เอสเซ้นส์ 2012-12-23 ไม่มีชื่อ

(กลาง) แม้แต่ฉันก็ลืมไปแล้วว่าฉันติดอยู่ในโฟลเดอร์โปรดนานแค่ไหน (ซ้าย)------------------------ บางทีคุณอาจมองความรักเป็นเกม แต่คุณรักมากเกินไป แต่ฉันไม่แน่ใจว่าคุณคือมิตรภาพหรือรักที่พลาดไป เบื้องหลังความหรูหราคือความเหงา หน้ากากแห่งความมั่งคั่งคือความเสแสร้ง ไม่มีคําหรูฉันแค่ชอบระบายความรู้สึกในพื้นที่ที่ไม่คุ้นเคยนี้ ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนทํา แต่นั่นแหละดีที่สุด รอยยิ้มโค้งเล็ก ๆ ปรากฏที่มุมปาก ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นรอยยิ้มหรือการล้อเลียนตัวเอง ความโหยหาวนเวียนผ่านฤดูกาล แต่ก็ยังหนีความทรงจําไม่ได้ บางคนต้องเข้ามา บางคนต้องจากไป เขียนถ้อยคําเกี่ยวกับความรักที่งดงามดั่งดอกไม้ แต่ทุกหน้ากระดาษเต็มไปด้วยรอยแผล ฉันฝังคุณไว้ในหลุมฝังลึกในใจ ไม่มีใครรู้ว่าคุณอยู่ในโลกของฉัน ด้วยทัศนคติที่ไร้กังวล ฉันใช้ชีวิตไปตามกระแส ทุกจุดเริ่มต้นที่มีความสุขต้องมีตอนจบที่เศร้า วันเหล่านั้นผ่านไปเหมือนปีที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าเราจะพยายามยึดมั่นแค่ไหน มันก็จะผ่านมือที่ยื่นออกไปในที่สุด ทําให้มันมีค่ามากขึ้นและบ่อยครั้งทําให้เราน้ําตาไหลถ้าความจริงใจเป็นความเจ็บปวดชนิดหนึ่ง ให้เลือกคําโกหก; ถ้าการโกหกคือความเจ็บปวดชนิดหนึ่ง โปรดเลือกความเงียบ;ถ้าความเงียบนํามาซึ่งความเจ็บปวด โปรดเลือกที่จะจากไป ฉันอยากคิดถึง แต่ไม่รู้จะรักษาความทรงจําของเราอย่างไร บางครั้ง มีเพียงน้ําตาเดียวที่ทําให้สายตาเราชัดเจน เราเห็นฉากมากมาย แต่เรากลับหาเหตุผลที่จะอยู่ต่อไม่ได้อีก ไม่ใช่ว่าทุกครั้งที่คุณหันกลับมา ฉันรอคุณอยู่ที่เดิม ฉันก็เหนื่อยเหมือนกัน ฉันทิ้งคุณไว้คนเดียว ฉันยอมแพ้อย่างสิ้นเชิง เกลือถูกกําหนดให้ละลาย อาจจะมาในรูปแบบของน้ําตา คืนนี้ไม่มีดาว มีเพียงพระจันทร์ขนดกดวงเดียวลอยอยู่เหนือศีรษะ ส่องสว่างโลกที่หนาวเหน็บและรกร้าง ใช่ รกร้าง ฉันไม่อยากลืมคุณ ถึงจะลืมได้ ฉันก็อยากจดจําความเศร้าทั้งหมด คุณเหมือนแสงแดด ส่องเข้ามาในที่มืดมนในใจฉัน เจาะทะลุความเศร้า ในยามค่ําคืน ข่าวลือเกี่ยวกับคุณถูกจดจําเป็นเนื้อเพลงของฉัน นี่คือวิธีเดียวที่ฉันจะจดจําคุณ!ชินกับการวิ่งไปตามถนนที่ไม่คุ้นเคยอย่างไร้จุดหมาย มืออยู่ในกระเป๋า โดยไม่รู้ตัว ฉันรู้สึกแบบนี้ขึ้นมา—ไม่ใช่ว่าฉันไม่รัก แต่เพราะฉันรักไม่ได้ ถ้าคุณไม่รัก มันก็ไม่เจ็บปวด คุณรอให้ตัวเองลืมไม่ได้ แค่รอให้เวลาผ่านไป วันหนึ่ง เมื่อคุณรู้ว่าคุณจําไม่ได้ว่าทําไมถึงเจ็บปวด นั่นแหละคือวันที่คุณฟื้นตัว ฉันวางศักดิ์ศรี บุคลิกภาพ และความดื้อรั้น—ทั้งหมดเพราะฉันปล่อยคุณไปไม่ได้ ถ้าคุณมีใครสักคนในใจอยู่แล้ว อย่าปล่อยให้ใครตกหลุมรักคุณอีก!อย่าลืมสิ่งที่คุณเคยมี;จงรักษาสิ่งที่คุณไม่มีไว้;อย่าสละสิ่งที่เป็นของคุณ; สิ่งที่สูญเสียไปแล้ว ทิ้งไว้เป็นความทรงจํา ฉันอยากให้ตัวเองยังเป็นเด็กอยู่ เพราะหัวเข่าถลอกหายง่ายกว่าหัวใจที่บาดเจ็บ ข้อบกพร่องที่ใหญ่ที่สุดของคนไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว ความหลงใหล ความป่าเถื่อน หรือความดื้อรั้น แต่เป็นการรักอย่างดื้อรั้นคนที่ไม่รักเขา บางครั้งเมื่อเรายอมให้อภัยใครสักคน มันไม่ใช่ว่าเราต้องการให้อภัยจริง ๆ แต่เพราะเราไม่อยากสูญเสียเขาไป ไม่อยากเสียเขาไป ฉันทําได้แค่แกล้งทําเป็นให้อภัยเขา รอยยิ้มของคุณยังคงอยู่กับทุกฤดูร้อนที่ผ่านมา เหมือนรอยรถลึก กลายเป็นบาดแผลในใจที่ไม่มีวันหาย ฉันได้เห็นทิวทัศน์ระหว่างทาง ผ่านความยากลําบากทั้งหมด ทั้งหมดเพื่อคนที่ฉันต้องรอคอยตลอดชีวิต บางคําถูกซ่อนไว้ในใจฉันไม่ใช่เพราะฉันไม่อยากพูด แต่เพราะฉันไม่อยากเศร้ากับใครอีกคน และยิ่งกว่านั้นเพราะไม่อยากเห็นคุณไม่มีความสุข มองย้อนกลับไป ฉันไม่เห็นความสุข มองขึ้นไป ฉันไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ "ขอโทษนะ" สิ่งที่ฉันพูดได้มีแค่ "ไม่เป็นไร" ฉันยังเคยล่องลอยระหว่างการให้อภัยและความสิ้นหวัง ความรู้สึกเดียวคือความเจ็บปวด แม้ว่าเราจะอยู่ไกลกัน แม้คุณจะพูดว่า 'ฉันรักคุณ' ทางโทรศัพท์ ใครจะรู้ ร้องขอโทษอย่างไร้ทางช่วยหลังจากโทรศัพท์ คุณเป็นคนที่เปลี่ยนไป หรือฉันแค่คิดมากเกินไป? 'ลาก่อน จําไว้ว่าเราสัญญากันว่าจะมีความสุข จําไว้ว่าลืมมัน ฉันเตือนตัวเองว่าคุณเป็นแค่เงาในทะเลของผู้คน บางครั้งมันไม่ใช่ว่าคุณปล่อยวางไม่ได้ แต่มันคือนิสัย ชีวิตย่อมจบลง ไม่ว่าจะเป็นจุดจบของดนตรีหรือส่วนหนึ่งของครอบครัว ไม่ว่าจะเป็นการทรยศหรือความตาย ทุกอย่างก็ต้องจากลา เขาว่ากันว่าจากนี้ไป เราจะกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อสุดขอบโลก~ จุดจบของโลกคืออะไร?หันหลังให้คุณ ตอนนี้ก็กลายเป็นปลายฟ้า……
มนุษย์พึงจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่เป็นอิสระ ทำไมฉันถึงไม่สามารถเดินออกไปได้
อย่าเชื่อในความทรงจำของตัวเองนัก เพราะคนนั้นในความทรงจำ ไม่จำเป็นต้องคิดถึงคุณเหมือนกัน
ถ้าเพียงแค่เจอกัน แต่ไม่สามารถอยู่ต่อ ก็ไม่เจอกันจะดีกว่า
既不回头,何必不忘。既然无缘,何须誓言。今日种种,似水无痕。明夕何夕,君已陌路
ความเศร้าในชีวิตไม่เกินการเจอคนที่สำคัญต่อคุณ แต่สุดท้ายก็พบว่าเป็นความผิดหรือไม่มีกรรมสัมพันธ์ ต้องยอมปล่อยไป
มีบางคนที่จากไปแล้วไม่กลับมาอีก ดังนั้น การรอคอยและลังเลจึงเป็นฆาตกรที่โหดร้ายที่สุดในโลกนี้!
เสื้อผ้าที่หรูหราบินพลิ้วเหมือนความทรงจำที่คมชัด ส่วนรักที่ไร้ความหวังคือดอกไม้ไร้ราก ทรายในมือ วันหนึ่งวิญญาณก็สลายไป ในที่สุด การชอบใครสักคนก็ต่อยอดความโหดร้ายได้
คุณคิดว่าความรู้สึกขมที่สุดคือความหึงหวงไหม? ไม่ใช่ ความขมที่สุดคือไม่มีสิทธิ์หึงหวงเลย เพราะมันไม่ใช่สิทธิ์ของคุณ นั่นแหละคือความขมที่สุด
ถ้าเจอคุณแล้วช้าไปแล้ว ได้โปรดอย่าทำให้ฉันรักคุณ
ทุกครั้งที่ดอกไม้ฝั่งนั้นบาน จงเงียบเพื่อรออีกวงจรหนึ่ง
ถ้าฝันอยู่ได้นาน ฉันยินยอมให้ฝันเอาหัวใจไปด้วย......
ในรางเวลาของเวลา เราก็เป็นเพียงรถไฟใต้ดินที่โดดเดี่ยว
ถ้าไม่สามารถมีความสุขได้ เราจะเลือกอยู่ด้วยกันเหมือนมือซ้ายกับมือขวาได้ไหม
แม้เป็นความทรงจำที่เจ็บปวด ก็เป็นเครื่องหมายว่าเราเคยมีชีวิตอยู่ เราไม่สามารถลืม และไม่ควรลืม
ความทรงจำเป็นเพียงความงามที่ล้าสมัย ความคาดหวังเป็นเพียงความสุขที่แสร้งทำ
ทำไมลูกศรของคิวปิดต้องยิงมาที่หัวใจ เพื่อเตือนเราว่าความรักแท้บางครั้งทำให้เจ็บปวด
ตอนเด็ก เราร้องไห้แล้วก็หัวเราะ โตขึ้น เราหัวเราะแล้วก็ร้องไห้……