เจิ้งฉิงหลับไปอย่างงัวเงีย ในความมืดเขาเห็นแสงสว่างเล็กน้อยหนึ่งเส้น เขาลุกขึ้น ยืนโคลงเคลงไปมา คอแข็งช้าๆ เดินไปยังแสงนั้น ขาเขาสองข้างเคลื่อนไหวไม่อยู่ในการควบคุม กลางกองแสงมีผู้หญิงสวมเสื้อสีขาว หันหลังให้แหล่งกำเนิดแสง แสงย้อนและแสงด้านข้างทำให้ร่างของเธอพร่าเลือน มีเพียงผมที่ปลิวไหวถูกย้อมเป็นสีเหลืองอ่อน\เจิ้งฉิงงงๆ เดินเข้าใกล้ผู้หญิงคนนั้น เขาเริ่มจำได้จากรูปร่างอิ่มเอมและคุ้นเคยว่าเป็นหู๋ถง เขายื่นมือไป มือกลับลอดผ่านกลางหน้าอกของหู๋ถง จับได้เพียงอากาศเฉยๆ เงาร่างของหู๋ถงค่อยๆ ละลายไปในกองแสง กลายเป็นควันบางๆ จนหายไป เจิ้งฉิงรู้สึกพรั่นพรึง เว้าเปล่าในใจ ถอนหายใจยาวราวกับใช้แรงทั้งหมดของร่างกายอยู่กระทันหัน อยู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีบางสิ่งที่พื้นกำลังกัดเล็กน้อยที่ขาของเขา เมื่อก้มลงมองก็เห็นกระต่ายสยามขนยาว มีฟันคล้ายฟันของหู๋ถง กำลังฝังตัวอยู่ใต้เท้า ข้างมันยังมีลูกกระต่ายขนฟูสีชมพูอีกสองตัว ตามมาจนยุ่งเหยิง เจิ้งฉิงรู้สึกเวียนหัว เขานึกขึ้นได้ว่าเขาเคยกินลูกกระต่ายสองตัวนี้ทำเป็นซุปกระต่ายที่ร้านอาหารเจินหลิวฟู ทำไมตอนนี้มันกลับมาปรากฏอีก? ต้องเป็นความฝันแน่ๆ เขาสะบัดหัวแรงๆ เพื่อหวังให้ตัวเองตื่น เมื่อเขาตื่นชัดๆ ก็พบว่าตัวเองยังนอนอยู่บนเตียง แต่ตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น\เจิ้งฉิงลืมตาขึ้น เห็นเพดานมืดทึบ ไม่มีแสง น้ำรั่วจากชั้นบนเกาะเป็นวงสีดำอ่อน วงหนึ่งขยายใหญ่ คล้ายดวงตาหลายดวงที่มองเขาอย่างจ้องจับ ในความงัวเงีย ดวงตาหลายดวงค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสายตาเศร้าโศกของหู๋ถง เจิ้งฉิงรู้สึกหลังเย็นวาบ เหงื่อชื้นขึ้นตัว ขนลุก\เขากระโดดลุกขึ้นทันที กำลังจะเปิดไฟข้างหัวเตียง หมุนหัวไปมอง จึงเห็นดวงตาสีฟ้าเป็นประกายสองดวงจ้องเข้ามาที่เขา เจิ้งฉิงรู้สึกปากแห้งคอเจ็บ ดวงใจเหมือนถูกกรงเล็บแมวเกลี้ยงๆ ข่วนอย่างแรง หัวใจเต้นรัว\เขาเปิดไฟ มองเห็นกระต่ายสยามตัวนั้นนอนอยู่บนโต๊ะข้างเตียง จ้องเขาอย่างเศร้าโศก ราวกับจะไหลเป็นเลือด เจิ้งฉิงสะดุ้งทั้งตัว หนาวสะท้าน หลังจากนั้นเขาลุกขึ้นจากเตียง หยิบกระต่ายสยามขึ้นมาอุ้มกระต่ายก้าวไปที่ข้างหน้าต่างกระจก เจิ้งชิงจุดบุหรี่หนึ่งมวน แล้วหายใจควันออกไปตรงหัวเล็ก ๆ ของกระต่าย ก่อนหน้านี้ เขาชอบเป่าควันไปที่หน้าของเหอทงมากที่สุด ในเวลานั้น เหอทงมักจะไออย่างเกินจริง เหมือนคนแก่ ตอนนี้ กระต่ายสยามในอ้อมแขนก็เริ่มไอเบา ๆ เหมือนเด็กทารก
นั่งอยู่บนเก้าอี้หวายข้างหน้าต่าง กระจกเปิดอยู่ข้างนอกมืดสนิท ไม่มีดาว ไม่มีพระจันทร์ ลมเย็นที่พัดเข้ามาจากข้างนอกกระจกเย็นจับใจ เจิ้งชิงจึงกอดกระต่ายสยามให้อบอุ่นมากขึ้น ราวกับกอดเหอทงเมื่อหลายปีก่อน
ความง่วงค่อย ๆ เข้ามา เจิ้งชิงเหนื่อยล้านอนพิงพนักเก้าอี้ ร่างกายค่อย ๆ ลากตัวลงไปหามุมที่สบายที่สุด เปลือกตาหนักเหมือนถูกเทตะกั่ว สุดท้ายเขาก็หลับไป เจิ้งชิงหลับไปสักพักก็เริ่มฝัน ฝันว่าอยู่บนถนนริมทะเล นั่งอยู่ในรถเปิดประทุนด้านข้างคนขับซึ่งเหอทงเป็นคนขับ รถแล่นไปอย่างรวดเร็ว เหอทงตื่นเต้นยืนขึ้นจากที่นั่งคนขับ กางแขนออกตะโกนดัง ๆ สัมผัสความสนุกจากความเร็ว เจิ้งชิงกลับรู้สึกหนาว ๆ ร่างกายเย็นเหมือนตกลงไปในห้องแช่แข็ง ตัวสั่นไปหมด ข้างหน้ามีโค้งไปทางซ้าย เจิ้งชิงรีบบอกให้เหอทงนั่งลงขับต่อ แต่เหอทงเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงยืนบนที่นั่ง ตะโกนเสียงดัง ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง รถวิ่งไปชนราวเหล็ก ด้านล่างเป็นหน้าผา… เจิ้งชิงค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น ตัวสั่นไปหมด เขาเปิดตา แต่เห็นกระต่ายสยามขนยาวนอนสงบบนหน้าอก แขนด้านหน้าเหยียดไปข้างหน้า พอดีกับหน้าอกด้านซ้ายของเจิ้งชิงบนหัวใจ เจิ้งชิงเดา น่าจะเพราะแขนของกระต่ายทาบอยู่บนหัวใจ ทำให้เขาฝันร้ายแบบนี้จริง ๆ ความจริง เมื่อก่อนเวลานอนบนเตียงเดียวกับเหอทง เหอทงก็ชอบวางแขนบนหน้าอกเขาเหมือนกัน ทุกครั้งทำให้เขาฝันร้ายติดต่อกัน
เจิ้งชิงยิ้มขม ๆ อยากอุ้มกระต่ายลงพื้น แต่ไม่คาดคิดว่ากระต่ายตื่นขึ้น กระต่ายสยามยกหัวมองเจิ้งชิง ดวงตาแดงเหมือนมีเลือดหยดเต็มไปด้วยความขุ่นข้อง เหมือนสายตาของเหอทง หัวใจเจิ้งชิงเต้นแรง สับสนวุ่นวายอย่างมากขาหน้าของกระต่ายสยามค่อยๆ เคลื่อนตัวบนหน้าอกของเจิ้งชิง ทำให้เจิ้งชิงรู้สึกคัน เขาก้มลงพยายามให้กระต่ายหยุดซุกซน แต่เมื่อก้มตัวลง เขากลับตะลึง
เขาเห็นอย่างชัดเจนว่าเล็บขาหน้าของกระต่ายสยามขนยาวจู่ๆ ก็ยาวมากขึ้น และคมมากขึ้น เหมือนดาบหลายเล่มช้าๆ ขูดผ่านหน้าอกของเขา ไม่ทันที่เขาจะตั้งตัว ก็มองเห็นเลือดไหลซึมออกจากหน้าอกตัวเอง ตอนแรกไหลช้า แต่เมื่อแผลขยายออก เลือดก็ไหลออกมาเป็นกลุ่มใหญ่ เจิ้งชิงอยากกรีดร้อง แต่กลับพบว่าลำคอของเขาถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดอยู่แน่น ไม่มีลมหายใจเข้าออกได้ เขาได้แต่เฝ้าดูด้วยสายตา กระต่ายใช้ขาหน้าทั้งสองข้างฉีกแผลอย่างคล่องแคล่ว เขาเห็นอวัยวะภายในของตัวเองเรียงตัวอย่างเป็นระเบียบใต้กระดูกซี่โครง หัวใจยังเต้นอยู่ ทุกเต้น ถุ๋งๆ
แม้ว่าอกของเขาจะมีรูกเลือดขึ้นมา เจิ้งชิงกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย เขาราวกับเป็นผู้สังเกตการณ์เย็นชา เหมือนหลุดออกจากร่างกาย ชมการแสดงสดนี้ด้วยความโหดร้าย ชมกระต่ายสยามสังหารเขาอย่างทารุณและยาวนาน เขาเห็นกระต่ายสยามจมหน้าลงไปในแผล จากนั้นก็ปีนออกมา ปากถือหัวใจของเขา ร้อนๆ และยังเต้นแนบเส้นเลือดใหญ่ กระต่ายสยามเงยตาขึ้น มองเจิ้งชิงอย่างเย็นชา ตาของมันแดงฉานเกือบหยดเลือด เต็มไปด้วยความเคียดแค้นและอาฆาต นี่คือความเคียดแค้นเข้มข้นที่ไม่อาจละลาย เสมือนเสี้ยมเฝ้าลูกแท้ๆ ถูกเจิ้งชิงกินอย่างสดๆ
