เอสเซ้นส์ “ตามหาความรักในโลกมนุษย์ ฉันเสียใจอยู่คนเดียว”
ลมอ่อนๆ ละลายลงไปในน้ำ และน้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่เสียใจ ในโลกอันกว้างใหญ่ใบนี้ ใครจะรู้ความหมายที่แท้จริงของความรัก? ในทะเลแห่งความโศกเศร้านี้ใครจะรู้ถึงธรรมชาติของอารมณ์ที่แท้จริง? ลมพัด ดอกไม้ร่วงหล่น คลื่นสีฟ้าผ่านไป ยากที่จะบอกว่าใครถูกใครผิด เมฆม้วนตัว เมฆม้วนตัว กิ่งก้านหักก็หัก ฉันจะรู้สึกเย็นชาและอ่อนแอในใจได้อย่างไร? ยิ้มถามฟ้าว่าฉันทำอะไรผิด? ยากที่จะคาดเดา แต่ฉันพูดได้เพียงว่า: ชีวิตนั้นผิดโดยธรรมชาติ! ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องผ่านมันไปพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์! กลิ่นหอมหวานคล้ายหยาดหยดผ่านปลายจมูกโดยไม่รู้ตัว ความรักก็เหมือนผ้าไหมที่เปล่งประกายจากก้นบึ้งของหัวใจ “ฉันไม่อยากเหงา ฉันถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว หากฉันตื่นจากการหลับใหล ฉันก็จะไม่แข่งขันกับโลก” ในพริบตาฉันก็มองเห็นมากเกินไป ก่อนที่คุณจะรู้ตัว คุณก็ตกอยู่ในความพินาศแล้ว ถ้าบุคคลไม่มีเจตนาก็ไม่จำเป็นต้องโศกเศร้าหรือทุกข์ทรมาน แม้ว่าคำว่า "ความเศร้า" จะดีมาก แต่มันก็หมายถึง "ไม่" และฉันไม่รู้สึกเจ็บปวดเมื่อคิดถึงมัน ยิ้มตอบท้องฟ้า ทุกคนมีโชคชะตาของตัวเอง สวรรค์ถูกกำหนดไว้ และทุกคนก็ทำได้เพียงตอบสนองต่อมันเท่านั้น อย่างไรก็ตาม ผู้ที่ท้าทายสวรรค์ต่างก็เศร้า เจ็บปวด เจ็บปวด และอนาถ ถ้าพระเจ้าไม่ยุติธรรม มนุษย์ก็จะทำตรงกันข้าม เมื่อผู้คนไม่ยุติธรรม โลกก็จะกบฏและยินดีต้อนรับมัน การแสวงหาความรักตามท้องฟ้าไม่มีความผิด แต่การหลั่งน้ำตานั้นว่างเปล่าหากเธอไปทวนฟ้าเพื่อแสวงหาความรัก ไม่มีทาง ความรักคืออะไร? ฉันไม่สามารถพูดได้ว่าความรักคืออะไร? คนที่รักกันจะไม่ทิ้งกัน ฉันหวังว่าคนที่มาคนเดียวโดยปราศจากความรักจะได้เห็นทั้งสวรรค์และมนุษย์ "
