เอสเซ้นส์ [ต้นฉบับ] Dance in the Void 1 การต่อสู้ที่ทำร้ายตัวเอง

ครั้งสุดท้ายที่เรารับสมัครคน มันเป็นความล้มเหลว ดังนั้นเราจึงใช้ตัวละครดั้งเดิม โปรดยกโทษให้ฉันด้วย!

ในเดือนสิงหาคม ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเบาๆ
มีกลิ่นอบเชยจางๆ
จู่ๆ ฉันก็จำได้
เราผ่านสามฤดูกาลมาด้วยกัน
ที่เข้ามาหาฉันเมื่อฉันอ่อนแอและทำอะไรไม่ถูก
บอกฉันว่าไม่ต้องกลัวเธอยังมีฉันอยู่
ซึ่งหลังจากอยู่ด้วยกันและแยกทางกันก็ยังพูดด้วยรอยยิ้มว่า
ตำแหน่งของคุณในหัวใจฉันไม่เคยเปลี่ยนแปลงและไม่สามารถถูกแทนที่ได้
[ข้อความ]

การเต้นรำในความว่างเปล่า 1. การต่อสู้อูหลง

ในช่วงเวลาอาหารกลางวัน ร้านอาหารและแผงขายอาหารส่วนใหญ่ในเมืองจี้เซียงนั้นแน่นไปด้วยผู้คน แต่ถนนหนทางดูเหมือนจะรกร้างเล็กน้อย โดยมีเพียงไม่กี่คนที่เดินอยู่บนถนน
โมหยานเดินไปตามถนนอย่างสบาย ๆ โดยถือหอกที่ทำจากทองคำสีดำบนไหล่ของเขาในมือข้างหนึ่ง และเค้กงาในมืออีกข้างหนึ่ง กำลังรับประทานอาหารในขณะที่เขาเดินพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อยบนริมฝีปากของเขา ซึ่งรู้สึกสบายมาก ชายเสื้อคลุมสีดำยกขึ้นเป็นครั้งคราวขณะเดิน เผยให้เห็นรองเท้าบู๊ตสีดำที่เท้าของเขา มีเข็มขัดสีเขียวเข้มผูกอยู่รอบเอวของเขา เมื่อรวมกับผมยาวถึงเอวสีดำสลวย ใบหน้าหล่อเหลา และดวงตาสีเขียวเข้ม เรียกได้ว่าเขาสวยไม่ได้
ไม่สะดุดตา แต่สะดุดตามาก
คนเดินถนนที่เดินผ่านเธออดไม่ได้ที่จะมองดูเธออีกสองสามครั้ง สงสัยว่า ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ทำไมเธอถึงอวดตัวบนถนนโดยสวมชุดผู้ชาย?
หลังจากกัดเค้กงาคำสุดท้าย โม่หยานกำลังมองหาสถานที่เงียบสงบเพื่องีบหลับ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนมาถึงหูของเธอ
โมหยานหยุดทันทีและมองอย่างตั้งใจไปยังจุดที่เสียงนั้นดังมา เขาเห็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ในชุดสีชมพูวิ่งเข้ามาหาเธอด้วยความเร็วดุจสายฟ้าและกรีดร้องเสียงดังขณะที่เธอวิ่ง: "ช่วยด้วย ใครก็ได้ มาเร็ว ๆ นี้ - - อนาจาร - การค้ามนุษย์ - โปรดมาช่วยฉันด้วย วีรบุรุษผู้กล้าหาญ - "
เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ วิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ข้างหน้าและถูกไล่ตามไปด้วยฟันกัดฟัน เด็กผู้หญิงคนนี้ซึ่งมีทักษะที่อ่อนแอและทักษะความเบาที่ยอดเยี่ยมนั้นยากจะตามทัน ยิ่งกว่านั้นเธอตะโกนคำว่าอะไร? ! เขาโกรธมาก!
คนเดินถนนได้ยินเสียงตะโกนจึงรีบวิ่งไปทั้งสองข้างขนลุก
ในชีวิตของเขา โมหยานเกลียดคนที่รังแกผู้อื่น เมื่อเห็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ถูกไล่ล่าอย่างน่าสมเพชและกรีดร้องอย่างน่าสังเวช เขาก็กระโดดขึ้นมาพร้อมกับหอกทองสีดำ พุ่งไปด้านหลังเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ และหยุดโปล่าที่กำลังไล่ตามเธออยู่ เขาตะโกนว่า "หัวขโมยหยิน ใช้ชีวิตซะ" และโจมตีโพลา
โปลาวไม่คาดคิดว่าเฉิงเหยาจินจะออกมาตรงกลาง เขาหยุดร่างกายอย่างรวดเร็วและหลีกเลี่ยงการโจมตีที่ร้ายแรงได้อย่างหวุดหวิด เขาดึงมีดกว้างที่เอวออกมาแล้วเผชิญหน้าเขา และทั้งสองฝ่ายก็เริ่มต่อสู้กัน
\เด็กหญิงตัวน้อย ฉินซิน ก็หยุดและมองย้อนกลับไปเช่นกัน เธอไม่อยากจะเชื่อเลย ที่รัก เธอเรียกฮีโร่ผู้กล้าหาญมาช่วยเธอจริงๆ เขายังเป็นผู้ชายที่หล่ออีกด้วย ตอนนี้เธอได้พบสมบัติแล้ว...
\ ฉินซินอดที่จะจิบน้ำลายอดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคักกับโม่หยานที่กำลังต่อสู้อยู่
เฟิ่งหวงกำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่างบนชั้นสองของร้านอาหารริมถนน มองดูคนสองคนต่อสู้กันอย่างดุเดือดด้วยหอกและมีดสั้นบนถนน และหาวอย่างเกียจคร้าน มันน่าเบื่อมาก ด้วยการต่อสู้แบบนี้ จะต้องใช้เวลานานเท่าใดในการตัดสินผู้ชนะ? !
อยากเป็นคนกล้าหาญก็อย่าอ่อนโยนขนาดนี้ได้ ฟีนิกซ์กลอกตาด้วยรอยยิ้มร่าเริง ดีดนิ้วแล้วไปช่วยชายชุดดำ ฮ่าฮ่า...
โมหยานและโปหยานต่อสู้กันอย่างดุเดือด ทันใดนั้นชายชุดแดงก็รีบวิ่งออกมาจากถนน เขาฝังหัวแล้วชนเข้ากับโปหยาน Po Yan รีบหันเหหอกในแนวทแยงของ Mo Yan และหลบไปด้านข้าง แต่ชายชุดแดงมุ่งเป้าไปที่เขาโดยเฉพาะ ไม่ว่าเขาจะซ่อนอยู่ที่ไหน ชายชุดแดงก็พุ่งเข้ามาหาเขา และเขาก็ไม่สามารถหลบหนีได้ไม่ว่าจะซ่อนตัวแน่นแค่ไหนก็ตาม เขาซ่อนตัวจากผู้คนและต้องรับมือกับการโจมตีของโม่หยานในเวลาเดียวกัน เขากำลังรีบจริงๆ
ในที่สุด Po Zha ก็ไม่ตั้งใจและถูกกระเด็นถอยหลังไปสองก้าว โม่หยานใช้โอกาสนี้เหยียดเท้าออกและสะดุดส้นเท้า ทำให้เขาล้มลงกับพื้นอย่างนุ่มนวล กรีดร้องและล้มทั้งสี่
เฟิงหวงรีบเปิดถุงกระดาษแล้วโรยพริกไทยทั้งถุงไปทางโปไหล จากนั้นเขาก็คว้าโม่หยานด้วยมือข้างหนึ่งและฉินซินในมืออีกข้างแล้วกระโดดขึ้น บินไปในทิศทางที่เขามา และหายไปในทันใด
ใช่! ชัยชนะ!
การล้มทำให้เขารู้สึกเวียนหัว ก่อนที่เขาจะกรีดร้องจบ พริกไทยจำนวนมากก็ถูกโยนใส่กระเป๋าของเขา เขาสูดพริกไทยเข้าไปเต็มปากโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้เขาสำลักและขดตัวอยู่กับพื้น ไอ จาม โดยมีน้ำตาและน้ำมูกไหลไปทั่วใบหน้า