【นิยาย DNF】《ระเบิด จุดสุดขีด》บทที่ 1

“ติ๊ก...”“ติ๊ก...”\เสียงหยดน้ำก้องอยู่ข้างหู ไม่รู้ทำไม เสียงนี้ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง เด็กหนุ่มลืมตาอย่างงงงันด้วยดวงตาสีแดงเข้ม—โลกที่ปรากฏตรงหน้าสีส้มอมเหลืองทั้งใบ ฝนตกปรอย ๆ กว้างขวาง ว่างเปล่า และสงบ\“ฉัน…ตายแล้วหรือ?” เด็กหนุ่มก้มหน้า ตำแหน่งที่เคยเป็นหัวใจบนหน้าอกของเขา กลับเป็นช่องว่างกลมที่ถูกเจาะขาด ขอบของช่องว่างเป็นสารสีดำไม่ทราบที่มา เป็นเส้น ๆ เล็ก ๆ เด็กหนุ่มวางมือไว้เหนือช่องว่างแล้วจมอยู่ในการครุ่นคิด\เขาพบว่าตัวเองยืนอยู่ในน้ำลึกถึงข้อเท้า และร่างกายของเขาดูเหมือนก้อนโคลนที่เพิ่งปั้นขึ้น ไม่มีรายละเอียด ไม่มีสี แค่รูปร่างคร่าว ๆ — นอกจากดวงตาสีแดงเข้มนั่น\【ใช่แล้ว, คุณตายแล้ว】\เสียงลึกลับดังขึ้นในสมองของเด็กหนุ่ม เขาสะดุ้งจากการครุ่นคิดแล้วเงยหน้าขึ้น เหนือศีรษะเขาเปลี่ยนไปทันที ไม่ใช่ท้องฟ้าที่คุ้นเคยอีกต่อไป แต่เต็มไปด้วยนิ้วมือหนา ๆ มีความยาวแตกต่างกัน และฝนปรอย ๆ นั้นก็ตกมาจากเล็บที่ดำของนิ้วมือเหล่านี้\【แต่,】 เสียงนั้นยังคงกล่าวต่อ 【ตอนนี้ยังไม่ได้ตายสมบูรณ์ แต่อีกไม่นานก็จะจบลง】\เด็กหนุ่มก้มหน้าลงอีกครั้ง มองผิวน้ำสีส้มอมเหลือง ดวงตาสีแดงเข้มไม่สั่นไหวเหมือนใคร\“ชีวิตของฉันจะจบลงแบบไร้ความหมายแบบนี้เหรอ...”\จาก "การมีชีวิตอยู่อย่างไร้ความหมาย" กลายเป็น "การตายอย่างไร้ความหมาย" นี่คือ "ตัวตนที่ไร้ความหมายของฉัน"\ทันใดนั้น โลกสีส้มสงบก็สั่นไหว แสงสีแดงเข้มล้อมรอบโลก พัดพาพายุสีดำ ปัดผมหุ่นเด็กหนุ่มที่ยังไม่เป็นรูปขึ้น เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยนิ้วกลับกลายเป็นสีฟ้าอมเขียว\กะโหลกขนาดยักษ์สีดำแดง กรีดร้องด้วยเสียงแหบแห้ง\【เจ้าบ้าโง่!】\แต่เพียงชั่วขณะเดียว มันควบคุมตัวเอง เสียงนั้นกลับมาลึกลับ, หวานประหลาด, ต่ำและมีเสน่ห์\【พ่ายแพ้อย่างน่าสมเพช ปกป้องผู้คนสำคัญไม่ได้】\ขณะที่เสียงนั้นเล่าต่อ ภาพเต็มไปด้วยโซ่ปรากฏขึ้นในสมองเด็กหนุ่ม หุ่นเชิดที่แตกเป็นชิ้น ๆ ศีรษะห้อยลง แขนขาถูกบิดเป็นท่าทางประหลาด แต่ละใบหน้าคือคนที่เขาคุ้นเคย รวมถึงตัวเขาเอง\【เพียงแค่หลบเลี่ยงผู้แข็งแกร่ง หนีอยู่ตลอดเวลา ไม่เคยต่อต้าน จบลงด้วยความตายที่น่าสลดใจ】\ หุ่นเชิดตัวเล็กอ่อนแอถูกยกขึ้นโดยหุ่นเชิดตัวใหญ่ แขนขาแตกสลายและไร้ชีวิต มันเบิกตากว้าง ปากที่อ้าอยู่ไม่สามารถส่งเสียงใดออกมาได้\【นี่แหละแก!】\ พายุหมุนสีดำที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันพัดเข้าไปในดวงตาสีเลือดของเด็กชาย ช่องที่ถูกเจาะอยู่ที่หน้าอกของเขาส่องแสงสีแดงสด\“อ๊ากกกกก——”\ มุมตาของเด็กชายเอ่อออกมาด้วยความเจ็บปวด เขาสองมือกอดศีรษะ ความทรงจำลึกในใจไหลเวียนอย่างต่อเนื่อง ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนแสงสลับของชีวิตสั้น ๆ ของเขา……\【ดูชีวิตแกสิ เต็มไปด้วยความขี้ขลาดที่กลืนกินผู้อ่อนแอ!】\ อาชญากรรมที่รวมกลุ่มกัน ป้องกันตัวจากผู้แข็งแรงและกดขี่ผู้弱 คือกฎการอยู่รอดในโลกที่เด็กชายอาศัยอยู่ ถ้าเป็นไปได้ ใครอยากมีชีวิตแบบนั้นกันล่ะ? เมื่อพยายามต่อสู้ในเงื่อนไขของ "การมีชีวิตอยู่" จริยธรรมและศีลธรรมก็กลายเป็นเพียงตัวอักษรว่างเปล่า\“งั้นแกอยากทำอะไรกับฉัน?” เด็กชายวางมือบนหน้าอก จ้องเข้าไปในกะโหลกขนาดใหญ่ถาม,“จะลากฉันลงนรกงั้นเหรอ?”\【ไม่ ฉันอยากให้แกมีโอกาสอีกครั้ง】\ แสงสีน้ำเงินอมฟ้าสร้างเป็นวงกลมสว่าง เด็กชายแปลกใจเบิกตากว้างดวงตาสีเลือด“โอกาส?”\【ให้พลังและชีวิตที่แกไม่เคยมีมาก่อน ให้แกเกิดใหม่】\ กะโหลกสีดำแดงทอดสายตาลงมาที่เด็กชาย จากนั้นยื่นมือออกมาที่มีแต่กระดูกนิ้วเท่านั้น\ ฝ่ามือมีลูกบอลแสงสีน้ำเงินอมฟ้าที่สว่างจ้…ไม่ นั่นไม่ใช่แค่ลูกบอลแสงธรรมดา มันคือโทเท็มคล้ายดวงตา ด้านล่างของดวงตามีรูปทรงเหมือนหยดน้ำตา นั่นคือตาน้ำตา!\ ลูกบอลแสงสว่างที่เกิดจากแสงสีน้ำเงินอมฟ้า…เป็นเพียงดวงลูกตาของดวงตานั้นเท่านั้น!\“ทำไม?” เด็กชายถามด้วยความสงสัย\【เพราะนี่คือทางเลือกสุดท้ายของฉัน】\ พอคำพูดจบ โลกในสายตาเด็กชายเปลี่ยนจากสีแดงอมเลือดเป็นสีน้ำเงินอมฟ้า นิ้วจำนวนมากบนท้องฟ้าหายไป — หรืออาจพูดว่าท้องฟ้าหายไป\ น้ำที่เคยสูงแค่ตาเด็กชายตอนเหยียบตอนนี้ท่วมโลกทั้งใบ เด็กชายเหมือนล่องลอยในทะเล มือที่มีแต่กระดูกนิ้ววางโทเท็มเหมือนดวงตานั้นลงในช่องว่างบนหน้าอกของเขา ทันใดนั้น ช่องว่างบนหน้าอกเริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่เคยมีอยู่\【ฉันจะใช้ตาของความมืดแทนหัวใจของแกที่ถูกฉีกขาด】แสงสีฟ้าอมเขียวแผ่กระจายออกมาและยิงออกจากร่างของเด็กหนุ่มเหมือนหอกยาวที่แทงผ่านตัวเด็กหนุ่ม 【ให้คุณมีโลกใหม่เอี่ยมเพื่อให้คุณเลือกเส้นทางที่ถูกต้องอีกครั้ง】 ร่างของเด็กหนุ่มเกร็งเพราะความเจ็บปวด ความเจ็บปวดที่เหมือนฉีกวิญญาณนั้นน่ากลัวกว่าความตาย 【ฮิฮิ…】 เสียงหัวเราะแปลกประหลาดเป็นเสียงสุดท้ายที่เขาได้ยิน เมื่อปอดใกล้ขาดอากาศจนเกือบสำลัก ความกดดันรอบตัวก็หายไปทันที “ฮัด…ฮัด…” เด็กหนุ่มไออย่างรุนแรง เมื่อเปิดตาขึ้นกลับพบว่า!!! “นี่…นี่ที่ไหน!!”