(เพื่อรำลึกถึงปีสีเขียวของวิศวกรและทหาร) ค่ายทหารทำหน้าที่เป็นตู้โชว์และกลับบ้านเพื่อสร้างความสดใส

วันเวลาของการลาจากใกล้มาถึงแล้ว เราไม่มีน้ำตา เพราะเราคือพี่น้อง เราไม่เสียใจ เพราะเราเคยเป็นทหาร ที่บ้าน อาจจะเป็นลูกที่พ่อแม่รักและหวงแหนทุกสิ่ง เสียสละทุกอย่าง; ในเมืองอื่น อาจจะเป็นคนไร้บ้านออกเร่ร่อน ทุกวันต้องดิ้นรนทำงาน; ในกองทัพ จิตใจของคุณได้รับการชำระล้าง และความตั้งใจได้รับการฝึกฝน จำไม่ลืม สนามหน้ากองอาคารกองพัน จำไม่ลืม แตรทหารที่ยาวนาน จำไม่ลืม สนามฝึกของเรา จำไม่ลืม หัวหน้าหน่วยเก่า เพื่อนรบที่ดีของเรา ใบไม้ร่วงในฤดูใบไม้ร่วง ดอกไม้บานในฤดูร้อน ฤดูกาลหมุนเวียน เปลี่ยนไปโดยไม่หยุดยั้ง ทหารใหม่เข้าประจำการ ทหารเก่าออกจากกองทัพ ในขณะที่ต้อนรับทหารใหม่ ทหารเก่าก็เงียบๆ ลาจาก ใครบางคนบอกว่า: หลังเป็นทหารเสียใจสามปี ไม่เป็นทหารเสียใจทั้งชีวิต การเป็นทหาร อาจทำให้คุณพลาดโอกาสหาเงินมากมาย แต่การเป็นทหารกลับฝึกฝนคุณภาพและทัศนคติที่เงินก็เทียบไม่ได้; การเป็นทหาร อาจทำให้คุณพลาดความฝันในชีวิตมากมาย แต่การเป็นทหารทำให้คุณเรียนรู้ว่าสิ่งใดคืออุดมคติที่แท้จริง; การเป็นทหาร อาจทำให้คุณพลาดความรักที่คุณชอบที่สุด แต่การเป็นทหารทำให้คุณสัมผัสมิตรภาพที่บริสุทธิ์และจริงใจที่สุดในโลก—มิตรภาพเชิงรบ ใครไม่เคยเป็นทหาร ใครจะเข้าใจความรู้สึกที่ทุกสิ่งเป็นหนึ่งเดียวกับเพื่อนรบ? ใครไม่เคยเป็นทหาร ใครจะเข้าใจความรู้สึกต้องพรากจากกันเมื่อทหารเก่าออกจากกองทัพ? ฉันชอบชีวิตที่เต็มไปด้วยพลัง ฉันชอบมิตรภาพเชิงรบในกองทัพ—ใครไม่เคยเป็นทหาร จะเข้าใจไหม??? วันเวลาเป็นทหาร บางครั้งรู้สึกเหน็ดเหนื่อย แต่สองปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าผ่านมาได้อย่างไร เมื่อคิดย้อนกลับไปก็ยังลืมไม่ลง==== ลืมไม่ได้เส้นทางที่เคยเดินผ่านมา ลืมไม่ได้วันที่ได้รับหนังสือแจ้งเข้ากองทัพ ลืมไม่ได้ความสุขเมื่อสวมเครื่องแบบใหม่ ลืมไม่ได้ความอาลัยอาวรณ์จากคนในครอบครัวโดยเฉพาะสายตาที่อาลัยจากพ่อแม่ 'พ่อให้ชีวิตฉัน, แม่เลี้ยงฉัน' ลืมไม่ได้ความรู้สึก 'หลงทางในต่างบ้านต่างเมือง' ตอนขึ้นรถไฟ ลืมไม่ได้ความตื่นเต้นในวินาทีนั้นเมื่อเข้าค่ายทหาร ลืมไม่ได้จดหมายฉบับแรกที่เขียนถึงบ้าน ลืมไม่ได้ชีวิตฝึกเข้าด้วยความตื่นเต้นของทหารใหม่ ลืมไม่ได้ความหวังทุกวันที่จะได้รับจดหมายจากคนรัก ลืมไม่ได้ความภาคภูมิใจเมื่อได้รับชั้นยศทหารจำความรู้สึกครั้งแรกเมื่อต้องสัมผัสกับทหารที่เก่ง ไม่ได้ จำความรู้สึกคิดถึงบ้านเมื่อได้ยินคำว่า “อยู่ต่างบ้านต่างเมืองในเทศกาลยิ่งคิดถึงบ้านเป็นพิเศษ” ไม่ได้ จำการพบปะกันในวันอาทิตย์ของเพื่อนบ้านที่ว่า “ท่านมาจากบ้านเกิด คงรู้เรื่องบ้านเกิดดี” ไม่ได้ จำความรู้สึกครั้งแรกเมื่อกลับไปเยี่ยมญาติที่ว่า “ใจอยากกลับบ้านราวกับลูกศร” ไม่ได้ จำการดูแลอย่างไม่รู้จบจากทหารจำนวนมาก ไม่ได้ จำความเจ็บปวดลึกซึ้งทุกปีเมื่อร้องเพลง “ส่งเพื่อนรบ” เพื่ออำลา ไม่ได้ ไม่ได้ จำทุกอย่างไม่ได้เลย……

เพื่อนร่วมรบที่จะออกจากกองทัพ ทุกสิ่งนี้จะกลายเป็นความทรงจำของฉัน ค่ายทหารเป็นสิ่งที่วัดคุณค่า คืนสู่บ้านเกิดสร้างความรุ่งเรือง! เพื่อนร่วมรบที่รัก ขอให้เดินทางด้วยความปลอดภัย……

คุณลุงวิศวกรทหารยิ่งใหญ่มาก! (ทุกคนปรบมือ)