รักเมารัก พลุแตก (ใครๆ ก็เข้าใจด้วยหัวใจ)

ดอกไม้ร่วงหล่นทางฝั่งใต้ของแม่น้ำและคุณสามารถเห็นความงามเมื่อมองย้อนกลับไป ดอกไม้ไฟแตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อคนทั้งเมืองยิ้มแย้ม และความรักก็พังทลายลงและทั้งสองคนก็ถูกปล่อยทิ้งไว้โดยไม่รู้ตัว ——จารึก
ฟังเพลงรักหน้าหนาวแล้วตั้งตารอการเผชิญหน้าที่สวยงามที่สุด บิดดอกไม้จากทางใต้ของแม่น้ำแยงซีเกียงและปลูกด้ายแห่งความรัก ฉันคิดถึงดวงตาของคุณและความงามของคุณในความฝันของฉัน
ชาติก่อนฉันเป็นดอกไม้แห่งความรัก เปิดใจเพียงเพื่อจะได้รู้จักเธอ วัฏจักรของฤดูกาลทั้งสี่ เปิดฤดูหนาวและฤดูร้อนให้คุณ และเดินผ่านฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงไปกับคุณ เมื่อฝนจากศรีตรังตกลงมา ฉันขอส่งพรและหวังว่าคุณจะมีสุขภาพที่ดีตลอดชีวิต ภูเขาสูงและสายน้ำที่ไหลฝังความรักที่ฉันมีต่อคุณและติดตามคุณไปหลายปี
ชีวิตนี้ฉันเป็นกล้วยไม้ เปิดในความทรงจำของคุณ ปลุกความอบอุ่น แห่งชาติที่แล้วของคุณ ในชีวิตที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ระหว่างมรรตัยยังไม่สิ้นสุด ในชีวิตนี้ความรู้สึกยังคงอยู่ กล้วยไม้ อีกชีวิตหนึ่ง ด้วยความอ่อนโยน ฉันอยากจะเบ่งบานบนขอบหน้าต่าง อยู่กับเธอไปครึ่งชีวิต แล้วหัวเราะด้วยกันบนโลกใบนี้ ฉันขอใช้เวลาทั้งหมดต้อนรับคุณด้วยการมองย้อนกลับไปอย่างอบอุ่นที่สุด ไม่ขอให้พบเจอสิ่งสวยงาม ขอแค่ใจ 2 ดวงได้อยู่ด้วยกัน เพราะคุณ ฉันจึงหลงรัก
ฉันยังจำได้ว่าเธอบอกว่าการดูดอกไม้ร่วงหล่นและฟังเสียงน้ำไหลคือมิตรภาพที่สบายใจที่สุด ฉันยังจำได้ว่าคุณพูดว่าปลายแผ่นดินโลกและปลายแผ่นดินโลกเป็นสิ่งที่มีความสุขที่สุดที่ได้อยู่กับคุณ ที่รัก การตกหลุมรักคุณคือความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ในชีวิตนี้ เราไม่รอนิรันดร์ของท้องฟ้า และเราไม่รอนิรันดร์ของโลก ฉันคิดเสมอว่าการตกหลุมรักนั้นเป็นนิรันดร์ ฉันคิดมาโดยตลอดว่าปีแห่งความเหงาจะอยู่กับคุณตลอดไป ฉันคิดเสมอว่าเราจะไม่บอกลาจนกว่าจะสิ้นสุดเวลา
แต่ทำไม คุณหันกลับมาและลืมกันและกันในโลกของมนุษย์ ทิ้งฉันไว้ตามลำพังกับความทรงจำอันว่างเปล่าในส่วนลึกของกาลเวลา แต่ทำไม คุณสัญญากับฉันว่าจะมีความรักตลอดชีวิต แต่ยุติความรักตลอดชีวิตของฉัน แต่ทำไม คุณถึงทิ้งความทรงจำของกันและกันไว้เป็นสีแดง ปล่อยให้ปีต่างๆ เหี่ยวเฉา และปล่อยให้เวลาหมุนไปพันครั้ง ทำไม ความทรงจำไหลผ่านปลายนิ้วของคุณ แต่คุณไม่เคยหยิบมันขึ้นมา และยังคงความอ่อนโยนไว้อย่างสมบูรณ์ หญ้าหอมนั้นไร้ความปราณีและสูญหายไป เมื่อเศร้าใจ ก็อยู่เพียงลำพัง ในที่แห่งหมอกและฝนที่ทำให้ใจสลาย บทกวีแนวนี้จะตัดความแตกแยกและแทนที่ด้วยโอกาสที่เต็มไปด้วยฝุ่นได้อย่างไร
หลายปีผ่านไปและความอบอุ่นของฤดูกาลก็จางหายไป โลกของมนุษย์นั้นโดดเดี่ยว และความอ่อนโยนของชีวิตก็พังทลายลง สายน้ำไหลช้าๆ แต่สุดท้าย รักก็เจ็บปวด การห่างหายกัน กลายเป็นทุกข์ และการจากลา คือความเจ็บปวดที่สุด ในที่สุด ความรักก็เหมือนตาข่าย และความเกลียดชังไม่มีที่ระบาย ในท้ายที่สุด หัวใจของฉันมีปมนับพันปม และปมเหล่านั้นก็กลายเป็นบาดแผลทางอารมณ์
เมื่อดอกไม้ร่วงโรยและดอกไม้บานไปทั่วท้องฟ้าใครจะสงสารพวกเขาเมื่อดอกไม้สีแดงหายไปและกลิ่นหอมหายไป? เมื่อความทรงจำทั้งหมดไม่แยแส เมื่อความงามทั้งหมดหายไป เพราะคุณ ฉันจึงเป็นห่วงคุณมาก เพราะคุณ ฉันจึงตกอยู่ในความพลิกผันนับพันครั้ง ความฝัน ความรัก ความเจ็บปวดตลอดชีวิต
บทเพลงแห่งการอำลาและบทเพลงแห่งความโศกเศร้า บทเพลงแห่งความรักและความโศกเศร้า และบทเพลงแห่งความเกลียดชัง วิธีละทิ้งความรักและความเกลียดชัง เปลี่ยนเป็นที่สงบ ฝุ่นผง และนั่งเงียบๆ สักพัก
พระพุทธเจ้าตรัสว่า ทุกความคิดที่บริสุทธิ์ จิตใจก็เหมือนดอกบัวบาน มีดาบใดในโลกที่สามารถตัดรากบัวและทำลายการเชื่อมต่อไหมได้จริงหรือ? ให้ฉันบริสุทธิ์ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ยุติความสัมพันธ์นี้ และลืมมันไปจากนี้ไป
ลืมกันในแม่น้ำและทะเลสาบดีกว่าช่วยเหลือซึ่งกันและกัน มองไปข้างหน้า จากนี้ไป ในใจของฉันคงมีดอกบัวสีเขียวบานสะพรั่ง ละทิ้งความรักที่หายไป จบความรักและความเกลียดชัง และลืมกันในโลกมนุษย์นี้
คืนนี้ ฉันเขียนบันทึกแห่งความรัก และดอกไม้ไฟก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ฉันเข้าใจว่าในชีวิตนี้ โชคชะตาเกิดขึ้นและโชคชะตาจบลง และคุณจะเป็นความเศร้าโศกที่ปกคลุมฝุ่นของฉันตลอดไป