[11-11 23:27] \ สิ่งที่หยิบจับไม่ได้คือปีเวลาอันล้ำค่า สิ่งที่ลืมไม่ได้คือเงาผู้คน! ในถนนที่เจริญรุ่งเรือง ผู้คนพลุกพล่าน ท้องฟ้าที่เงียบสงัด ดอกไม้ไฟที่เย็นชา! ความฝันอยู่ในใจ ราวกับมีละอองบาง ๆ ที่สลายไป เหมือนวัยสาวที่ผ่านไปข้างบ่า งดงามแต่เอื้อมไม่ถึง!\ ความฝัน กระจายไปนอกตัว ราวกับเป็นนิสัยไปแล้ว เหมือนดอกไม้ไฟที่เบ่งบานบนท้องฟ้า ช่วงเงียบยาวเพื่อความสว่างไสวเพียงชั่วครู่ สุดท้ายจางหายไปในอากาศ!\ กระแสน้ำในแม่น้ำยังคงไหล ลองเงียบสงบภายนอกก็ให้ความสบายใจ แต่ใครจะเข้าใจถึงความปั่นป่วนในนั้น! \ ลมหนาวมักทำให้รู้สึกเหงาหงอย แม้จะไม่มีใบไม้สีแดงที่ร่วงโรยในฤดูใบไม้ร่วง แต่เมื่อคุณเห็นกิ่งไม้หักเพราะหิมะ ร่องรอยเท้าในหิมะที่ลึกตื้นแตกต่าง มองไม่เห็นสิ้นสุดของแผ่นดินเงิน คุณจึงรู้สึกถึงฤดูหนาว จึงสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ ความอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิเป็นอย่างนุ่มนวล คล้ายกับการต้มกบในน้ำอุ่น ทำให้คนไม่รู้ตัวก้าวเข้าสู่ความอบอุ่นนั้น!\ บางครั้งฉันคิดแล้วสงสัยว่าการมอบให้ทุกสิ่งต้องเหมือนฤดูร้อนที่รุนแรงหรือเปล่า ส่วนตัวฉันชอบการมอบให้แบบเงียบ ๆ เหมือนฤดูใบไม้ผลิ! หากจะตัดสินว่าคนคนหนึ่งดีต่ออีกคนอย่างไร ไม่ใช่วัดจากที่คุณได้รับมากแค่ไหน แต่ดูจากเขาเสียสละให้คุณมากเพียงใด! \ บางครั้ง คิด ๆ ไปก็สับสน แยกไม่ออกอะไรถูกอะไรผิด ฉันไม่ค่อยชอบคิดลึก ดังนั้นทุกครั้งจะหันหน้าไปอีกด้าน ไม่คิดต่อ! แต่ทุก ๆ ครั้ง ก็หันกลับขึ้นไป มองวิวยามค่ำคืนจากหน้าต่าง: พระจันทร์เต็มดวงในท้องฟ้า หรือดาวพร่างพราย บนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ดูเรียบง่ายบ้าง แต่ไม่เป็นไร ใจไม่เรียบง่าย! \ 在ความสง่าผ่าเผยของดอกไม้ ฉันบางครั้งก็หาที่พักใจของตัวเองไม่เจอ; เมื่ออยู่บ้าน ก็ทนคำบ่นเล็ก ๆ ของแม่ไม่ได้ ไม่รู้ทำไม รู้ในใจว่าควรไม่ทำอย่างนั้น! เมื่อไปโรงเรียน รู้สึกแปลกแยกราวกับหอยทากที่พยายามปีนค้างองุ่น ใช้ชีวิตทั้งชีวิตก็ไปไม่ถึงจุดหมาย จนสิ้นชีวิตยังจ้องมองอนาคตอันไร้ขอบเขต! \ ความเงียบในลม น้ำตาในฝน! กลายเป็นสายตาแต่ละหยด! \ คำที่อยากพูด น้ำตาที่อยากไหล! คือความเจ็บปวดและความขมขื่นของฉัน!\ ชีวิตนี้ราวกับความฝัน!\ 在ถนนที่ขยายไปหลายทางอยู่เบื้องหน้า ฉันเหมือนจะถูกนำเข้าสู่เขาวงกต ฉันยิ้มออกมา!ฝูงคนที่เคลื่อนไหวผ่านข้างตัวฉัน ฉันเงียบ ๆ มองพวกเขาเดินมาแล้วก็เดินไป!
ท้องฟ้าไม่มีดาวพร่างพราย และก็ไม่มีพระจันทร์สว่าง แต่แสงจากไฟถนนกลับลากเงาของฉันให้ยาวออกไป!
เสียงดอกไม้ไฟมักจะช้ากว่าที่มันจะปรากฏ ฉันไม่รู้ว่ามีกี่คนที่เฝ้ามองดอกไม้ไฟที่งดงามเหมือนกับฉัน!
ข้างหูฉันอีกครั้งคือเสียงที่แม่คอยสั่งสอน: “ลูกคะ ถึงเวลาตื่นแล้ว” วันใหม่มาถึงแล้ว ไม่มีแสงแดดเจิดจ้า มีเพียงคำตอบแบบเฉื่อยชาและการเริ่มต้นด้วยความมุ่งมั่นของฉัน!
เอสเซ้นส์ เส้นสายของความเสียดายเล็กน้อย ความฝันเล็กน้อย
ตอบกลับ (12)
ครึ่งบนของโพสต์นี้เขียนได้ค่อนข้างดี ละมุนและเต็มเปี่ยม แต่ก็มีสองจุดสำคัญที่ไม่ได้ถูกเน้นออกมา ครึ่งล่างเขียนไม่ค่อยดี มีความลวก ๆ และมีน้ำส่วนบ้าง โดยเฉพาะมีช่องว่างใหญ่ที่ไม่ได้เติมเต็ม…
ที่มี* หมายถึงความเป็นแม่ นานแล้วที่ไม่ได้โพสต์เรื่องความรู้สึก บทความมาจากพื้นที่ส่วนตัวของฉัน เขียนมานานมากแล้ว นั่นคือความรู้สึกตอนนั้น ตอนนี้ฉันไม่เข้าใจ! จำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยได้ยินคำพูดว่า: ทุกคนมีหลายตัวตนของตัวเอง! คล้ายกับที่วังลี่หงร้องว่า “สิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยน คือการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง” โลกกำลังเปลี่ยน คุณก็เปลี่ยน แต่สิ่งที่ไม่ควรเปลี่ยน คือหัวใจของตัวเอง...
เกี่ยวกับประเด็นสำคัญ… บทความนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อแสดงอารมณ์ และมีลักษณะเป็นบทกวีร้อยกรอง… ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะไปลงลึกในธีมได้ ภาพทิวทัศน์ก็เพียงเพื่อสนับสนุนความรู้สึกเท่านั้น
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —