กระต่ายกินเนื้อมนุษย์หรือ?

เจิ้งชิงรู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองมีอะไรบางอย่างผิดปกติ จิตใจมักหมุนวนไม่สงบ รู้สึกเวียนหัวบ้าง เมื่อเงยหน้ามองเมฆบนท้องฟ้า มักจะมึนตาจนลืมตามองไม่ไหว บางครั้งเดินไปกลางถนน อยู่ๆ เงยหน้าขึ้นแล้วเห็นตึกสูงตรงข้าม จะเกิดความรู้สึกอย่างประหลาดที่ไม่อาจควบคุมตัวเอง ให้เริ่มนับจำนวนหน้าต่างบนกระจกตึก เมื่อกำลังนับถึงครึ่งหนึ่ง มักจะต้องสะดุ้งตื่นจากเสียงเบรกแหลมคมของรถยนต์ แล้วเห็นใบหน้าคนขับซีดเผือดเพราะตกใจ

เจิ้งชิงอยากหาสาเหตุว่าทำไมถึงเกิดเรื่องเช่นนี้ คิดไปคิดมา จึงเข้าใจว่าทั้งหมดเกี่ยวข้องกับคนคนหนึ่ง—ฮัวถง

ฮัวถงคือภรรยาของเจิ้งชิง ที่ถูกต้องต้องพูดว่าเป็นอดีตภรรยา พวกเขาแต่งงานกันมาเจ็ดปี ตามคำกล่าวในภาพยนตร์ถือว่าถึงเวลาต้องรู้สึกคันแล้ว และเธอก็รู้สึกคันจริงๆ จึงจากเจิ้งชิงไปหาคนไต้หวันอายุมาก อ้วน แต่มีเงินมาก ทั้งท่ามกลางความร่ำรวย ทิ้งเจิ้งชิงไว้เพียงอพาร์ตเมนต์ว่างเปล่าชั้น 13 แบบสองห้องหนึ่งห้องนั่งเล่น และลูกชายที่เพิ่งห้าขวบของพวกเขา

ฮัวถงสวยมาก ส่วนสิ่งที่สร้างความประทับใจที่สุดคือฟันกระต่ายเล็กๆ ในปากของเธอ เปิดปากก็จะเห็นฟันกระต่ายสีขาวสะอาดสองซี่เด่นชัดในแสงแดด บางครั้งแสบตา แต่ยิ่งทำให้ดึงดูดใจ

วันจันทร์ เจิ้งชิงกลับออกจากบริษัทโฆษณา จิตใจมึนๆ และยังคิดถึงฮัวถงในหัว ไม่หยุดหมุนวนภาพที่เป็นจริงของฮัวถงในความคิด เสมือนเงาที่ไม่สามารถลบเลือนได้ เขารู้ว่าเขาไม่สามารถลืมเธอได้ตลอดไป

เมื่อเจิ้งชิงข้ามถนนอีกครั้ง เขาไม่อาจยับยั้งตัวเองจากการนับหน้าต่างตรงข้าม แล้วหลังจากโดนคนขับรถบรรทุกด่าเจ็บๆ เขาถึงได้สติ เขาส่ายหัวแล้วบอกตัวเองว่า จะไม่ทำเช่นนี้อีก ต้องกลับไปมีชีวิตปกติ ดังนั้นจึงเงยหน้าขึ้นและเดินข้ามถนนอย่างมั่นคง

ฝั่งตรงข้ามถนนเป็นตลาดสัตว์เลี้ยงเรียงราย มีแมวร้องเสียงดัง บางตัวมีสุนัขตัวกลางและใหญ่บางตัววิ่งลงถนนวุ่นวาย เจิ้งชิงเงยหน้าขึ้นก็ไม่ได้สังเกตเท้าตัวเอง เมื่อรู้ตัวก็พบว่าแกะเยอรมันตัวสูงกัดปลายกางเกงของเขาแน่นไม่ยอมปล่อย เขาตกใจทันที เตะขาตอบโต้แล้วกระโดดถอยหลังไปทั้งตัว

เพียงได้ยินเสียง 'โครม' ร่างกายเขารู้สึกเจ็บที่หัวไหล่และหลัง เมื่อหันไปดู เขาเห็นดวงตาโกรธแค้นและเศษซากกระจัดกระจายบนพื้นเจิ้งชิงเพิ่งเข้าใจ ว่าที่แท้แล้วตอนที่เขากระโดดถอยหลังออกมา กลับไปชนแผงข้างหลัง นี่คือแผงขายกระต่ายเลี้ยง แผงนี้ใช้กรงทำจากลวด และถูกเจิ้งชิงชนจนล้มลงจากที่สูง ประตูกรงเปิดออก กระต่ายขนยาวสีขาวทั้งตัวนอนสงสารอยู่บนพื้น เงยหน้ามองเจิ้งชิง ตาแดง ๆ เหมือนดอกแพร์ที่มีน้ำค้าง เจิ้งชิงรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที เมื่อมองตากระต่ายตัวนี้ เขานึกถึงฮั่วถงที่มีฟันหน้าแยกสองซี่ หัวใจเขาเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก

เจิ้งชิงทรุดตัวลง มือสัมผัสไปที่กระต่ายขนยาว ขนของมันนุ่มมาก สัมผัสแล้วรู้สึกสบายสุด ๆ กระต่ายนิ่งตาและดูเหมือนเพลิดเพลินกับการสัมผัส ครั้งนั้นเจ้าของร้านที่โกรธจนหน้ามืดได้รีบพูดขึ้นว่า: “คุณครับ นี่คือกระต่ายสยามขนยาว เป็นสัตว์เลี้ยงแฟชั่นของแท้ สนใจจะพากลับบ้านไหมครับ?”

เจิ้งชิงลังเลเล็กน้อย แล้วมองกระต่ายที่หลับตาอยู่นิ่ง ๆ อีกครั้ง พยักหน้าแล้วพูดว่า: “เจ้าของร้าน ราคาเท่าไหร่ครับ?”

หลังจากจ่ายเงินเสร็จ เจิ้งชิงถือกรงเตรียมออกจากร้าน อยู่ ๆ เจ้าของร้านก็พูดขึ้นว่า: “คุณครับ ต้องดูแลกระต่ายสยามตัวนี้ดี ๆ มันเข้าใจใจคน...”

เจิ้งชิงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ พูดว่า: “รู้แล้ว ผมจะดูแลมันเหมือนกับดูแลภรรยาของผมเลย”

[02]

กลับมาที่บ้านบนชั้น 13 ลูกชายเสี่ยวอวี้ยังไม่เลิกเรียนที่โรงเรียนอนุบาล บ้านดูสับสนและโล่งมาก เจิ้งชิงเอากระต่ายสยามที่มีหูยาวออกจากกรง พามาในห้องน้ำ เขาอยากอาบน้ำให้กระต่ายตัวนี้ เหมือนตอนอาบน้ำให้ฮั่วถงสมัยแรก ๆ

เมื่อมือน้ำไหลจากฝักบัวลงบนตัวกระต่าย สัตว์ตัวนี้สะท้านตัว โค้งงอตัวเป็นก้อน มันดูตื่นตกใจและหวาดกลัว ตาแดงส่องแสงพรึ่บ ๆ หนีจากสายธารน้ำ

เจิ้งชิงใช้มือกดแน่นไปบนตัวกระต่าย เขาไม่อยากให้กระต่ายวิ่งหนีน้ำ เมื่อมือจับท้องกระต่าย เขาก็อึ้งไปเล็กน้อย ท้องกระต่ายอัดแน่นเหมือนอิฐ จะเป็นไปได้หรือว่านี่คือกระต่ายที่ท้อง?

เจิ้งชิงยิ้ม คิดในใจ นี่เจ้าของร้านขายกระต่ายอาจทำบุญ ซื้อหนึ่งแถมหนึ่งเขาฮัมเพลงไปพลางยุ่งอยู่บนระเบียง ทำรังให้กระต่าย เขานึกถึงปีที่แต่งงาน ตอนที่หั่วทงตั้งครรภ์ เขาก็เป็นแบบนี้ ยิ้มอย่างมีความสุขในวันที่ร้อนจัด คอยวิ่งไปมาจัดบ้านเล็ก ๆ ที่อบอุ่นที่สุดให้กับเขาและหั่วทง น่าเสียดาย ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป หลังจากเตรียมรังให้กระต่ายเสร็จ เจิ้งชิงก็อดถอนหายใจไม่ได้

ตอนกลางคืน เพื่อนบ้านช่วยพาลูกชายซิ่วอวี้กลับบ้าน เมื่อซิ่วอวี้เข้าบ้านและเห็นกระต่ายสยามสีขาวน่ารัก เขาก็รีบวิ่งเข้าไปกอด กระต่ายและจูบอย่างมีความสุข ร้องเพลงเสียงดังว่า: “กระต่าย กระต่ายขาว ขาวจั๊วะ หูตั้งสองข้าง ชอบกินแครอท ชอบกินผัก กระโดดไปมาน่ารักจริง ๆ …” กระต่ายในอ้อมแขนซิ่วอวี้ก็เชื่อง หลับตาและไม่เคลื่อนไหว เจิ้งชิงยิ้มแล้วพูดว่า: “ซิ่วอวี้ อย่าจุ๊บมากนะ จุ๊บจนเต็มปากขนเลย กระต่ายตัวนี้หลังจากนี้เป็นของหนูแล้ว หนูต้องดูแลมันให้ดีนะ”

ซิ่วอวี้พยักหน้าพูดว่า: “อืม” เขากอดกระต่ายเดินเข้าไปในห้องน้ำ เจิ้งชิงพูดตามหลังว่า: “ไม่ต้องอาบน้ำให้กระต่ายแล้วนะ ฉันอาบน้ำให้มันเรียบร้อยแล้ว”

ซิ่วอวี้ไม่หันกลับตอบว่า: “กระต่ายยังไม่ได้แปรงฟันเลย ฉันช่วยแปรงให้มันเอง”

เจิ้งชิงยิ้มอย่างหมดหนทาง แล้วตามซิ่วอวี้เข้าไปในห้องน้ำ

ในห้องน้ำ ซิ่วอวี้นอนคว่ำบนพื้น นิ้วมือสอดเข้าไปในปากกระต่าย แปรงฟันอย่างตั้งใจ เจิ้งชิงยิ้มพูดว่า: “ซิ่วอวี้ หนูแค่แปรงฟันให้กระต่ายแบบนี้เหรอ?” ซิ่วอวี้พยักหน้าครู่หนึ่ง แล้วก็แปรงฟันกระต่ายต่อ ในตอนนี้ เจิ้งชิงได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากนอกบ้าน

หลังจากรับโทรศัพท์แล้ว สีหน้าเจิ้งชิงซีดลง เหงื่อตกเต็มตัว เขาเดินเข้ามาในห้องน้ำร่างสั่นเทา แต่กลับเห็นซิ่วอวี้ค่อย ๆ หมุนตัวมาพูดเสียงแหบ ๆ ว่า: “พ่อ หนูอยากถาม พูดดูสิ ฟันหน้าคู่ยาว ๆ ของกระต่าย มันเหมือนแม่ไหม?” หลังจากได้ยินคำพูดนี้ ร่างกายเจิ้งชิงก็ไม่สามารถหยุดการสั่นสะท้านอย่างรุนแรงได้อีก