หลังจากที่เข้าใจแล้ว ในที่สุดฉันก็คิดออก [พูดถึงความโศกเศร้าเบาๆ]
ฉันไม่รู้ว่าฉันเริ่มเงียบไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันไม่ชอบพูด ฉันไม่ชอบคนคลั่งไคล้ ฉันไม่มีแรงกระตุ้นที่จะยกเลิกสัญญาทั้งหมดอีกต่อไป ฉันไม่มีแรงกระตุ้นที่จะครอบครองสิทธิ์และเงินเหล่านั้นอีกต่อไป ถามตัวเองว่าหัวใจของคุณเริ่มแก่ลงหรือไม่ ความทรงจำค่อยๆ ถูกล้างหายไปตามกาลเวลา และไม่มีขอบและมุมอีกต่อไป ฉันยังคงดิ้นรนอยู่ในใจ และฉันไม่รู้ว่าตัวเองไม่อยากทำอะไร ฉันเก็บของตลอดทางหยิบมันขึ้นมาและวางลงอีกครั้ง สุดท้ายฉันก็พบว่าฉันไม่มีอะไรเลย แน่นอนว่าไม่มีอะไรเพราะฉันป่วย โรคในสมองของฉันคือฉันปัญญาอ่อน! ฉันอยากรู้มาโดยตลอดว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตประเภทไหน แต่ฉันก็ยังนึกไม่ออก ในที่สุดฉันก็รู้สึกว่าไม่มีผู้คนอยู่บนโลกนี้อีกต่อไป สักพักจะรู้สึกเจ็บแปลบๆ ในร่างกาย ไม่ชัดเจนว่าเป็นจุดที่อ่อนที่สุดหรือแข็งที่สุด ความรักครั้งนี้เป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้และไม่แน่นอน ใครในโลกนี้ที่ไม่แน่นอน? ถ้าเข้าใจก็ไปเอาคืนซะ! ! ! ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่าฉันจะไม่มีวันหลงรักเธอ อย่าถามว่าจริงหรือเท็จ อย่าคิดว่ามันดีหรือไม่ดี สุดท้ายฉันก็รู้สึกเหมือนกำลังบอกตัวเองว่ามันเป็นของปลอมและฉันก็หลอกตัวเองไม่ได้อีกต่อไป —————— ต้องเอาคืน ไม่ไหวแล้วเพื่อนรัก ขอให้เจอแต่สิ่งดีๆ นะ! ณ จุดนี้ โทรศัพท์ปิดอยู่และออฟไลน์! ฉันออฟไลน์และจะไม่อ่านคำตอบของทุกคน Qian เชื่อว่าเพื่อนๆ จะสนับสนุนและหวังว่า Qian จะประสบความสำเร็จ! หนึ่งวันหลังจากกลับมา Qian ได้โพสต์บทแรกของนวนิยายเรื่องนี้! เพราะผมเชื่อว่าเมื่อเห็นโพสต์นี้ทุกคนจะอวยพรและให้กำลังใจผม
ตอบกลับ (9)
อมิตาพุทธ! ขอให้เดินทางปลอดภัย! ถ้าคุณจะไปจริงๆ ฉันก็หยุดคุณไม่ได้ เมื่อคุณกลับมา ฉันอยากบอกคุณสามคำว่า: '…ของขวัญล่ะ?'
“จะมีช่วงเวลาหนึ่งที่บางส่วนของร่างกายจะมีอาการปวดรุนแรง ไม่สามารถแยกได้ว่าที่นุ่มที่สุดหรือแข็งที่สุด” (เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้ ฉันรู้สึกชั่วร้าย... ขอโทษ...)
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —