ลมเย็นแรง พัดแรง ดอกไม้ร่วงเต็มคืน คล้ายหิมะบนยอดเขาแจ่มใส
แสงอาทิตย์ตกสะดุด สะท้อนเงาจางบนภูเขา พระอาทิตย์เอียงล่อ
น้ำค้างแข็งตัว หมอกเย็นไหลริน ไม่รู้จะเล่าความโศกเศร้าไว้ที่ใด
ฝุ่นจางเบา เมื่อฝูงห่านกลับท้องฟ้าเดียว ดวงจันทร์เต็มที่ตึกตะวันตก
กลับมาร้องรำทำเพลง ดอกไม้สวย พระจันทร์กลม แต่ผู้คนก็แยกจากกัน
พันปีผ่านไป ดอกไม้แห่งเหล่าชาวเซียสงไหลรื่นไกลสุดฟ้า
น้ำตาเก็บยาก ยกแก้วให้เจ้าคือฝันเหมือนฟุ้งเฟ้อ
เงามืดตามมา ชาติหน้าอยากเป็นเมฆว่างพบกันแต่เช้า
ขึ้นลมไป เงาเดือนล้อมวงดื่ม醉 เสียงสายพิณสะท้อนว่างเปล่า
ลมเมฆเงียบ สายตาเต็มภูเขาและแม่น้ำ คิดถึงไกล
เก้าวงศ์ประเทศคลื่นลมพลิกสนอง แก้วน้ำสงบเหงา
รัดนิ้วอ่อนหวาน ปีกไฟย้อมเลือดฟุ้งเฟ้อไป
เพราะเจ้าจึงเศร้าหมองละทิ้งเกียรติทอง
สุดท้ายไม่เหมือน บนโต๊ะไวน์ดอกไม้ มนุษย์เคยมีความสุขกี่ครั้ง
ถ้วยแก้วแกะสลัก ดื่มไม่รู้ตัวน้ำตาเต็มหน้า
พิณน้ำเย็น น้ำค้างเย็นหยด ฝันอยากพูด น้ำเสียงกลืนก่อน
งานเลี้ยงจากลา จากนี้มองแต่กันโหยหาแต่ไม่พบกัน
กลางคืนคลื่น น้ำควันจางไหล ทะเลตามฟ้าคราม
ไกลนอกฟ้า ใบไม้หล่นจันทร์ล่องลอย วันกลับเหมือนอยู่ในฝัน
เมาเพราะบ้าน เกิดล่องลอยชื่อเสียงพันถ้วยเพียงเบา
หินเป็นหมอน นับดอกไม้ที่ร่วงภูเขาเขียวถือเหล้าเดิน
กลับไปเถิด คนหาปลาและคนตัดไม้ร้องเพลงตอนเย็น ปลายฟ้าไม่ไกล
ต้นไม้พันหิมะ ยกแก้วดื่มกับเจ้า หัวเราะ醉เก้าเทวดา
จักรวาลกว้าง ฝันภพเก้าประเทศ เจ้าจักรพรรดิ์ยิ่งใหญ่
อาชีพพันปี ปกครองแปดทิศโลกใต้ท้องฟ้า
เที่ยงคืนรำพรรณนา ขอเอาทะเลใสเผื่อเจ้าด้วย
คำสาบเพลิงหมึก ขอครอบคลุมแดนปีศาจ เจ้าผู้โปรดปราน
สุดท้ายแล้ว โลกชราฟ้าเหว่าง มังกรคู่หงส์บินร่วมกัน
ตัวตลก
