ตลอดทาง เราไม่ได้พูดอะไรเลย ทั้งสองคนตึงเครียดมาก ฉันจ้องกระจกมองหลังแน่น ส่วนปากใหญ่ถือขนมปังทองคำเหมือนกับโบอิ้ง 747 วิ่งไปอย่างเร็ว จนกระทั่งเห็นแสงไฟเล็กๆภายในเมือง Y จึงเริ่มชะลอความเร็ว
เมื่อเข้ามาในเมือง ปากใหญ่จอดรถบนถนนสายหลักที่รถหนาแน่น ถอนหายใจยาว มือถูไปมาที่กางเกง ตอนนั้นฉันถึงได้สังเกตว่าพวงมาลัยบริเวณที่ปากใหญ่จับ เหงื่อเย็นชุ่มไปหมด ฉันลดกระจกลง มองไปข้างหลังรถด้วยความหวาดระแวง เสียบคอเข้ามาและพูดช้าๆเป็นคำต่อคำว่า “ฉันคิดว่าเราคงได้เห็นผีจริงๆ”
ปากใหญ่สูดจมูก จุดบุหรี่ และตอบฉันช้าๆเป็นคำต่อคำเช่นกันว่า “ฉันเห็นด้วยกับความเห็นของคุณอย่างเต็มที่”
เรานั่งอยู่ในรถสักพัก หลังจากสูบบุหรี่ไปครึ่งกล่อง ตัดสินใจเลี้ยวกลับทางอ้อม ไปที่เมือง J ก่อน แล้วก็ขึ้นทางด่วนกลับเมืองภูเขา
พอถึงเมืองเล็กในวันถัดไป ได้ยินว่าลิงที่เราเจอผีเมื่อคืนร้องไห้เสียดาย บอกว่าถ้ารู้ว่าเขาไปด้วย เขาก็อยากไปด้วยเช่นกัน ปากใหญ่โทรไปหาเขาก่อนออกเดินทาง เขาบอกว่ากลางคืนมีนัดกับคนสวย ไม่มีเวลาไป ถ้ารู้ว่าจะเจอผี ทำไมถึงนัดผู้หญิงไปด้วย? ลิงแกว่งหัวกลมๆอย่างเสียใจมาก เสร็จแล้วก็ชี้ไปที่ฉันกับปากใหญ่และพูดว่า “ฉันบอกพวกคุณสองคน ทำพี่น้องเสื่อมเสียเต็มที่เลย ถ้าฉันอยู่ ฉันจะวิ่งไปดูทันที ไม่ว่ามันจะเป็นคนหรือผี จะเหยียบเลย ถ้าเป็นผี ฉันจะทำให้มันจากผีมีชีวิตกลายเป็นผีตาย!
“ฮ่าฮ่า” อาจารย์หวังที่นั่งฟังเราสองคนพูดอยู่ข้างๆ ว่าในตอนนี้ เขาพูดว่า “ถ้าคุณเหยียบจริงๆ ฉันว่ามันไม่ใช่ผีมีชีวิตกลายเป็นผีตาย แต่เป็นคุณตัวน้อยจากคนมีชีวิตกลายเป็นคนตายแน่ๆ”
ลิงพอได้ยินก็สนุก รีบยื่นบุหรี่ให้ อาจารย์หวัง ขำปากหลอพูดว่า “ฉันรู้อยู่แล้วว่าอาจารย์หวังรู้เยอะแยะ พูดยาวๆให้พวกเรารู้หน่อย เรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง?”วังซือฟู่คาบบุหรี่ไว้ในปาก แล้วล้วงหาไฟแช็กในกระเป๋า ปากใหญ่เห็นเช่นนั้น ก็เอาใจใส่จุดไฟให้เขาอย่างขะมักเขม้น วังซือฟู่สูบบุหรี่อย่างแรงหนึ่งครั้ง แล้วพูดว่า “สิ่งของที่เจอระหว่างทางแบ่งเป็นสองประเภท ประเภทหนึ่งคือผีขวางทาง ผีประเภทนี้โดยทั่วไปไม่ได้คิดร้ายอะไร เพียงแต่อยากล้อเล่นกับคนที่เดินทางผ่าน เช่นทำให้คุณสะดุดล้ม หาทางไม่เจอ ก็แค่ล้อเล่นเท่านั้น อีกประเภทหนึ่งอันตราย วังบ้านเราจะเรียกว่า 'ตู๋หมิงซ่า' เป็นผีสั้นอายุตายระหว่างทาง สิ่งพวกนี้ในใจมีความแค้น มักอยากลากใครสักคนไปเป็นเหยื่อ มีเล่ห์เหลือหลาย บางครั้งทำให้ถนนสายหนึ่งกลายเป็นสองสาย หากคนขับรถไม่คุ้นเส้นทางขับเข้าไปในเส้นที่พวกมันสร้าง ผลลัพธ์ก็แย่หนัก ดังนั้นเราจึงมักเห็นอุบัติเหตุแปลกๆ ถนนสายยาวตรง คนขับไม่ได้เมา แต่ทำไมถึงขับรถตกถนนได้” ลิงถามว่า “งั้นซือฟู่เมื่อคืนที่ทั้งสองเจอ เป็นประเภทไหนล่ะ?” วังซือฟู่เคาะเถ้าบุหรี่แล้วตอบว่า “ผมคาดว่าเสี่ยวอู่ (ปากใหญ่สกุลอู่) กับเฟ่ยฟ่าน (ตัวฉันเอง) น่าจะเจอ 'ตู๋หมิงซ่า'” พูดจบ ผมรู้สึกว่าขนตามตัวลุกชัน ปากใหญ่กระโดดสูงด้วยความตกใจ “โอ้โห นี่มึง ใครเล่าจะกล้าไปเฮยเสียงเอียนหลังจากนี้ แต่ฉันไม่ไปละ ใครอยากไปก็ไป!” วังซือฟู่โบกมือบอกว่า “เสี่ยวอู่ ไม่ต้องตื่นเต้นหรอก ผมคิดว่าสิ่งของเมื่อวานก็ไม่ได้ตั้งใจทำร้ายพวกแก ไม่งั้นคงให้เห็นไม่ได้นะ” ปากใหญ่พึมพำ “คราวนี้ไม่เป็นไร แต่คราวหน้าจะมั่นใจได้ไง?” วังซือฟู่หัวเราะแล้วพูดว่า “กูว่ามันไม่ได้สะอาดแค่ถนนในเฮยเสียงเอียนนะ ผมบอกเลย โลกนี้ไม่มีถนนที่สะอาด มีถนนก็ต้องมีวิญญาณตาย เว้นแต่ว่าชีวิตทั้งชีวิตไม่ขึ้นรถ ไม่ขับรถ แม้แต่เดินบนถนนก็ไม่” ปากใหญ่ยังพึมพำต่อ “งั้นทำไมพี่ถึงบอกผมแค่ถนนสายนี้ไม่สะอาดล่ะ” วังซือฟู่พูดว่า “ผมพูดแบบนี้ไม่ใช่จะขวัญผวา แต่เพื่อเตือนสติ เผื่อมีความเคารพไม่เป็นไร กลัวก็กลัวแต่วัยรุ่นหัวดื้อ อย่างลิงแบบแก” ลิงเกาหลังศีรษะ แล้วยิ้มพูดอย่างสนุกสนานว่า “โอ้โห วังซือฟู่ ไม่คิดว่าจะดูเป็นผู้รู้หนังสือ คำว่า 'เคารพ' ก็พูดออกมาได้” ผมผลักลิงออกไปแล้วพูดว่า “ไป๊ไป๊ ไป๊ อย่าซน วังซือฟู่ แล้วพี่ช่วยบอกหน่อย จะหลีกเลี่ยงสิ่งพวกนี้ได้ยังไง?”อาจารย์หวังพูดว่า:“คนสว่าง ผีมืด การหลีกเลี่ยงมันยากมาก ทำได้แค่พยายามไม่ให้มันทำร้ายคุณได้ พวกเจ้าหนูๆ ที่นี่พลังหยางเยอะ แค่รวมกันอยู่ด้วยกัน สิ่งนั้นก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้ ฉันคิดว่าคืนที่แล้วพวกมันจึงไม่ได้ทำร้ายพวกแก เพราะถูกพลังหยางของพวกแกสยบไว้ อีกอย่างนะ เสี่ยวอู๋ ฉันแนะนำให้แกหากิ่งต้นท้อมาหน่อย ใช้ด้ายแดงผูกแล้วแขวนบนรถนะ กิ่งต้นท้อเนี่ยของดีนะ ใช้ขับไล่ภูติผีได้ มีประโยชน์มาก แต่กิ่งต้นท้อนี้ต้องเก็บกิ่งที่ขึ้นไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ นี่แหละจะได้ผลดีที่สุด” ปากใหญ่ได้ยินก็จับมือของฉันกับลิงทันที พูดว่า: “พวกเรา ตามคำพูดที่ว่า อยู่บ้านพึ่งพ่อแม่ ออกไปข้างนอกพึ่งพาเพื่อน หลังจากนี้ถ้าเพื่อนต้องทำงานทางธุรกิจ พวกแกสองคนต้องช่วยนะ ชีวิตเล็กๆ ของเพื่อนก็ขึ้นอยู่กับพวกแกสองคน เวลาสำคัญ อย่าปล่อยให้เพื่อนสู้คนเดียวเด็ดขาดนะ” ฉันบอกว่าไม่เป็นไร แม้เมื่อคืนเห็นผี แต่พวกเรายังคงเชื่อคำพูดของเหมาเจ๋อตุง: การโจมตีทุกอย่างของพวกฝ่ายตรงข้ามเป็นแค่เสือกระดาษ! เช่นเดียวกัน ผีอาฆาตทุกตัวก็เป็นแค่เสือกระดาษ ลิงยิ่งกระตือรือร้น ตะโกนเสียงฟูมปากว่า: “ฉันไม่กลัวเห็นผี กลัวแต่หาผีไม่เจอ!” อาจารย์หวังตบก้นลิงหนึ่งครั้ง พูดว่า: “เจ้าหนูโง่นี่ คำพูดนี้อย่าพูดสุ่มสี่สุ่มห้า มีสิ่งมีชีวิตฟังอยู่นะ” ลิงลูบก้นหัวเราะอย่างโง่ๆ ปากใหญ่หมุนรอบตัวไม่กี่รอบ แล้วก็ตัดสินใจวิ่งไปหลังเขา ลิงตะโกนว่า: “เฮ้ ทำอะไรไปน่ะ?” “ไปหาต้นท้อ!” พูดตามตรงนะ ฉันยังไม่ค่อยเชื่อสิ่งที่อาจารย์หวังพูด แม้ว่าตัวละครใส่ชุดขาวประหลาดสามคนยังคงปรากฏชัดเจนในสายตา แต่ถ้าจริงตามที่อาจารย์หวังบอก โลกนี้จะยังมีใครบ้าพอที่จะขับรถหรือเดินไหม? ฉันชอบคำพูดของหลูซิน: จริงๆ พื้นดินเดิมทีไม่มีทาง มีคนเดินเยอะๆ มันก็กลายเป็นทาง ทางคือคนสร้าง ไม่ใช่ผีสร้าง บนทางนั้น คนต้องมีมากกว่าผี.
