[ชื่นชมบทความสวยๆ] ฝันครึ่งม่าน ดึงความคิดใครบางคนเบาๆ

น้ำตาแห่งสายเลือดกลายเป็นแม่น้ำแห่งความหลงลืม และท้องฟ้าที่เป็นอิสระรอการมาถึงของคุณ
——จารึก
ความฝันในหน้าต่างครึ่งบาน ความคิดล่องลอยไปเบา ๆ ซึ่งตำนานได้กลิ่นหอมของดอกไม้ที่บานสะพรั่งบนถนน ผู้เจ็บปวดจากดอกไม้ที่ร่วงหล่นในความฝัน ฝนหมอกในความฝันไม่สามารถปกปิดหัวใจที่แตกสลายได้หลังจากตื่นจากแอลกอฮอล์ กลิ่นของหัวใจถูกเผาระหว่างนิ้วเรียวยาว คำพูดที่ชัดเจนเป็นแสงเพื่อแสดงความโศกเศร้า ท้องฟ้าในฤดูใบไม้ร่วงนั้นยาวนาน คืนแห่งความเกลียดชังนั้นยากที่จะหลับใหล ความหลงใหล โรยลงบนพื้น ฉันไม่ได้ตั้งใจให้หญ้าของคุณเติบโตและนกขมิ้นจะบิน แต่ฉันรู้สึกสะเทือนใจมาก
ฉันลุยแม่น้ำ Luoshui ผ่านสายลมของราชวงศ์ถังและสายฝนของราชวงศ์ซ่งเพียงเพื่อรีบเร่งไปสู่ข้อตกลงความเป็นความตายกับคุณในชีวิตที่แล้ว ดูเหมือนภาพลวงตาและดูเหมือนจริง ในความฝัน เรือเฟอร์รีดอกพีชแล่นราวกับเสียงเปียโนน้ำ และความทรงจำของคุณล่องลอยไปตามสายลม แต่จะหาเสียงและรอยยิ้มของคุณที่ทำให้บ้านเมืองหลงใหลได้ที่ไหน
เมื่อฉันคิดถึงเธอ ฉันหยิบกิ่งก้านแห่งความเยาว์วัยซึ่งกลายเป็นสีชมพูแดงสามชั่วอายุคน มีเสน่ห์และสวยงามสำหรับคุณ ทีละก้าว ฉันจมลงในความทรงจำอันไร้ขอบเขตของคุณ เทียนถูกตัดออกจากหน้าต่างทิศตะวันตก และดอกไม้ที่ร่วงหล่นบนพื้นก็เศร้าโศกราวกับความฝัน ดอกไม้เล็กๆ กลายเป็นน้ำตาใสเป็นแถว ฉันโอบรับสายลมและเมาไปกับความเหงา ด้วยความเมามาย ฉันจมอยู่ในฝุ่นผง ต้นไม้ดอกพีชพลิ้วไหวตามสายลมยามค่ำคืน ว่ากันว่าดอกไม้จะบานสำหรับผู้ที่ทะนุถนอมเท่านั้น แต่ดอกไม้จะบานไปสู่จุดสิ้นสุดของโลกเพื่อใคร? คืนนี้สีแดงที่ร่วงหล่นกลายเป็นหลุมศพที่แผดเผาและเจ็บปวด คิ้วและดวงตาของใครจะย่ำแสงจันทร์ดื่มดวงจันทร์หลายพันฟุตคืนอันเงียบสงบกลายเป็นความรักยากที่จะแสดงความรักที่ยากจะอธิบายเศษแห่งชาติที่แล้วกลายเป็นความทรงจำที่ต้องอ่านอย่างละเอียดในชีวิตนี้ ความโศกเศร้าเป็นสิ่งที่ไม่อาจลืมเลือน และความคิดในอดีตชาติก็ถูกฉีกออกเป็นเส้นๆ กลายเป็นม่านน้ำตาใสที่หล่อเลี้ยงความอ่อนโยน
ความฝันตกสู่โลกแห่งมนุษย์และร่างผอมเพรียวราวกับพระจันทร์ที่หนาวเย็น รอยประทับที่เกิดจากเสียงเพียงเล็กน้อยทำให้ดวงตาไหลได้อย่างอิสระ ชะล้างความผันผวนของชีวิตในหัวใจ และทำให้ความเหนื่อยล้าหายไป
แม้ว่าดอกไม้ที่อยู่อีกด้านหนึ่งจะเบ่งบาน แม้ว่าโลกของมนุษย์จะอึกทึกวุ่นวาย แต่ในแสงจันทร์ที่สดใสและสายลมที่แจ่มใส ฉันแค่อยากจะเป็นผู้ชายคนนั้นที่สามารถมองเห็นขอบฟ้าได้ ทิวทัศน์ที่ทอดยาวเช่นนี้ครั้งหนึ่งเคยเป็นความทรงจำที่ยากจะลืมเลือนของฉัน พระจันทร์เต็มดวงในหอคอยทิศตะวันตก คิ้วอันบางเบา และคลื่นอันนุ่มนวลอันไม่มีที่สิ้นสุด ฉันจะควบคุมดวงตาที่รักของคุณเสมอและเป็นเพียงคนเดียวสำหรับคุณและฉันแม้ว่าทะเลจะกลายเป็นทุ่งมัลเบอร์รี่ก็ตาม
ความทรงจำของชีวิตที่ผ่านมาราวกับว่าพวกเขาแก่แล้วด้วยผ้าไหมวิลโลว์ที่พลิ้วไหว ความเงียบสงบของสายลมที่ไม่มีตัวตน น้ำตาในดวงตาของฉัน และเสียงกระซิบของผีเสื้อที่พัดผ่านในคืนอันเงียบสงบ ฉันค้นหาข้างหิน Sansheng โดยอาศัยความรักที่พรากจากกันในความฝัน ท้ายที่สุดแล้ว ฉันไม่สามารถทะลุผ่านความเยือกเย็นของท้องฟ้าได้ ดังนั้นฉันจึงค่อย ๆ ดึงความโศกเศร้าที่ยังหลงเหลืออยู่ในพิณ ปม ใบหน้าในกระจก ผอมเพรียวใต้แสงจันทร์ เต้นรำอย่างเมามาย ถนนบลูสโตนที่มีรอยตะไคร่น้ำ เมื่อเวลาผ่านไป จางหายไปในความทรงจำราวกับสายลม
ค่ำคืนนั้นมืดมน ทิวทัศน์แห่งความฝันล้อมรอบด้วยดอกไม้ และความอ่อนโยนยังคงอยู่ในใจฉัน บ่งบอกถึงความโศกเศร้า ฉันถือปากกาและพู่กัน ขณะที่คุณบดหมึกข้างๆ ฉัน และสวดมนต์ด้วยความสง่างามแห่งหัวใจของฉันจนเต็มหน้ากระดาษ
บางที สุดท้ายแล้ว โลกมนุษย์ก็ไม่สามารถทนต่อความสัมพันธ์ที่สวยงามเกินไปได้ แม้ว่าคุณจะอ่อนโยนเหมือนน้ำ แม้ว่าความรักของฉันจะไม่มีที่สิ้นสุด แต่ก็ยากที่จะปกป้องคุณและฉันในโลกของมนุษย์ ท้ายที่สุดแล้ว ดวงตาที่เสียใจก็ไม่สามารถรักษาความรักที่ลืมไม่ลงได้ โลกในใจฉันถูกแยกจากกันตลอดกาลและมองย้อนกลับไปด้วยน้ำตา แม่น้ำแห่งความหลงลืมนั้นเกิดจากน้ำตาของฉัน
ดื่มซุปเม้งโปอย่างช่วยไม่ได้ ฉันภาวนาในใจอย่างเงียบๆ หากชาติหน้าเราได้พบกันฉันจะโอบกอดคุณและแต่งตัวคุณไปตลอดชีวิต แต่โปรดจำฉันไว้ จำฉันไว้ บนศาลา การมองย้อนกลับไปที่เอ้อระเหยและเศร้าครั้งสุดท้ายได้ถูกบันทึกไว้ในความทรงจำของฉันมานานแล้ว ชีวิตแล้วชีวิตเล่า ฉันพกความคิดติดตัวผ่านการกลับชาติมาเกิด ฉันเดินทางผ่านโลกอันกว้างใหญ่ของมนุษย์ตลอดทาง เพียงต้องการพบคุณและความรักนิรันดร์ของฉัน