มาชื่นชมด้วยกันเถอะ ข้างในมักจะมีอะไรน่าสนใจเสมอตอนนี้ ทุกอย่างที่พูดมาก็แค่แกล้งทํา คนกล่าวหาว่าฉันบ่นโดยไม่มีเหตุผลสิบ สิบบทกวี — [ผีเสื้อรักดอกไม้] (บทกลอนใหม่) เมื่อห่านป่าบิน ผู้คนขี้เกียจเกินกว่าจะถาม ประตูล็อกฤดูใบไม้ผลิที่กําลังเลือนราง ล็อกความมืดมิดที่ไม่มีวันสิ้นสุด ยามพลบค่ํา ลมเย็นพัดผ่าน กลีบดอกไม้กระจัดกระจายเต้นรําในความเศร้านับพันกลางคืนเงียบสงบในสวนตะวันตก ดอกไม้บาน แบ่งปันหมอน หยกหยกส่องแสงชัดเจน ไวน์ถูกดื่มให้ฉางเอ๋อโชคดีตัดขาด ฉันไม่ได้ยินเสียงห่างไกลของคุณ ใครจะไว้ใจในความเหงาไม่รู้จบ?[ผีเสื้อรักดอกไม้]
คืนหนึ่ง ลมตะวันตกเปลี่ยนฤดูใบไม้ร่วงเป็นพลบค่ํา พัดดอกไม้สีเหลือง ใบไม้แดงเต้นรําไปทั่วเนินเขาเศษไม้การ์เป็นเพียงฝน สุดท้ายก็จางหายไปโดยไม่มีที่ไปความเจ็บปวดจากการจากลายังคงอยู่ปลายโลก หวังเสมอว่าจะได้กลับบ้าน ยังต้องการความหิวและความหนาวเย็น
ความเสียใจที่สุดคือปีแล้วปีเล่าผ่านไป โลกก็มีชีวิตอยู่ในโลกนี้แล้ว
\【ผีเสื้อรักดอกไม้】
ระหว่างทาง ลมพัดต้นหลิว ขี้เกียจไม่กล้ามองขึ้น ดอกแคทคินกระจัดกระจายเกาะอยู่บนแขนเสื้อเหมือนเมฆ
ไม่มีทางทําให้ดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิร่วงอีกครั้ง กลีบสีแดงที่ซีดจางลอยผ่าน พร้อมกลิ่นหอมสดชื่นหลังพลบค่ํา ผู้คนมักจะจากไป ยืนอยู่คนเดียวบนสะพานเงิน พิงราวระเบียงเงียบๆ เป็นเวลานาน เวลา
น้ําในกระจกไหลช้า เงาโดดเดี่ยวบางลง พระจันทร์สว่างยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
【ผีเสื้อรักดอกไม้】
ตื่นขึ้นมาอย่างตกใจในยามรุ่งอรุณ แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างทิศตะวันตก ต้นไม้เก่าร้องเสียงนกหนาว
น้ําค้างแข็งสีเงินปกคลุมพื้นดิน ลมพัดคํารามไปทางเหนือ ความคิดยาวๆ เพิ่มความทรงจําในอดีต
เดิมทีมันคือโชคชะตาในชีวิตนี้แต่ทําไมความฝันถึงยังคงอยู่เสมอ?
เวลาผ่านไป โลกแก่ขึ้น ความโหยหาไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อน
\【ผีเสื้อรักดอกไม้】
ฉันจะไปในโรงเตี๊ยมใต้แสงแดดเอียง มองไปยังขอบฟ้าไกล ๆ ด้วยความโหยหา เหมือนหิมะที่กองทับเหมือนเมฆ
หญ้าและต้นไม้เหี่ยวเฉาเหมือนน้ําตาฤดูใบไม้ร่วง กว้างใหญ่และกว้างใหญ่ เหมือนความหมายในถ้วย
ความทรงจําในอดีตกลับมาบ่อยครั้ง ไม่ได้จมอยู่กับมัน ความเหงายากจะทิ้ง
ความฝันที่แตกสลาย โหยหาโดยไม่มีที่ส่งไปไกล คนที่จากไปผูกพันกับหัวใจเสมอ
【ผีเสื้อรักดอกไม้】
ทําไมถึงทํา ผู้คนยืนอยู่หน้าดอกไม้ ขมวดคิ้วลึก ดวงตาหม่นหมองและเงียบงัน?
ความงามที่โชคร้ายจากไปง่ายดาย สายสัมพันธ์ในโลกมักได้รับความรักลึกซึ้ง
ตอนพลบค่ํา ลมเย็นไม่เคยหยุด พัดดอกพีช บินจากไปอย่างไร้ที่รู้จัก\ทุกที่ ยังเหลือช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิอยู่มากแค่ไหน?ท้องฟ้าส่งฝนมาบดขยี้ดอกไม้\【ผีเสื้อรักดอกไม้】
เมฆและหมอกลอยขึ้นเหนือคลื่นบนสันเขาดอกไม้สีเหลืองในลานเล็ก ๆ โดดเดี่ยวและไม่มีใครสังเกตเห็น ความหนาวเย็นขึ้น ดวงอาทิตย์เอียง ลมไม่สงบ; ฉันดื่มเหล้าอย่างว่างเปล่าและมักจะป่วยบ่อยครั้งพระจันทร์ข้ามกําแพง กิ่งไม้ทอดเงา แสงอ่อนๆ ไหลผ่าน น้ําค้างแข็งย้อมความเงียบของเที่ยงคืนนอนเมาอยู่ข้างราวระเบียงเอียง ความเศร้ายังไม่จางหาย มองชางเอ๋ออย่างเฉื่อยชา หนาวเย็น[ผีเสื้อรักดอกไม้] (บทกลอนใหม่) ใครจะแบ่งปันดอกพีชใต้แสงจันทร์?เงาที่สง่างามแกว่งไหว เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว หัวใจฤดูใบไม้ผลิมีเพียงความเสียดายที่เจ้าแห่งตะวันออกยังไม่เข้าใจ ร้องเพลงกลางคืนในหอคอยหอมกรุ่นพร้อมกิ๊บติดผมฟีนิกซ์ทุกครั้งที่เราพบกัน หัวใจยิ่งสับสนมากขึ้น มีใบหน้าเขินอายมากมายที่แอบส่งคลื่นฤดูใบไม้ร่วงเดิมทีโลกมนุษย์ล้อเล่นกับฉัน ดอกพีชกลับปลุกความฝันขึ้นมา[ผีเสื้อรักดอกไม้] หอคอยสองแห่งที่เชื่อมโยงกัน (ตอนที่ 1) เธออาศัยอยู่ริมน้ําบนภูเขาทางใต้ สวมกระโปรงผ้าไหมเนื้องาม ร่ายรํางดงามในสายลม\ทุกครั้งที่ฤดูใบไม้ผลิมา กลิ่นหอมก็พัดผ่านมากมาย ข้าน้อยมักจ้องหน้าดอกไม้พร้อมฟังคำดอกไม้\ ผู้หญิงสู่เจ้าฝั่งตะวันออกจึงเกิดความเศร้า วันเวลาผ่านไป กลายเป็นนายแห่งความคิดถึง\ รูปโฉมดึงดูดใจง่ายที่จะผ่านไป ความรักมากมักเกลียดว่าชีวิตขมขื่น
(สอง)\ เจ้าหาเส้นทางชีวิตอยู่ที่ปลายฟ้า อีกทั้งยังร่ำรวยด้วยความโศกเศร้า อีกทั้งยังยืนคอยบนที่สูง\ น่าเสียดายชะตาชีวิตต่ำ ทำตนเองได้ยาก จะทำอย่างไรกันเล่า คำว่าความรักกลับกลายเป็นความเจ็บปวด\ ความฝันดีมักเล่าขานพร้อมดวงเดือน ยามค่ำฤดูใบไม้ร่วง อากาศเย็น แต่ฝนดันตกต่อเนื่อง\ เหล้าเก่า เทียนแห้ง ทำให้ความเศร้าในการจากลารุนแรงขึ้น ใจฤดูใบไม้ผลิยากที่จะฝากไว้ในกลิ่นของเขา
— — — — —\ผีเสื้อรักดอกไม้, สิบบท\จบ………
