เอสเซ้นส์ 《ปลายทาง》001. (บทนำ) เด็กสัตว์

“ซี่……กั๊ก……กั๊ก……”\ มีอะไรบางอย่าง กำลังขูดผนังอย่างแรง!\ เสียงที่แหลมคมอย่างยิ่งนี้ แต่ละเสียงเหมือนเคียวคม ๆ ที่ดูเหมือนจะสามารถตัดผ่านลมหิมะที่พัดกระหน่ำได้อย่างง่ายดาย ทำร้ายเยื่อแก้วหูของคน และแม้กระทั่งจิตใจ!\ ถ้ำมืดชื้นที่ไม่น่าดูนี้ ที่รอยแตกร้าวเอียง ๆ มีแสงเย็น ๆ ส่องผ่าน ดูเหมือนว่ามันกำลังจะแข็งตัว ทำให้ขอบถ้ำสว่างเล็กน้อย นั่นคือต้นตอของเสียงแหลมคม!\ นี่คือ เด็กหนุ่มเผ่าพันธุ์มนุษย์ ไม่ หากจะพูดว่าเป็นสัตว์ป่ากลับเหมาะสมกว่ามาก!\ น้ำหิมะสกปรก ปนกับดินชื้น และเลือดที่มีกลิ่นคาวเต็มไปหมด ทำให้เด็กหนุ่มกลายเป็นสัตว์ดุร้ายอย่างสิ้นเชิง! ขนยาวสกปรกที่ยาวถึงเอว ไม่สามารถบอกได้ว่าสีเดิมเป็นอย่างไร ผสมกับโคลนหนาเต็มไปหมด ติดแน่นอยู่บนหลัง ขณะที่ลมหนาวหิมะพัดโหม เด็กหนุ่มตัวเปลือยแข็งทื่อตามร่างกายเป็นสีม่วงและแดง หลายส่วนถึงกับแข็งตัว ส่วนอุณหภูมิใต้ผิวหนังก็ร้อนแดง ดูเหมือนจะทนไม่ไหวกับฤดูหนาวนี้ และเริ่มจับตัวแข็งทีละน้อย\ ขณะนี้ เด็กหนุ่มราวสัตว์ป่า ใช้เล็บมือข่วนผนังถ้ำอย่างแรง จนถึงกับเกิดรอยเลือดเด่นชัด เล็บยาวสกปรกเต็มไปด้วยโคลนสีเลือด ดูเหมือนอยากจะดึงขนสัตว์มากับมัน!\ “ซี่……จี้……” เสียงกรามบดอย่างแรง ปล่อยไอน้ำร้อนเหมือนหมอกออกจากปาก จู่ ๆ\ เด็กหนุ่มหันหัวไป ตาของเขาแดงจัดเหมือนเลือด! ไม่มีความรู้สึกใด ๆ มีเพียงความโหดเหี้ยม! นี่คือ ตาจริง ๆ ของสัตว์ป่า!\ “อ้าว……ไอไอ…”\ เสียงคอแหบพร่าเรียกไม่ออกเหมือนสัตว์ป่า มีเพียงการปลดปล่อยความอัดอั้นอย่างแรงเท่านั้น\ “ฮู้……” ลมหนาวพัดแรงขึ้นอีก พัดพาอากาศเย็นและหิมะเข้าไปในถ้ำ น้ำแข็งที่กำลังจะแข็งตัว ก็ค่อย ๆ ตักแต่งราวกับวาดบทเพลงแห่งความเศร้าใจเยือกแข็ง\ ห่อตัวอยู่ในมุมถ้ำ หนีไปซุกตัวกับโขดหินเย็น เด็กหนุ่มหลับลึก\ ลมหนาวพัดแรง อุณหภูมิเหลืออยู่ก็หายไปหมดใต้รอยเลือดบนผนังถ้ำ สิ่งที่เหลืออยู่กลับเป็นเพียงเนื้อชิ้นเล็กๆ และกระดูกที่ยังเปื้อนเลือด และข้างๆ มีแผ่นไม้สีฟ้าที่ทำได้ประณีตมาก ใช้ตัวอักษรสีแดงที่เข้มแข็งและทรงพลัง เขียนคำสองคำว่า: \ 青炎 \ หิมะหนาวเยือกของเมืองหลวงได้ตกติดต่อกันเป็นเวลาสองวันสองคืน เมื่อแสงเช้าจาง ๆ ส่องเข้ามาที่ปากถ้ำ หิมะก็ได้หยุดตกแล้ว \ “กาจิ……โฮง……” \ ร่างเล็ก ๆ หนึ่ง ปรากฏขึ้นพร้อมกับกลิ่นอายของรุ่งเช้า เหมือนลิงเจ้าป่า แกว่งตัวบนกิ่งไม้ ทะยานผ่านป่าดงดิบ ทุกที่ที่ผ่านไป มีหิมะสีเงินหล่นปกคลุมไม่มากก็น้อย ไม่นานนัก สิ่งที่ปรากฏตรงหน้า คือทะเลสาบธรรมชาติขนาดใหญ่ ชั้นน้ำแข็งบาง ๆ บนผิวน้ำ เหมือนกระจกใสสะอาด ส่องประกายแสงน้ำแข็งในฤดูหนาว \ “อู้ว...” เสียงคำรามอันหนักแน่นของสัตว์ ปรากฏขึ้นเป็นเสียงต่ำยาว คล้ายการเรียกให้ตอบรับ เผชิญหน้ากับผิวน้ำแข็งที่สะอาด สั่นสะเทือนและกระจายออกอย่างรวดเร็ว \ เพียงได้ยินเสียงน้ำแข็งแตกเริ่มแตก เสียงร่างนั้น ทำให้มันทะลายน้ำแข็งที่บางมาก ๆ ตรงไปยังน้ำทะเลสาบเย็นเฉียบทันที ในพริบตา เสียงน้ำกระทบกระจายออกไป ไม่ช้า บรรยากาศร่าเริงและมีชีวิตชีวาผลักดันให้ครอบคลุมพื้นที่นี้ \ ความเงียบยาวนาน... \ “ว้า…” เสียงน้ำกระแทกอันยิ่งใหญ่ พุ่งออกมาจากก้นทะเลสาบ แผ่นน้ำแข็งบริเวณนั้นถูกทำลายขึ้นทั้งหมด ร่างใหญ่พุ่งขึ้นมา น้ำกระจายเต็มท้องฟ้า \ มังกรยักษ์สีแดงสด พุ่งขึ้นชี้ฟ้า น้ำแข็งใสหล่นกระจาย เสียง “ว้า ว้า” ดังเหมือน “เม็ดลูกใหญ่น้อยร่วงบนจานหยก” ใสแจ่ม ฟังดูโปร่งโล่ง กระทบบนผิวน้ำแข็งใส เหมือนว่ากำลังปลุกความเงียบที่ถูกหิมะและความหนาวเยือกแข็งไว้ทั้งหมด \ เป็นเด็กชายคนนั้น ใช้สองมือจับที่เขาสองข้างของมังกรแดง พุ่งฝ่าลมหนาวในฤดูหนาว เสียงตะโกนด้วยความตื่นเต้นดังก้องปากของเขา ขณะควบคุมมังกรยักษ์ บนร่างเด็กชายแผ่ออกมาความภูมิใจที่แตกต่างจากสัตว์ป่า อำนาจที่ยิ่งใหญ่ จนสามารถดูหมิ่นทุกสิ่งและทำลายโลกได้! \ อาจจะ นี่แหละคือความภูมิใจจากสายเลือดของเด็กชาย ที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ และอำนาจเหนือจากกระดูก! \ เป็นเวลานานมาก เมื่อทะเลสาบที่ถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง ถูกละลายโดยความร่าเริงและความกระตือรือร้นของคนและมังกรเผ่าหนึ่ง ต่อหน้าผาหินอีกฝั่งของทะเลสาบ เด็กชายเริ่มสงบลง \ แผ่วเบา ลูบไล้ผาหินที่ถูกแช่แข็ง เด็กชายเงยหน้ามองไปข้างบนสายตาเลื่อนตามหน้าผาตรงขึ้นไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถูกก้อนเมฆเหมือนหมอกเซียนแยกออก จึงละสายตาลงอย่างไม่เต็มใจ...\ สายตาของชายหนุ่มยังคงแดงฉาน เพียงแต่ตอนนี้ได้ละทิ้งความกระหายเลือดทั้งหมด เหลือเพียงความว่างเปล่าอย่างไร้เหตุผล เพราะเขารู้สึกว่ามีบางอย่างในอกที่เจ็บลึก\ ความทรงจำของชายหนุ่มว่างเปล่า เพียงแต่หยุดอยู่ที่ภาพหนึ่งอย่างถาวร:\ ใบหน้าที่คุ้นเคยเกินกว่าจะคุ้นเคยอีกต่อไป เหมือนบ้า หัวเราะอย่างไร้ขอบเขตและไม่กลัวใครทันที ร่างกายเริ่มสูญเสียแรงหนุน และตัวเองก็หลุดออกจากอ้อมกอดของเธอ ตกลงสู่เหวลึกนับพันฟุต! ข้างหู นอกจากเสียงลม ยังมีเสียงหัวเราะบ้าของเธอที่เจ็บปวดและแหลมคม! ตัวเองดิ้นรนเอื้อมมือและตะโกนเรียกชื่อคนนั้นอย่างสุดแรง:\ “แม่…………”