลาก่อน' แต่คิดว่าจะพบกันที่เดิมอีกครั้ง ปรากฏว่าการพรากจากในวัยเยาว์ทนต่อการพิสูจน์ของเวลาไม่ได้ สุดท้ายเราก็จะค่อยๆ ไกลกัน ในตอนนั้นคุณเป็นคนเดียวของฉัน ความสูงใหญ่ของคุณให้ความรู้สึกปลอดภัยเพียงพอ การมองหน้าคุณทำให้ฉันมีเรื่องจะพูดไม่รู้จบ เหมือนเด็กน้อยซุกซน สามารถงอนง้อ โกรธได้ มีคุณเอาใจมากๆ ฉันโชคดีจริงๆ ตอนนี้... มองดาว ฉันนึกถึงว่าคุณชอบที่สุด แต่คนที่พูดว่าชอบดวงจันทร์ที่สุดอย่างฉัน เปลี่ยนไปแล้ว... แต่คุณไม่เข้าใจ บางครั้งฉันเผลอคิดถึงคุณนานๆ ซึ่งบางทีคุณอาจไม่เคยรู้เลยว่าคุณสำคัญกับฉันแค่ไหน ถึงที่สุดทุกอย่างก็ผ่านไปแล้ว ฉันคิดว่าเราทุกคนจะเติบโตตามเวลา ทุกคนมีเส้นทางชีวิตของตัวเอง ขอบคุณสำหรับความสัมพันธ์ครั้งก่อน ขอบคุณสำหรับความอดทนและความห่วงใยของคุณ เพียงเพื่อพิสูจน์ว่าเรารัก ร้องไห้ เศร้า แต่หลังจากนั้นก็มีวันที่สดใส ความทรงจำเกี่ยวกับคุณคือวันที่ฝนตกและมีเมฆ ความทรงจำเกี่ยวกับคุณคือตัวฉันที่เติบโตอย่างงง ๆ ฉันเพียงจำได้ว่าในช่วงเวลาที่บริสุทธิ์ที่สุด มีผู้ชายคนหนึ่งฝังลึกอยู่ในใจโดยไม่เหลือสิ่งเจือปน ฉันคิดว่านี่อาจเป็นรักครั้งแรกของคนเมื่อโตขึ้นทำไมมันถึงลึกซึ้งขนาดนั้น เจ็บแต่ไม่อยากปล่อย แค่อยากค่อยๆ ปล่อยวาง ค่อยๆ ให้เวลาล่วงเลย คุณและฉัน ต่างคนต่างอยู่ดี ไม่รู้ว่าคุณยังจำได้หรือไม่ กำแพงนั้นที่เขียนคำว่า สงครามแห่งความสงบ น้ำฝนชะความไร้เดียงสาของเรา ทำให้เราเรียนรู้ว่าการเคารพผู้อื่นคือการเคารพตัวเอง รักตัวเองมากกว่ารักผู้อื่น ไม่รู้ว่าคุณยังจำได้หรือไม่ ฉันที่วิ่งอย่างงุ่มง่ามในสนามบาส ปราศจากน้ำตาเป็นพยานในความทรงจำของเรา เพื่อนก็ไม่ใช่ แต่สิ่งที่ทำให้ตัวเองเจ็บใจที่สุดคือการจากไปโดยไม่บอกลา บางทีความรักมักถูกทำร้ายโดยคนใจร้าย สัญญากับตัวเองว่า ต่อจากนี้ไปจะเป็นเด็กผู้หญิงที่ฉลาด ไม่ต่ำต้อย ไม่ยกตนเหนือผู้อื่น อบอุ่นต่อคนที่เคยอบอุ่นกับตัวเอง ไม่รู้ว่าคุณยังจำได้หรือไม่ จดหมายขอโทษที่ขี้เหนียว นั่นคือความทรงจำเดียวของฉัน คุณทำให้ฉันเติบโต ค่อยๆ รู้สึกว่า ไม่มีอะไรที่จะเรียกว่าเป็นนิรันดร์ มีหลายสิ่งที่พูดไปพูดมาก็เปลี่ยนไป เหมือนคำสาบานของคุณเมื่อวาน บางทีอาจทิ้งไว้ให้คนที่จะมาพรุ่งนี้ ไม่ใช่ไม่รับผิดชอบ แต่คือไม่มีใครที่จะเป็นของใคร ความทรงจำมักอ่อนโยนแต่ก็ฆ่าคนได้ แล้วคุณล่ะ? จะมีบ้างไหมที่นึกถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยโง่เพราะคุณ? บางทีการลืมอาจดีที่สุด หรือบางทีนี่คือการเริ่มต้นใหม่ล่าสุด ฉันไม่เคยลืม เพราะคุณเป็นชายคนแรกที่เข้ามาในชีวิตของฉัน