<บทประพันธ์งดงาม><วันเวลาที่เติบโตอย่างงดงาม ความเหงาที่สัมผัสได้>

ภาพที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วแช่แข็งสายตา ฉันมองเห็นอยู่ไกล ๆ อย่างพร่าเลือน แต่กลับไม่เห็นความเหงาในอดีต... คืนคืบคลานเปิดม่าน แสงจันทร์เหมือนเทียน ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงดาวเป็นฉากหลังให้กับน้ำตาที่ร่วงหล่น มันยิ่งทำให้รู้สึกเศร้าหนักขึ้น ความเย็นกัดกร่อน ฉันสั่นอย่างมึนงง ลมที่พัดผ่านไปมาเลื่อนปลายนิ้ว พากำลังร้อนของฉันไป แต่ลืมไปว่า พามุมมองอารมณ์ที่ร่วงลงไปด้วย วัยรุ่นที่หรูหราฟุ่มเฟือยเกินไป ฉันพยายามเก็บรักษา ช่วงเวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว มาถึงไม่ทันจะรั้ง มาถึงไม่ทันหันกลับไป ฉันบ้าคลั่งตามหาความเหงาที่เคยปรารถนา เวลารีบเร่งจากไปอยู่ตรงหน้าโดยไม่ทิ้งเหตุผล ไม่ทิ้งข่าวสาร ความเหงาก็ลืมทางกลับบ้าน ความรู้สึกแปลกใหม่ เติมเต็มอกแบบไร้สาเหตุ ฝุ่นของกาลเวลาลงบนทางกลับ บ้านเก่าที่เคยผ่าน ปลุกความทรงจำทั้งหมด ฉันอยู่ใต้แสงจันทร์นิ่งสงบด้วยความโศกเศร้า ปล่อยใจที่สูญเสียการควบคุมเต้นแรง กลิ่นความทรงจำของอดีตฉาบอากาศ ทำให้ลมหายใจชื้น ความบกพร่องในความทรงจำจุดไฟความเหงาของฉัน น้ำตาไหลท่วมหลากกลบความเศร้าไร้จุดหมาย ปรากฏว่า สิ่งที่เราเรียกว่าความเหงา แค่การหลอกตัวเอง เรายังเดินต่อไป ทิวทัศน์บนทางยากลำบากเกินไป ฉันหยุดอยู่ในฝูงชน คาดหวังวันพรุ่งนี้ บางครั้งหันกลับไป ความเศร้าที่สง่างาม... ย้อนรอยปี คลิกอ่านบทประพันธ์ที่เกี่ยวข้อง: ค้นหาความเหงา ไม่ถามว่าบทเพลงจบคนรวมตัวใคร ฝันของคนโง่: รักคือความหลอกลวงจากความเหงา (waitin รักความเหงาของฤดูใบไม้ร่วง ไม่ปล่อยให้เงาเหงา หากวันหนึ่ง เรายังได้พบกันอีก ความเหงาที่ปลายนิ้วสบตาความคิดถึง กลางคืนยังไม่จบ ความเหงายังไม่สิ้นปีสิ้นสุด ผ่านกาลเวลาเศษเล็กเศษน้อย แต่งบทเพลงรักพันปีเพื่อคุณ